DD9.8220.2.16.2015.KCT | Interpretacja indywidualna

Skoro nieruchomość gruntowa, działka o numerze 2145/8, nabyta jako prawo wieczystego użytkowania gruntów, wykorzystywana przez Wnioskodawcę na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, nie była wprowadzona do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, to jej odpłatne zbycie nie generuje przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej (art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Sprzedaż przedmiotowego prawa wieczystego użytkowania gruntów, należy kwalifikować do źródła przychodów określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. c powołanej ustawy.
DD9.8220.2.16.2015.KCTinterpretacja indywidualna
  1. działalność gospodarcza
  2. koszty uzyskania przychodów
  3. podatek dochodowy od osób fizycznych
  4. przychód
  5. sprzedaż nieruchomości
  1. Podatek dochodowy od osób fizycznych (PIT) -> Źródła przychodów -> Katalog źrodeł przychodów
  2. Podatek dochodowy od osób fizycznych (PIT) -> Źródła przychodów -> Przychody z działalności gospodarczej

ZMIANA INTERPRETACJI INDYWIDUALNEJ

Na podstawie art. 14e § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.) Minister Finansów, w związku ze stwierdzeniem nieprawidłowości interpretacji indywidualnej z dnia 10 lipca 2008 r. Nr IPPB1/415-661/08-2/TS, wydanej w imieniu Ministra Finansów przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie, zmienia z urzędu wyżej wymienioną interpretację stwierdzając, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 02 czerwca 2008 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych odpłatnego zbycia prawa wieczystego użytkowania gruntów wykorzystywanego w pozarolniczej działalności gospodarczej niewprowadzonego do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, - jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie, działając na podstawie § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.), wydał w dniu 10 lipca 2008 r., w imieniu Ministra Finansów, interpretację indywidualną dotyczącą podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kwalifikacji sprzedaży nieruchomości do przychodów z działalności gospodarczej. Interpretacja wydana została na wniosek Pana Macieja K. z dnia 02 czerwca 2008 r.

Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, że

W 1998 roku Wnioskodawca nabył od Państwowego Przedsiębiorstwa Komunikacji Samochodowej w M. prawo użytkowania wieczystego działki gruntu nr 2145/2, o powierzchni 0,4402 ha oraz prawo własności budynków (myjni autobusowej o pow. 180 m2 i portierni o pow. 9,50 m2) i innych urządzeń znajdujących się na działce (ogrodzenie, oświetlenie, utwardzenie asfaltowe). W wyniku szczegółowych pomiarów geodezyjnych okazało się, że budynek myjni i portiernia znajdują się poza granicami nabytej działki. W 2002 roku Wnioskodawca nabył prawo użytkowania wieczystego sąsiedniej działki gruntu oznaczonej nr 2145/5 o pow. 237 m2, niezabudowanej, przylegającej do działki nr 2145/2. Decyzją Burmistrza Miasta z dnia 27 listopada 2002 roku z wniosku Starosty zatwierdzono projekt podziału nieruchomości stanowiącej działkę nr 2145/2 o pow. 0,4402 ha na działki nr 2145/7 o pow. 0,0874 ha i nr 2145/8 o pow. 0,3528 ha. Aktualnie, po podziale, według wypisu z ewidencji gruntów Wnioskodawca jest użytkownikiem wieczystym trzech działek o nr 2145/7, 2145/8 i 2145/5 stanowiących zurbanizowany teren niezabudowany, teren jest częściowo ogrodzony, oświetlony i utwardzony asfaltem. Działki Wnioskodawca nabył do majątku osobistego, ze środków własnych. Nabycie prawa wieczystego użytkowania gruntu nie było dokonane w ramach działalności gospodarczej. W latach 1998-2005 część przedmiotowej nieruchomości stanowiącej teren w granicach działki nr 2145/8 była przez Wnioskodawcę dzierżawiona na podstawie umów cywilnoprawnych podmiotom gospodarczym, z przeznaczeniem na plac manewrowy dla nauki jazdy i stację paliw. Działki nr 2145/7 i 2145/5 nigdy nie były przedmiotem dzierżawy.

Uzyskiwane w tym okresie dochody z tytułu dzierżawy nieruchomości stanowiącej majątek własny były opodatkowane podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach ogólnych. Działalności gospodarczej w tym okresie Wnioskodawca nie prowadził a przedmiot dzierżawy nie stanowił składnika majątkowego przedsiębiorstwa, nie był ujęty w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, nie dokonywał odpisów amortyzacyjnych. Od lipca 2001 roku (Wnioskodawca złożył zgłoszenie rejestracyjne w zakresie podatku od towarów i usług - VAT-R) Wnioskodawca wystawia faktury VAT, składa deklaracje VAT, w których deklaruje do opodatkowania przychody z dzierżawy i z tego tytułu płaci podatek od towarów i usług. W listopadzie 2005 roku Wnioskodawca zgłosił w Delegaturze Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie między innymi: PKD 70.20.Z - wynajem nieruchomości na własny rachunek, 70.31.Z - pośrednictwo w obrocie nieruchomościami, 70.32.Z - zarządzanie nieruchomościami na zlecenie, wskazując jako adres zakładu głównego W., ul. B.. Zgłoszoną działalność gospodarczą Wnioskodawca podjął z dniem 1 stycznia 2006 roku, założył księgę przychodów i rozchodów. Jako formę opodatkowania Wnioskodawca wybrał podatek liniowy - 19%. W założonej księdze przychodów i rozchodów Wnioskodawca ewidencjonował między innymi przychody z kontynuowanych umów dzierżawy części wyżej opisanej nieruchomości tj. części działki nr 2145/8. Prawa wieczystego użytkowania dzierżawionych działek, budowli tam zlokalizowanych, Wnioskodawca nie ujął w ewidencji środków trwałych i wartości materialnych i prawnych i nie dokonywał żadnych odpisów amortyzacyjnych. Działalność gospodarczą Wnioskodawca wykreślił z ewidencji z dniem 31 grudnia 2006 roku. Po jej zaprzestaniu, w okresie od 1 stycznia 2007 roku do chwili obecnej Wnioskodawca nadal dzierżawi część przedmiotowej nieruchomości, wystawia faktury VAT a uzyskane dochody z dzierżawy majątku własnego opodatkowuje podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach ogólnych tj. wg skali podatkowej. W związku ze zmianą w 2004 roku planu zagospodarowania przestrzennego Miasta, w którym ograniczono możliwość gospodarczego wykorzystania terenu z uwagi na preferowanie na omawianym terenie usług mieszkaniowych (UM), Wnioskodawca zamierza sprzedać prawo wieczystego użytkowania gruntu, na który składają się działki o nr 2145/5, 2145/7, 2145/8. Sprzedawane prawo wieczystego użytkowania obejmuje także grunty w granicach działki nr 2145/8 będące od 1998 roku przedmiotem dzierżawy.

W związku z powyższym zadano pytanie:

Czy planowaną sprzedaż prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w M., na którą składają się działki gruntu oznaczone nr 2145/5, 2145/7, 2145/8, stanowiącej zurbanizowane tereny niezabudowane, która w części stanowiącej działkę nr 2145/8 od 1998 roku była dzierżawiona jako majątek własny (z tym, że przychód z ich dzierżawy był w okresie od 1 stycznia 2006 do 31 grudnia 2006 ewidencjonowany i opodatkowany w ramach prowadzonej działalności gospodarczej), należy traktować w odniesieniu do dzierżawionej działki nr 2145/8, jako zbycie składnika majątku przedsiębiorstwa i uzyskany z tego tytułu dochód uznać za przychód z działalności gospodarczej w rozumieniu art. 14 ust. 2 pkt 1) lit. c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, czy też dochody z planowanej sprzedaży należy w całości traktować jako przychód ze sprzedaży nieruchomości i praw majątkowych (użytkowanie wieczyste), o którym mowa w art. 19 tejże ustawy...

Zdaniem Wnioskodawcy, decydującym dla rozstrzygnięcia oceny skutków podatkowych w podatku od osób fizycznych planowanej sprzedaży praw wieczystego użytkowania jest ustalenie do której kategorii źródeł przychodów należy zaliczyć przychody z tej transakcji. W ocenie Wnioskodawcy należy uznać, że w przedmiotowym przypadku źródłem przychodu będzie odpłatne zbycie prawa użytkowania wieczystego, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt . 8 lit. c ustawy o podatku od osób fizycznych a nie pozarolnicza działalność gospodarcza. W konsekwencji nie ma w przedmiotowej sprawie zastosowania przepis art. 14 ust. 2 pkt . 1 a przychody z planowanej sprzedaży należy potraktować jako przychody ze zbycia nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 19 ust. 1 ustawy. Zbywane prawo Wnioskodawca nabył ze środków własnych a nie przedsiębiorstwa a jego zbycie nie następuje w ramach działalności gospodarczej. Planowanej sprzedaży nie można również uznać za zbycie składników majątku przedsiębiorstwa ani jako zbycie majątku wykorzystywanego na potrzeby związane z działalnością gospodarczą. Przepis art. 14 ust. 2 pkt . 1 uznaje za przychód z działalności gospodarczej przychody z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą składników majątku będących środkami trwałymi, wartościami materialnymi i prawnymi ujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości materialnych i prawnych. Definicja legalna środków trwałych zawarta w art. 3 ust. 1 pkt . 15 lit. a) ustawy o rachunkowości w brzmieniu obowiązującym od stycznia 2002 roku, uznaje za środki trwałe nieruchomości - w tym prawo wieczystego użytkowania gruntu oraz budynki i budowle z nim związane. W przedmiotowej sprawie sprzedawane prawo użytkowania nie było nigdy ujęte w ewidencji środków trwałych. Nie stanowiło również nigdy składnika majątku przedsiębiorcy (aktywów trwałych) w rozumieniu ustawy o rachunkowości, do której odsyła przepis art. 5a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ponadto zauważam, że nie stosuje się przepisów ustawy o rachunkowości w stosunku do osób fizycznych, jeżeli ich przychody netto ze sprzedaży towarów, produktów i operacji finansowych za poprzedni rok obrotowy nie przekroczyły 800 tys. euro. Sprzedaż Wnioskodawcy nie przekroczyła nigdy tej kwoty. Skoro z literalnego brzmienia art. 14 ust. 2 pkt . 1 wynika, że za przychód z działalności gospodarczej należy uznać przychód z odpłatnego zbycia składników majątku wykorzystywanego do działalności gospodarczej stanowiących środki trwałe, składniki majątku o wartości początkowej powyżej 1500 zł, wartości niematerialne i prawne - ujętych w ewidencji środków trwałych, to nie stanowi przychodu z działalności gospodarczej zbycie odpłatne składników majątku osobistego nie wprowadzonego do ewidencji środków trwałych i wartości materialnych i prawnych. Okoliczność, że przychody z dzierżawy w okresie od 1 stycznia 2006 do 31 grudnia 2006 roku były księgowane jako przychody z działalności gospodarczej nie ma tu znaczenia, bo to przesądzało o sposobie opodatkowania dochodów z dzierżawy a nie związku z działalnością gospodarczą składnika majątku osobistego.

Wydając w imieniu Ministra Finansów, interpretację indywidualną z dnia 10 lipca 2008 r. Nr IPPB1/415-661/08-2/TS, Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe stwierdzając m.in., że „(...) Przychód uzyskany ze sprzedaży przedmiotowej nieruchomości niemieszkalnej tj. działki nr 2145/8 jest przychodem z działalności gospodarczej, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych (...).

Po zapoznaniu się z aktami sprawy Minister Finansów zważył, co następuje.

Interpretacja indywidualna wydana przez organ upoważniony nie jest prawidłowa.

Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361, z późn. zm.), zawiera w art. 10 ust. 1 katalog źródeł przychodów, z których dochody podlegają opodatkowaniu według zasad określonych dla danego źródła przychodów.

Jednym ze źródeł przychodów określonym w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy, jest pozarolnicza działalność gospodarcza.

Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy, za przychód z działalności gospodarczej uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont.

Stosownie do art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy, w stanie prawnym obowiązującym do dnia 31 grudnia 2014 r., przychodem z działalności gospodarczej jest również przychód uzyskany z odpłatnego zbycia składników majątku wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą będących:

  1. środkami trwałymi,
  2. składnikami majątku, o których mowa w art. 22d ust. 1, z wyłączeniem składników, których wartość początkowa ustalona zgodnie z art. 22g nie przekracza 1.500 zł,
  3. wartościami niematerialnymi i prawnymi

- ujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym także przychody z odpłatnego zbycia składników wymienionych w lit. b), spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu użytkowego lub udziału w takim prawie nieujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem ust. 2c; przy określaniu wysokości przychodów przepisy ust. 1 i art. 19 stosuje się odpowiednio.

Natomiast w myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy, odrębnym źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:

  1. nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
  2. spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
  3. prawa wieczystego użytkowania gruntów,
  4. innych rzeczy,

– jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy – przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.

Problematyka, na gruncie przepisów wyżej wymienionej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, odpowiedniego kwalifikowania do źródła przychodów odpłatnego zbycia rzeczy i praw majątkowych wykorzystywanych w działalności gospodarczej niewprowadzonych do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, była przedmiotem orzecznictwa sądów administracyjnych, które nie było jednolite.

Wobec zaistniałej rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych, Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie siedmiu sędziów, podjął w dniu 17 lutego 2014 r. uchwałę, sygn. akt II FPS 8/13, w której stwierdził, że „W stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2004 r. nie stanowi przychodu z działalności gospodarczej w rozumieniu art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. „a” ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361 z późn. zm.), odpłatne zbycie nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą, które nie były ujęte w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, a które nie stanowią składników majątku wskazanych w art. 14 ust. 2c tej ustawy.”

Po wydaniu uchwały, w przedmiotowym zakresie, ukształtowała się linia orzecznicza sądów administracyjnych np. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2014 r. sygn. akt II FSK 408/12, wyrok NSA z dnia 20 marca 2014 r. sygn. akt II FSK 912/12, wyrok NSA z dnia 15 maja 2014 r. sygn. akt II FSK 1426/12, wyrok WSA w Opolu z dnia 04 kwietnia 2014 r. sygn. akt I SA/Op 233/14, wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 czerwca 2014 r. sygn. akt I SA/Kr 288/14, która zgodna jest z podjętą przez NSA uchwałą.

Odnosząc się zatem do opisanego we wniosku zdarzenia przyszłego stwierdza się, że skoro nieruchomość gruntowa, działka o numerze 2145/8, nabyta jako prawo wieczystego użytkowania gruntów, wykorzystywana przez Wnioskodawcę na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, nie była wprowadzona do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, to jej odpłatne zbycie nie generuje przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej (art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Sprzedaż przedmiotowego prawa wieczystego użytkowania gruntów, należy kwalifikować do źródła przychodów określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. c powołanej ustawy.

Mając powyższe na uwadze, stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej opisanego zdarzenia przyszłego, jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 14e § 1 Ordynacji podatkowej, Minister Finansów może, z urzędu, zmienić wydaną interpretację ogólną lub indywidualną, jeżeli stwierdzi jej nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Przepis ten nie zawiera ograniczeń czasowych, co oznacza, że jeśli stwierdzona zostanie nieprawidłowość wydanej interpretacji indywidualnej,

Minister Finansów może, z urzędu zmienić ją w każdym czasie.

W konsekwencji należało, z urzędu, dokonać zmiany interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie, działającego w imieniu Ministra Finansów, gdyż stwierdzono jej nieprawidłowość.

Zmieniona interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania zmienianej interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, po uprzednim wezwaniu na piśmie Ministra Finansów – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu zmienionej interpretacji – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.). Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosi się (w dwóch egzemplarzach) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi Ministra Finansów na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli Minister Finansów nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Skargę wnosi się za pośrednictwem Ministra Finansów, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), na adres: ul. Świętokrzyska 12, 00-916 Warszawa.

Dodatkowe interpretacje podatkowe i orzeczenia

© 2011-2016 Interpretacje.org
StrukturaWybrane zagadnieniaSerwis
Działy przedmiotowe
Komentarze podatkowe
Najnowsze interpretacje
Aport
Gmina
Koszty uzyskania przychodów
Najem
Nieruchomości
Obowiązek podatkowy
Odszkodowania
Pracownik
Prawo do odliczenia
Projekt
Przedsiębiorstwa
Przychód
Różnice kursowe
Sprzedaż
Stawki podatku
Świadczenie usług
Udział
Zwolnienia przedmiotowe
Aktualności
Informacje o serwisie
Kanały RSS
Reklama w serwisie
Serwis zawiera interpretacje podatkowe publikowane przez Ministerstwo Finansów, na które składają się: interpretacje indywidualne oraz interpretacje ogólne wydane na podstawie art. 14a oraz art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), jak również informacje o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego (interpretacje podatkowe wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed 1 lipca 2007 r.), a także wybrane orzeczenia dotyczące problematyki podatkowej.