DD9/033/495/BRT/2013/RD-124989 | Interpretacja indywidualna

Co jest podstawą opodatkowania przy zbyciu środka trwałego zakupionego ze środków finansowych przyznanych na rozpoczęcie działalności w ramach działania 6.2?
DD9/033/495/BRT/2013/RD-124989interpretacja indywidualna
  1. dotacja
  2. działalność gospodarcza
  3. przychód z działalności gospodarczej
  4. sprzedaż środków trwałych
  1. Podatek dochodowy od osób fizycznych (PIT) -> Koszty uzyskania przychodów -> Wydatki nieuznawane za koszty uzyskania przychodów
  2. Podatek dochodowy od osób fizycznych (PIT) -> Szczególne zasady ustalania dochodu -> Wykaz zasad
  3. Podatek dochodowy od osób fizycznych (PIT) -> Źródła przychodów -> Przychody z działalności gospodarczej

ZMIANA INTERPRETACJI INDYWIDUALNEJ

Na podstawie art. 14e § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.) Minister Finansów, w związku ze stwierdzeniem nieprawidłowości interpretacji indywidualnej z dnia 05 grudnia 2012 r. Nr ITPB1/415-967/12/PSZ, wydanej w imieniu Ministra Finansów przez Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy, zmienia z urzędu wyżej wymienioną interpretację stwierdzając, że stanowisko Wnioskodawczyni przedstawione we wniosku z dnia 28 sierpnia 2012 r., uzupełnionym w dniu 22 listopada 2012 r., o udzielenie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zasad ustalania dochodu ze sprzedaży środka trwałego, którego zakup został sfinansowany z otrzymanej dotacji, jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, działając na podstawie § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.), wydał w dniu 05 grudnia 2012 r., w imieniu Ministra Finansów, interpretację indywidualną dotyczącą podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zasad ustalania dochodu ze sprzedaży środka trwałego. Interpretacja wydana została na wniosek Pani ... z dnia 28 sierpnia 2012 r., uzupełniony w dniu 22 listopada 2012 r.

Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, że w czerwcu 2011 r. Wnioskodawczyni zawarła umowę o udzielenie wsparcia finansowego w ramach Priorytetu VI PO KL „Rynek pracy otwarty dla wszystkich”, Działania 6.2 „Wsparcie oraz promocja przedsiębiorczości i samozatrudnienia”.

Przedmiotem umowy było udzielenie wsparcia finansowego w postaci środków finansowych na rozpoczęcie działalności gospodarczej. Przyznanie środków finansowych odbyło się w oparciu o zasadę de minimis, zgodnie z rozporządzeniem ministra rozwoju regionalnego z dnia 15 grudnia 2010 roku w sprawie udzielania pomocy publicznej w ramach programu operacyjnego Kapitał Ludzki (Dz.U. z 2010 r. nr 239, poz. 1598).

Z przyznanych środków finansowych Wnioskodawczyni zakupiła środek trwały o wartości 7.900 zł. Zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, środek trwały Wnioskodawczyni wprowadziła do ewidencji środków trwałych i rozpoczęła naliczanie odpisów z tytułu użytkowania. Jak wynika z art. 23 ust 1 pkt 45 nie uważa się za koszt uzyskania przychodu odpisów z tytułu używania środka trwałego od wartości która odpowiada poniesionym wydatkom na nabycie zwróconym podatnikowi w jakiejkolwiek formie. Jednocześnie dotacja otrzymana na zakup środka trwałego (jak zwrot wydatków) korzysta ze zwolnienia od opodatkowania. Środki te nie stanowią przychodu (art 14 ust 2 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Wnioskodawczyni prowadzi działalność od czerwca 2011 r. na zasadach ogólnych w formie podatkowej księgi przychodów i rozchodów. W najbliższym czasie Wnioskodawczyni zamierza sprzedać za około 7.000 zł zakupiony w lipcu 2011 r. opisany wyżej środek trwały.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Co jest podstawą opodatkowania przy zbyciu środka trwałego zakupionego ze środków finansowych przyznanych na rozpoczęcie działalności w ramach działania 6.2...

Zdaniem Wnioskodawczyni, podstawą opodatkowania będzie przychód ze zbycia środka trwałego pomniejszony o różnicę między kwotą wydatkowaną na zakup środka trwałego która pochodziła ze wsparcia finansowego udzielonego na rozpoczęcie działalności a kwotą odpisów amortyzacyjnych do dnia zbycia środka trwałego (art. 22h ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Powstała różnica zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy, stanowić będzie dochód który powinien być doliczony do dochodu z działalności gospodarczej a wyliczony od całości podatek na zasadach ogólnych wpłacony do właściwego urzędu skarbowego.

Prezentując własne stanowisko w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego Wnioskodawczyni stwierdziła, że kwota wydatkowana na zakup środka trwałego pochodziła ze wsparcia finansowego udzielonego na rozpoczęcie działalności w ramach Priorytetu VI PO KL „Rynek pracy otwarty dla wszystkich”, Działania 6.2 „Wsparcie oraz promocja przedsiębiorczości i samozatrudnienia”.

Wnioskodawczyni wskazuje, iż wsparcie finansowe jest zwolnione z opodatkowania. Odpisy amortyzacyjne nie stanowią kosztu uzyskania przychodu z działalności gospodarczej (art. 23 ust 1 pkt 45 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Zdaniem Wnioskodawczyni kwota ze sprzedaży środka trwałego, o którym mowa powinna być ujęta w pozycji: pozostałe przychody podatkowej księgi przychodów i rozchodów (np. kwota 7.000 zł). Wartość zakupu środka trwałego pomniejszona o odpisy amortyzacyjne do dnia sprzedaży powinny być ujęte w kolumnie pozostałe koszty podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Powstała różnica, zgodnie z art. 23 ust 1 pkt 1 lit b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, stanowić będzie dochód który powinien być doliczony do dochodu z działalności gospodarczej. Wyliczony od całości podatek na zasadach ogólnych wpłacić należy do właściwego urzędu skarbowego.

Jako przykład Wnioskodawczyni wskazuje:

  • zakup środka trwałego 7.900 zł
  • odpis amortyzacyjny np. 1.975 (7.900 x 20% : 12 x 15 miesięcy używania = 1.975 zł)
  • różnica niezamortyzowana 7.900 – 1.975 = 5. 925 zł (pozostałe koszty)
  • sprzedaż: 7.000 zł (pozostałe przychody)
  • dochód do opodatkowania 7.000 – 5. 925 = 1.075
  • podatek 1.075 zł x 18% = 194 zł.

Wydając w imieniu Ministra Finansów, interpretację indywidualną z dnia 05 grudnia 2012 r. Nr ITPB1/415-967/12/PSZ, Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy uznał stanowisko Wnioskodawczyni za nieprawidłowe.

Po zapoznaniu się z aktami sprawy Minister Finansów zważył, co następuje.

Interpretacja indywidualna wydana przez upoważniony organ nie jest prawidłowa.

Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.), za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 (pozarolniczej działalności gospodarczej), uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.

Stosownie do treści art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2014 r., przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej składników majątku będących:

  1. środkami trwałymi,
  2. składnikami majątku, o których mowa w art. 22d ust. 1, z wyłączeniem składników, których wartość początkowa ustalona zgodnie z art. 22g nie przekracza 1 500 zł,
  3. wartościami niematerialnymi i prawnymi
  • ujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym także przychody z odpłatnego zbycia składników majątku wymienionych w lit. b, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu użytkowego lub udziału w takim prawie nieujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem ust. 2c; przy określaniu wysokości przychodów przepisy ust. 1 i art. 19 stosuje się odpowiednio.

W świetle cytowanych powyżej przepisów zauważyć należy, iż przychody z odpłatnego zbycia składników majątku będących środkami trwałymi w prowadzonej działalności gospodarczej (z zastrzeżeniem zawartym w art. 14 ust. 2c ustawy), stanowią przychód z działalności gospodarczej.

Wnioskodawczyni zamierza sprzedać środek trwały wykorzystywany prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej, który został nabyty ze środków otrzymanych z dotacji.

W związku z powyższym, dochód ze sprzedaży składnika majątku stanowiącego środek trwały w prowadzonej przez Wnioskodawczynię pozarolniczej działalności gospodarczej, ustala się na podstawie przepisu art. 24 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym, dochodem z odpłatnego zbycia składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, wykorzystywanych na potrzeby działalności gospodarczej lub działów specjalnych produkcji rolnej, jest przychód z odpłatnego zbycia składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. b, a w pozostałych przypadkach dochodem lub stratą jest różnica między przychodem z odpłatnego zbycia a wartością początkową wykazaną w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem pkt 2, powiększona o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od tych środków i wartości.

Wskazać również należy, iż stosownie do treści art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż grunty lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części, wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem uzyskania przychodów (...) w przypadku odpłatnego zbycia składników majątku związanych z działalnością gospodarczą, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, bez względu na czas ich poniesienia.

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów również odpisów z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonywanych, według zasad określonych w art. 22a-22o, od tej części ich wartości, która odpowiada poniesionym wydatkom na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie tych środków lub wartości niematerialnych i prawnych, odliczonym od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym albo zwróconym podatnikowi w jakiejkolwiek formie (art. 23 ust. 1 pkt 45 ustawy).

Z powyżej powołanych przepisów wynika, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera pewne ograniczenia dotyczące możliwości zaliczania do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych dokonywanych wg zasad określonych w art. 22a-22o. Tak więc nie są kosztem podatkowym odpisy amortyzacyjne w części ustalonej od wartości środka trwałego, która została zwrócona podatnikowi w jakiejkolwiek formie (art. 23 ust. 1 pkt 45 ustawy). Jednakże wartość odpisów amortyzacyjnych, także tych niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, należy uwzględniać podczas ustalania dochodu ze sprzedaży środka trwałego.

W związku z powyższym przy sprzedaży środka trwałego kosztem uzyskania przychodu jest różnica między wartością początkową środka trwałego, a sumą dokonanych odpisów amortyzacyjnych (art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy). Na sumę odpisów amortyzacyjnych składają się odpisy amortyzacyjne zaliczone do kosztów uzyskania przychodu, jak i te niestanowiące kosztów podatkowych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1 ustawy. Stosownie do treści tego przepisu, odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 22k, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji (wykazu), z zastrzeżeniem art. 22e, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których, zgodnie z art. 23 ust. 1, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

W związku z powyższym stwierdza się, że stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej opisanego zdarzenia przyszłego, jest prawidłowe.

Zatem należało z urzędu, dokonać zmiany pisemnej interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy, działającego w imieniu Ministra Finansów, gdyż stwierdzono jej nieprawidłowość.

Zgodnie z art. 14e § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, Minister Finansów może, z urzędu, zmienić wydaną interpretację ogólną lub indywidualną, jeżeli stwierdzi jej nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Przepis ten nie zawiera ograniczeń czasowych, co oznacza, że jeśli stwierdzona zostanie nieprawidłowość wydanej interpretacji indywidualnej, Minister Finansów może, z urzędu zmienić ją w dowolnym czasie.

Zmieniona interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania zmienianej interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, po uprzednim wezwaniu na piśmie Ministra Finansów – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu zmienionej interpretacji – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.). Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosi się (w dwóch egzemplarzach) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi Ministra Finansów na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli Minister Finansów nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Skargę wnosi się za pośrednictwem Ministra Finansów, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), na adres: ul. Świętokrzyska 12, 00-916 Warszawa.

Dodatkowe interpretacje podatkowe i orzeczenia

Dokumenty dotyczące poruszonych zagadnień:

dotacja
ILPP1/4512-1-918/15-2/TK | Interpretacja indywidualna

działalność gospodarcza
IPTPB1/4511-757/15-3/SK | Interpretacja indywidualna

przychód z działalności gospodarczej
ITPB1/4511-1276/15/PSZ | Interpretacja indywidualna

sprzedaż środków trwałych
ITPB1/4511-1031/15/PSZ | Interpretacja indywidualna

Dokumenty powiązane lub podobne:

ITPB1/415-967/12/PSZ | Interpretacja indywidualna

© 2011-2016 Interpretacje.org
StrukturaWybrane zagadnieniaSerwis
Działy przedmiotowe
Komentarze podatkowe
Najnowsze interpretacje
Aport
Gmina
Koszty uzyskania przychodów
Najem
Nieruchomości
Obowiązek podatkowy
Odszkodowania
Pracownik
Prawo do odliczenia
Projekt
Przedsiębiorstwa
Przychód
Różnice kursowe
Sprzedaż
Stawki podatku
Świadczenie usług
Udział
Zwolnienia przedmiotowe
Aktualności
Informacje o serwisie
Kanały RSS
Reklama w serwisie
Serwis zawiera interpretacje podatkowe publikowane przez Ministerstwo Finansów, na które składają się: interpretacje indywidualne oraz interpretacje ogólne wydane na podstawie art. 14a oraz art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), jak również informacje o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego (interpretacje podatkowe wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed 1 lipca 2007 r.), a także wybrane orzeczenia dotyczące problematyki podatkowej.