1061-IPTPB1.4511.286.2016.1.SJ | Interpretacja indywidualna

Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi,
Czy w ewidencji przebiegu pojazdów, które wykorzystywać będzie Spółka komandytowa (której Wnioskodawca jest komandytariuszem) w sytuacji, gdy poza wykorzystaniem tych pojazdów do celów służbowych dodatkowo Spółka ta umożliwi także swym pracownikom wykorzystywanie ich do celów prywatnych, przedstawiciele handlowi będący pracownikami tej Spółki jako opis trasy będą mogli wpisywać tylko nazwę odwiedzonych miejscowości i nie będą musieli wpisywać dokładniejszego opisu trasy tj. adresów lub nazw miejsc wizytowanych (sklepów/hurtowni), aby prowadzona przez nich ewidencja spełniała wymogi określone w art. 23 ust. 5 i ust 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i aby po spełnieniu pozostałych warunków ustawowych wydatki z tytułu kosztów używania tych samochodów stanowiły, proporcjonalnie do udziału w zysku posiadanym w Spółce komandytowej, koszty uzyskania przychodów Wnioskodawcy na gruncie ww. ustawy?

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm.) oraz § 5 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko - przedstawione we wniosku z dnia 7 marca 2016 r. (data wpływu 9 marca 2016 r.), uzupełnionym pismem z dnia 9 maja 2016 r. (data wpływu 10 maja 2016 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych m.in. w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z wykorzystywaniem pojazdów w sytuacji, gdy poza wykorzystaniem tych pojazdów do celów służbowych dodatkowo spółka ta umożliwi także swym pracownikom wykorzystywanie ich do celów prywatnych (pytanie oznaczone we wniosku Nr 2) – jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 9 marca 2016 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych.

Pismem z dnia 9 maja 2016 r., Wnioskodawca uzupełnił ww. wniosek (data wpływu uzupełnienia 10 maja 2016 r.).

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca jest osobą fizyczną mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz podlegającą w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym od osób fizycznych. Wnioskodawca jest komandytariuszem w spółce ..... Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą ...... (dalej: „Spółka”) uprawnionym do udziału w zysku Spółki. W związku z powyższym Wnioskodawca jest podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodu Spółki przypadającego na Wnioskodawcę w proporcji w jakiej w nim uczestniczy zgodnie z umową Spółki.

Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm., dalej: „updof”), przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, ze wspólnej własności, wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania rzeczy lub praw majątkowych u każdego podatnika określa się proporcjonalnie do jego prawa do udziału w zysku (udziału). Stosownie natomiast do art. 8 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy, zasady wyrażone w ust. 1 stosuje się odpowiednio do rozliczania kosztów uzyskania przychodów, wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów i strat.

Spółka wykorzystuje w prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej pojazdy samochodowe w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony.

Przedmiotem działalności Spółki są w szczególności usługi outsourcingu sił sprzedaży, polegające na zatrudnianiu przedstawicieli handlowych, którzy realizują na rzecz klientów Spółki usługi związane ze wsparciem sprzedaży produktów tych klientów. W ramach obowiązków służbowych, pracownicy w przydzielonych im obszarach wykonują przy wykorzystaniu samochodów służbowych, wizyty w punktach sklepowych przydzielonych im do obsługi. Rodzaje przydzielonych im regionów są różne, może to być np. jedno miasto lub nawet jego część np. Warszawa, a może być też teren kilku gmin, czy całego województwa. Pracownicy ci odwiedzają po kilkanaście lub kilkadziesiąt punktów w ciągu dnia wykonując często wiele krótkich przejazdów np. między poszczególnymi sklepami w jednym mieście lub dłuższych np. pomiędzy pojedynczymi sklepami w odrębnych małych miejscowościach.

Samochody wykorzystywane przez przedstawicieli handlowych Spółki nie stanowią jej środków trwałych lecz pozyskiwane są na podstawie umów najmu i leasingu. Większość tych umów spełnia przesłanki pozwalające uznać je za umowy leasingu, o których mowa w art. 23a pkt 1 i art. 23b updof. Jedynie niektóre ich nie spełniają.

Spółka ponosi następujące koszty związane z tymi pojazdami:

  • koszt opłat leasingowych/czynszu najmu,
  • koszt opłat serwisowych ponoszonych na rzecz dostawców pojazdów w związku z zawartymi umowami o kompleksową obsługę serwisową,
  • koszt zakupu paliwa,
  • koszt zakupu płynów eksploatacyjnych,
  • koszty myjni,
  • drobne elementy wyposażenia pojazdów - eksploatacyjne np. wycieraczki,
  • koszt autostrad,
  • koszt parkingów.

Spółka w związku z nowelizacją art. 12 ust. 2a-2c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm., dalej: „updof”) rozważa zmianę zasad korzystania z samochodów służbowych przez pracowników i zezwolenie na korzystanie z przydzielonych im samochodów służbowych również pobocznie w celach prywatnych o ile użytek ten nie będzie w jakikolwiek sposób przeszkadzać w realizacji głównego celu udostępnienia tych samochodów, czyli wykonywaniu obowiązków służbowych. Istota powierzonych pracownikom obowiązków powoduje, że wymaga się od nich dużej dyspozycyjności. Charakter pracy pracowników powoduje, że wykonują oni obowiązki służbowe poza siedzibą Spółki, udając się na nie bezpośrednio z miejsca zamieszkania (lub powracając prosto do miejsca zamieszkania). W związku z czym Spółka zakłada, że w czasie tych przejazdów umożliwi pracownikom wykonywanie jazd dodatkowych w celach prywatnych, przy czym pracownicy będą nadal zobowiązani do odpowiedniego dbania o powierzone pojazdy, zabezpieczenia i utrzymania samochodu w należytym stanie technicznym, przestrzegania warunków technicznych eksploatacji, stosowania właściwych materiałów eksploatacyjnych oraz przeprowadzania przeglądów i zabiegów określonych w instrukcji obsługi i książce gwarancyjnej, a także dbania o stan estetyczny samochodu na takich samych zasadach jakie obowiązują obecnie, gdy nie mogą oni wykorzystywać samochodów do celów innych niż służbowe. Również bez zmian w stosunku do stanu obecnego pozostaną obowiązki pracowników związane z prowadzeniem ewidencji przebiegu pojazdów prowadzonej przez Spółkę dla tych samochodów służbowych, które zostały pozyskane na podstawie umów niespełniających przesłanek pozwalających uznać je za umowy leasingu, o których mowa w art. 23a pkt 1 i art. 23b updof. W ewidencjach tych pracownicy Spółki, tak jak obecnie, jako opis trasy wpisywać będą tylko nazwę miejscowości odwiedzonych w ramach jazd służbowych bez wskazywania konkretnych adresów lub nazw odwiedzonych w ramach danej miejscowości punktów sklepowych. Jedynie w rubryce cel wyjazdu dla poszczególnych przejazdów wskazywać będą oni czy dany wyjazd dokonany był w celu służbowym, czy celu prywatnym.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:
  1. Czy w Ewidencji przebiegu pojazdów, które wykorzystuje Spółka komandytowa (której Wnioskodawca jest komandytariuszem), w sytuacji gdy nie jest wyrażana zgoda na dodatkowe wykorzystanie tych pojazdów przez pracowników Spółki do celów prywatnych, przedstawiciele handlowi będący pracownikami tej Spółki jako opis trasy mogą wpisywać tylko nazwę odwiedzonych miejscowości i nie muszą wpisywać dokładniejszego opisu trasy tj. adresów lub nazw miejsc wizytowanych (sklepów/hurtowni), aby prowadzona przez nich Ewidencja spełniała wymogi określone w art. 23 ust. 5 i 7 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.) i aby po spełnieniu pozostałych warunków ustawowych wydatki z tytułu kosztów używania tych samochodów stanowiły, proporcjonalnie do udziału w zysku posiadanym w Spółce komandytowej, koszty uzyskania przychodów Wnioskodawcy na gruncie ww. ustawy...
  2. Czy w ewidencji przebiegu pojazdów, które wykorzystywać będzie Spółka komandytowa (której Wnioskodawca jest komandytariuszem) w sytuacji, gdy poza wykorzystaniem tych pojazdów do celów służbowych dodatkowo Spółka ta umożliwi także swym pracownikom wykorzystywanie ich do celów prywatnych, przedstawiciele handlowi będący pracownikami tej Spółki jako opis trasy będą mogli wpisywać tylko nazwę odwiedzonych miejscowości i nie będą musieli wpisywać dokładniejszego opisu trasy tj. adresów lub nazw miejsc wizytowanych (sklepów/hurtowni), aby prowadzona przez nich ewidencja spełniała wymogi określone w art. 23 ust. 5 i ust 7 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.) i aby po spełnieniu pozostałych warunków ustawowych wydatki z tytułu kosztów używania tych samochodów stanowiły, proporcjonalnie do udziału w zysku posiadanym w Spółce komandytowej, koszty uzyskania przychodów Wnioskodawcy na gruncie ww. ustawy...
  3. Czy wydatki związane z samochodami służbowymi ponoszone przez Spółkę komandytową (której Wnioskodawca jest komandytariuszem) w tym: opłaty leasingowe, czynsze najmu, opłaty serwisowe, wydatki na zakup paliwa, wydatki na zakup płynów eksploatacyjnych, wydatki na zakup części zamiennych i koszty dokonywanych napraw, jak również wydatki za przejazd drogami płatnymi i opłaty parkingowe związane z podróżami służbowymi z wyjątkiem kosztów wskazanych wyraźnie w art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.) będą stanowiły w całości koszty uzyskania przychodu Wnioskodawcy, proporcjonalnie do udziału w zysku posiadanym w Spółce komandytowej, w sytuacji gdy:
    • pracownikom użytkującym te samochody umożliwi się ich wykorzystanie także w celach prywatnych,
    • możliwość korzystania z samochodu służbowego także do celów prywatnych oraz koszt eksploatacji samochodu służbowego do celów prywatnych stanowić będą przychód tego pracownika jako element jego wynagrodzenia ze stosunku pracy, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych,
    • brak będzie konieczności ponoszenia przez pracownika na rzecz pracodawcy opłat z tytułu umożliwienia wykorzystywania samochodu służbowego także do celów prywatnych,
    • koszty zakupu paliwa do samochodu służbowego wykorzystywanego przez pracownika do celów prywatnych ponosić będzie sam pracownik we własnym zakresie...
  4. Czy, jeżeli Spółka komandytowa (której Wnioskodawca jest komandytariuszem), zawarła umowę leasingu samochodu osobowego, w rozumieniu art. 23a pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.), spełniającą w chwili zawarcia warunki określone w art. 23b ww. ustawy, to opłaty dotyczące użytkowania tego samochodu stanowią w całości koszty uzyskania przychodów Wnioskodawcy, proporcjonalnie do udziału w zysku posiadanym w Spółce komandytowej, bez konieczności prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdów, o której mowa w art. 23 ust. 5 i 7 tej ustawy i sytuacji tej nie zmieni zaistniałe później zdarzenie w postaci nieskorzystania przez Spółkę komandytową jako leasingobiorcę z opcji wykupu przedmiotu leasingu po zakończeniu jego okresu, które spowoduje, że wysokość uiszczonych na jej podstawie opłat pomniejszona o należny podatek od towarów i usług będzie niższa niż wartość początkowa środków trwałych będących przedmiotem tej umowy leasingu...

Przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedź na pytanie oznaczone Nr 2. Pytania oznaczone Nr 1, 3 oraz 4 będą przedmiotem odrębnych rozstrzygnięć.

Zdaniem Wnioskodawcy, stosownie do treści art. 23 ust. 1 pkt 46 updof, nie uznaje się za koszty uzyskania przychodów wydatków z tytułu kosztów używania, dla potrzeb działalności gospodarczej, samochodów osobowych niestanowiących składników majątku podatnika – w części przekraczającej kwotę wynikającą z pomnożenia liczby kilometrów faktycznego przebiegu pojazdu dla celów podatnika oraz stawki za jeden kilometr przebiegu, określonej w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra, przy czym podatnik jest obowiązany prowadzić ewidencję przebiegu pojazdu. Powyższe ograniczenie, zgodnie z treścią art. 23 ust. 3b updof nie dotyczy samochodów osobowych używanych na podstawie umowy leasingu, o której mowa w art. 23a pkt 1 updof. W przypadku natomiast umów na podstawie których pozyskiwane są samochody osobowe, gdy umowy te nie spełniają przesłanek pozwalających uznać te umowy za umowy leasingu, o których mowa w art. 23a pkt 1 updof, w celu uznania za koszty uzyskania przychodów wydatków z tytułu korzystania z takich samochodów konieczne jest prowadzenie ewidencji przebiegu pojazdu. Wymogi, którym winna odpowiadać ewidencja przebiegu pojazdu, określono w art. 23 ust. 5 i 7 updof. Zgodnie z treścią tych przepisów przebieg pojazdu, o którym mowa w art. 23 ust. 1 pkt 36 i 46 updof, powinien być, z wyłączeniem ryczałtu pieniężnego, udokumentowany w ewidencji przebiegu pojazdu potwierdzonej przez podatnika na koniec każdego miesiąca.

Ewidencja przebiegu pojazdu powinna zawierać co najmniej następujące dane:

  • nazwisko, imię i adres zamieszkania osoby używającej pojazdu,
  • numer rejestracyjny pojazdu i pojemność silnika,
  • kolejny numer wpisu,
  • datę i cel wyjazdu,
  • opis trasy (skąd - dokąd),
  • liczbę faktycznie przejechanych kilometrów,
  • stawkę za jeden kilometr przebiegu,
  • kwotę wynikającą z przemnożenia liczby faktycznie przejechanych kilometrów i stawki za jeden kilometr przebiegu,
  • podpis podatnika (pracodawcy) i jego dane.

W razie braku tej ewidencji, wydatki z tytułu używania samochodów nie stanowią kosztu uzyskania przychodów. Brak tej ewidencji lub też jej prowadzenie w sposób niespełniający ww. wymogów powoduje, że wydatki poniesione z tytułu używania samochodu osobowego, niestanowiącego jednocześnie składnika majątku podatnika, nie mogą zostać zaliczone w poczet kosztów uzyskania przychodów. Wśród ww. wymogów ewidencji przebiegu pojazdów prowadzonej na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych (i identycznie prawnych) znajduje się także „opis trasy (skąd - dokąd)”. Przepisy podatkowe nie precyzują z jaką dokładnością należy opisywać trasę przejazdu. Kwestia interpretacji tego elementu i określenia stopnia szczegółowości wymaganego opisu trasy jest uzależniona od celu w jakim ustawodawca przewidział wymóg prowadzenia ewidencji. W tym miejscu zasadne jest przeciwstawienie zasad i celu prowadzenia ewidencji na gruncie podatku dochodowego i analogicznej ewidencji przebiegu pojazdu wymaganej przez przepisy ustawy o podatku od towarów i usług. Na gruncie podatku od towarów i usług, ewidencja przebiegu pojazdu musi potwierdzać całkowity brak użytku prywatnego pojazdu. Z punktu widzenia takiego celu prowadzenia ewidencji na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług należy uznać, że zapis ogólny, tj. wskazanie ogólnego celu wyjazdu, nie jest wystarczający. Zapis dotyczący opisu trasy i celu wyjazdu powinien być na tyle szczegółowy, aby zapewnić spełnienie wymogów określonych w art. 86a ust. 7 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm., dalej: „ustawa o VAT”). Zatem, konieczne jest bliższe oznaczenie celu wyjazdu i trasy np. poprzez wskazanie konkretnych adresów lub nazw odwiedzanych lokalizacji. Z punktu zatem widzenia przepisów ustawy o VAT, dla możliwości skorzystania z pełnego odliczenia podatku VAT od kosztów ponoszonych w związku z używaniem pojazdów służbowych w ewidencji przebiegu pojazdów wykorzystywanych wyłącznie do działalności gospodarczej, konieczne jest aby opis trasy zawierał nie tylko wskazanie miejscowości ale dodatkowo np. adresów lub nazwy podmiotów (sklepów/hurtowni) wizytowanych przez pracowników, aby prowadzona przez nich ewidencja spełniała wymogi określone w art. 86a ust. 7 ustawy o VAT, a tym samym po spełnieniu pozostałych warunków ustawowych, w przypadku wydatków związanych z samochodami wykorzystywanymi wyłącznie do działalności gospodarczej dla których ewidencja ta jest prowadzona, nie miały zastosowania ograniczenia dotyczące kwoty podatku naliczonego, o których mowa w art. 86a ust. 1 ustawy o VAT.

Zupełnie inaczej przedstawia się kwestia zakresu szczegółowości opisu pozycji „skąd-dokąd” w ewidencji przebiegu pojazdów prowadzonej na potrzeby podatku dochodowego. Inny jest bowiem sam cel prowadzenia tej ewidencji. Przepisy updof (i identycznie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych) w przeciwieństwie do ustawy o VAT nie wymagają bowiem od podatnika stworzenia systemu obiektywnie wykluczającego wykorzystanie pojazdu do celów nie służbowych, a jedynie wymagają aby dla celów uwzględnienia w kosztach uzyskania przychodów kosztów związanych z eksploatacją pojazdu prowadzona była ewidencja, w której wykazane zostaną jazdy oraz liczba faktycznie przejechanych kilometrów, stawka za km przebiegu i kwota wynikająca z przemnożenia tej stawki i przejechanej liczby kilometrów. Zapewnienie wykonania powyższych wymogów treści ewidencji prowadzonej na potrzeby updof możliwe jest w konsekwencji, przez samo wpisanie w niej nazw miejscowości do/z której wykonano jazdy samochodem służbowym, lub opisem ogólnym jazd w ramach danej miejscowości np. jako „jazda po mieście Warszawa” bez wskazywania konkretnych adresów, czy nazw odwiedzonych w poszczególnych miastach punktów sklepowych. Z uwagi na specyfikę pracy pracowników Spółki, którzy są przedstawicielami handlowymi, samochody pokonują w ciągu dnia jedną trasę obejmującą szereg punktów pośrednich tj. odwiedzają szereg sklepów na danej trasie w tym np. szereg sklepów w jednej miejscowości, często nawet na sąsiednich ulicach. Przez pojęcie trasy w sytuacji faktycznej Spółki, rozumieć należy zatem sytuację, gdy pojazd wyruszając z miejsca parkowania odwiedza szereg punktów pośrednich dojeżdżając do miejsca docelowego, którym jest powrót do miejsca parkowania, a co za tym idzie, możliwe jest dokonanie jednego wpisu w ewidencji przebiegu pojazdu dla całej takiej trasy z punktami pośrednimi opisanej w rubryce dotyczącej opisu trasy (skąd - dokąd) nazw odwiedzonych w tej trasie miejscowości, jednak bez wskazywania dokładnych adresów tych punktów. Taki sposób postąpienia stanowi wystarczające do osiągnięcia celów dla których prawodawca ustanowił obowiązek prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdów na gruncie podatku dochodowego. Ewidencja prowadzona w ten sposób, że jako opis trasy wskazuje się tylko nazwę miasta w którym pracownik wykonywał obowiązki służbowe, z punktu widzenia celu prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu na gruncie updof jest zatem, w ocenie Wnioskodawcy wystarczająca. Na gruncie updof celem prowadzenia ewidencji nie jest bowiem obiektywne potwierdzenie, że pojazd jest wykorzystywany wyłącznie w działalności gospodarczej i nie ma możliwości prywatnego użytku tych pojazdów, co jest warunkiem skorzystania przez podatnika z pełnego odliczenia podatku VAT. Celem tym jest ustalenie faktycznego przebiegu pojazdu, który przemnożony przez określoną w odrębnych przepisach stawkę za kilometr przebiegu określa górny limit wydatków związanych z pojazdem, które podatnik może uznać za koszt uzyskania przychodu, zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 46 updof, a do tego celu nie jest konieczne wskazywanie w ewidencji przebiegu pojazdu tak dokładnych danych jak adresy, czy nazwy odwiedzonych sklepów/hurtowni. Wnioskodawca wskazał, że potwierdzeniem zasadności przedstawionego powyżej stanowiska jest interpretacja indywidualna wydana, w analogicznym do opisanego we wniosku stanie faktycznym, dnia 7 maja 2015 r. przez Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi Nr IPTPB3/4510-86/15-2/PM, w której stwierdzono, że „przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie wymagają stworzenia systemu obiektywnie wykluczającego wykorzystanie pojazdu do celów nie służbowych, a jedynie wymagają aby do celów uwzględnienia w kosztach uzyskania przychodów związanych z eksploatacją pojazdu prowadzona była ewidencja, w której wykazane zostaną jazdy oraz liczba faktycznie przejechanych kilometrów, stawka przebiegu i kwota z przemnożenia tej stawki i przejechanej liczby kilometrów”. W związku z powyższym w interpretacji tej Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi podkreślił, że „w ewidencji przebiegu pojazdów przedstawiciele handlowi będący pracownikami wnioskodawcy będą mogli wpisywać tylko nazwę miejscowości wyjazdu i miejscowości docelowej bez wskazywania w opisie trasy adresów, czy nazw podmiotów (sklepów/hurtowni) przy założeniu, że prowadzona przez nich ewidencja będzie spełniała wymogi określone w art. 16 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, a tym samym wydatki z tytułu kosztów używania tych samochodów będą stanowiły koszty uzyskania przychodów na podstawie tej ustawy”.

Wnioskodawca uważa, że Biorąc pod uwagę treść przepisów art. 16 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych która jest identyczna z treścią art. 23 ust. 5 i 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, powyższa interpretacja ma analogiczne zastosowanie także w niniejszym stanie faktycznym.

Ponadto, zdaniem Wnioskodawcy, w ewidencji przebiegu pojazdów, które Spółka (której Wnioskodawca jest komandytariuszem), wykorzystywać będzie w ramach działalności gospodarczej, a dodatkowo umożliwi swym pracownikom wykorzystywanie ich do celów prywatnych, przedstawiciele handlowi będący pracownikami tej Spółki jako opis trasy będą mogli wpisywać tylko nazwę miejscowości odwiedzonych i nie będą musieli wpisywać dokładniejszego opisu trasy tj. adresów lub nazw podmiotów wizytowanych (sklepów/hurtowni), aby prowadzona przez nich ewidencja spełniała wymogi określone w art. 23 ust. 5 i 7 updof i aby po spełnieniu pozostałych warunków ustawowych, wydatki z tytułu kosztów używania tych samochodów stanowiły koszty uzyskania przychodów Wnioskodawcy na gruncie ww. ustawy proporcjonalnie do udziału w zysku posiadanym w Spółce komandytowej. Zasadność powyższego stanowiska wynika z faktu, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera jakiegokolwiek rozróżnienia na gruncie wymogu prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdów i jej treści w zależności od tego, czy pojazdem wykonana jest jazda służbowa, czy prywatna. Rozróżnienie tych jazd dokonywane jest jedynie w opisie pozycji „cel wyjazdu” poprzez wskazanie charakteru danego przejazdu jako służbowy lub prywatny. Treść ewidencji wymagana przez przepis art. 23 ust. 5 i ust. 7 updof, jest jedna niezależnie od tego czy samochód jest wykorzystywany przez pracowników podatnika wyłącznie w celach służbowych, czy także może być wykorzystany dodatkowo do celów prywatnych pracownika podatnika. Również przepis art. 23 ust. 1 pkt 46 updof, w świetle którego nie uznaje się za koszty uzyskania przychodów wydatków z tytułu kosztów używania dla potrzeb działalności gospodarczej, samochodów osobowych niestanowiących składników majątku podatnika w części przekraczającej kwotę wynikającą z pomnożenia liczby kilometrów faktycznego przebiegu pojazdu dla celów podatnika oraz stawki za jeden kilometr przebiegu, wynikającej z ewidencji przebiegu pojazdu prowadzonej przez podatnika - nie zawiera jakiegokolwiek zróżnicowania sytuacji prawnej w zależności od celu (charakteru) danego wyjazdu.

Wynika to z opisanego powyżej celu prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdów na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych. Celem, dla którego ustawodawca wprowadził wymóg prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu w obu ustawach o podatku dochodowym jest określenie limitu wydatków poniesionych z tytułu używania dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej samochodu osobowego niewprowadzonego do ewidencji środków trwałych, które mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.

Limit ten wynika z pomnożenia liczby kilometrów faktycznego przebiegu tego samochodu oraz stawki za 1 kilometr przebiegu, określonej w odrębnych przepisach tj. w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz. U. Nr 27, poz. 271, z późn. zm.), zgodnie z postanowieniami którego wynosi ona:

  • dla samochodu osobowego o pojemności skokowej silnika do 900 cm3 - 0,5214 zł, a
  • o pojemności skokowej silnika powyżej 900 cm3 - 0,8358 zł.

Celem prowadzenia ewidencji na gruncie podatku dochodowego jest zatem ustalenie faktycznego przebiegu pojazdu, który po przemnożeniu przez ww. stawki określa dopuszczalny limit uznania za koszty uzyskania przychodu wydatków związanych z eksploatacją danego pojazdu. Cel ten jest realizowany bez względu na charakter wykonanych jazd, dlatego też żadne obowiązujące przepisy nie wymagają aby inna była szczegółowość opisu wykonanych przejazdów i odwiedzonych punktów dla jazd służbowych i inna dla jazd prywatnych.

Z powyższych względów, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że także w odniesieniu do ewidencji przebiegu pojazdów prowadzonej w stosunku do pojazdów, którymi pracownicy Spółki będą wykonywać poza jazdami służbowymi także dodatkowo jazdy w celach prywatnych, opis trasy „skąd-dokąd” nie wymaga wskazywania konkretnych adresów, czy nazw odwiedzonych punktów, lecz może zawierać tylko wskazania odwiedzonych miejscowości i ewidencja taka będzie spełniać wymogi określone w art. 23 ust. 5 i 7 updof.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm.) odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ....., po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016 r., poz. 718). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Łodzi, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Piotrkowie Trybunalskim, ul. Wronia 65, 97-300 Piotrków Trybunalski.