0111-KDIB3-1.4012.162.2018.3.JP | Interpretacja indywidualna

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej,
Ustalenie, czy wartość sprzedaży osiągnięta z tytułu wynajmu komórek lokatorskich i miejsc postojowych będzie wliczała się do limitu sprzedaży decydującego o zwolnieniu z podatku VAT, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 21 lutego 2018 r. (data wpływu 6 marca 2018 r.), uzupełnionym pismem z 7 maja 2018 r. (data wpływu 9 maja 2018 r.), o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie ustalenia, czy wartość sprzedaży osiągnięta z tytułu wynajmu komórek lokatorskich i miejsc postojowych będzie wliczała się do limitu sprzedaży decydującego o zwolnieniu z podatku VAT, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT - jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 6 marca 2018r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej m.in. podatku od towarów i usług w zakresie ustalenia, czy wartość sprzedaży osiągnięta z tytułu wynajmu komórek lokatorskich i miejsc postojowych będzie wliczała się do limitu sprzedaży decydującego o zwolnieniu z podatku VAT, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT.

Ww. wniosek został uzupełniony pismem 7 maja 2018 r. (data wpływu 9 maja 2018 r.), przesłanym w związku z wezwaniem tut. organu z 25 kwietnia 2018 r. znak: 0111-KDIB3-1.4012.162.2018.1.JP, 0111-KDIB2-3.4010.27.2018.2.AZE.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawcą (zwanym dalej: Wnioskodawcą lub Wspólnotą) jest wspólnota mieszkaniowa działająca w oparciu o przepisy ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (dalej zwana ustawą o własności lokali). Wspólnotę mieszkaniową tworzy X osób będących właścicielami lokali mieszkalnych. Zgodnie z art. 20 ustawy o własności lokali właściciele lokali podjęli uchwałę o powołaniu zarządu, który kieruje sprawami Wspólnoty i reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach między Wspólnotą, a poszczególnymi właścicielami lokali. Zarząd proponuje, a członkowie wspólnoty ustalają w drodze uchwały sposób obliczania poszczególnych elementów miesięcznych zaliczek wpłacanych na konto Wspólnoty przez właścicieli lokali.

Wspólnota posiada 36 wyodrębnionych lokali mieszkalnych. Na terenie Wspólnoty znajduje się hala garażowa wybudowana ze środków Wspólnoty, stanowiąca odrębną nieruchomość i posiadająca osobną księgę wieczystą. W hali garażowej wyznaczono 27 miejsc postojowych, z czego 25 zostało przyporządkowanych członkom Wspólnoty na podstawie udziałów poprzez wskazanie konkretnego miejsca postojowego, którego wyłączne prawo do użytkowania ma dany członek Wspólnoty. Pozostałe 2 miejsca postojowe nie zostały przypisane żadnemu z członków Wspólnoty i nie są wynajmowane osobom spoza Wspólnoty. Na terenie Wspólnoty znajdują się także komórki lokatorskie w liczbie 31, z czego 27 zostało przyporządkowanych członkom Wspólnoty na takich samych zasadach jak miejsca postojowe, a pozostałe 4 komórki lokatorskie pozostają nieprzypisane i nie są wynajmowane osobom spoza Wspólnoty.

Wnioskodawca osiąga przychody, którymi są zaliczki na pokrycie kosztów utrzymania lokali mieszkalnych oraz zaliczki na pokrycie kosztów utrzymania nieruchomości wspólnej. Wspólnota posiada fundusz remontowy, z którego pokrywane są koszty remontów, inne niż koszty konserwacji bieżących. Zaliczka opłacana co miesiąc przez każdego członka Wspólnoty podzielona jest na część związaną z pokryciem kosztów bieżącej eksploatacji oraz wpłatą na fundusz remontowy.

Wspólnota osiąga również przychody z tytułu zaliczek na pokrycie kosztów utrzymania komórek lokatorskich i hali garażowej. Członek Wspólnoty, któremu na podstawie udziałów przyporządkowano miejsce postojowe lub/i komórkę lokatorską uiszcza co miesiąc z tego tytułu zaliczkę, która przeznaczona jest przez Wspólnotę w odpowiedniej części na koszty bieżącej eksploatacji oraz na fundusz remontowy.

Wspólnota nie prowadzi działalności gospodarczej i nie osiąga przychodów z tego tytułu. Wspólnota ponosi koszty związane z zarządem nieruchomością wspólną, na które składają się w szczególności: wydatki na remonty i bieżącą konserwację, opłaty za dostawę energii elektrycznej i cieplnej, gazu i wody w części dotyczącej nieruchomości wspólnej, ubezpieczenia, podatki i inne opłaty publicznoprawne, wydatki na utrzymanie porządku i czystości, wynagrodzenie zarządcy, koszty obsługi księgowej. Dochody Wspólnoty są dochodami uzyskiwanymi z gospodarki zasobami mieszkaniowymi i w całości są przeznaczone na cele związane z utrzymaniem tych zasobów.

Dochody osiągane przez Wnioskodawcę są wolne od podatku w oparciu o art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej zwana ustawą o podatku dochodowym od osób prawnych), zgodnie z którym wolne od podatku są dochody spółdzielni mieszkaniowych, wspólnot mieszkaniowych, towarzystw budownictwa społecznego oraz samorządowych jednostek organizacyjnych prowadzących działalność w zakresie gospodarki mieszkaniowej uzyskane z gospodarki zasobami mieszkaniowymi - w części przeznaczonej na cele związane z utrzymaniem tych zasobów, z wyłączeniem dochodów uzyskanych z innej działalności gospodarczej, niż gospodarka zasobami mieszkaniowymi.

Wnioskodawca jest podmiotem zwolnionym podmiotowo z podatku VAT na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej zwana ustawą o podatku od towarów i usług), zgodnie z którym zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatników, u których wartość sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 200 000 zł.

Wnioskodawca zamierza wynająć 2 miejsce postojowe oraz 4 komórki lokatorskie, które nie są przyporządkowane członkom Wspólnoty. Wspólnota będzie wynajmować komórki lokatorskie i miejsca postojowe osobom będącym członkami Wspólnoty, jednak nie wyklucza możliwości wynajmu tych pomieszczeń osobom spoza Wspólnoty. Osoby te nie będą wykorzystywać wynajmowanych komórek lokatorskich i miejsc postojowych na cele związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Dochody uzyskane z tego tytułu Wnioskodawca zamierza przeznaczyć na cele związane z utrzymaniem zasobów gospodarki mieszkaniowej.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie (oznaczone we wniosku nr 2):

Czy wartość sprzedaży osiągnięta z tytułu wynajmu komórek lokatorskich i miejsc postojowych osobom będącym członkami Wspólnoty lub/i osobom nie będącym członkami wspólnoty na cele niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej będzie wliczała się do limitu sprzedaży decydującego o zwolnieniu z podatku VAT, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług?

Stanowisko Wnioskodawcy (stanowisko do pytania oznaczonego we wniosku nr 2):

Wnioskodawca korzysta ze zwolnienia z podatku od towarów i usług w ramach przychodów z zaliczek uiszczanych przez członków Wspólnoty na rzecz pokrycia kosztów bieżącej eksploatacji lokali mieszkalnych, na podstawie § 3 ust. 1 pkt 10 i 11 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 2013 roku w sprawie zwolnień od podatku od towarów i usług oraz warunków stosowania tych zwolnień (dalej zwane Rozporządzeniem), w związku z art. 82 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 10 i 11 Rozporządzenia zwalnia się od podatku czynności wykonywane przez wspólnotę mieszkaniową związane z utrzymaniem lokali mieszkalnych, wykorzystywanych wyłącznie na cele mieszkaniowe za które pobierane są opłaty, wykonywane przez wspólnotę mieszkaniową na rzecz właścicieli tych lokali, tworzących w określonej nieruchomości tę wspólnotę oraz czynności wykonywane przez wspólnotę mieszkaniową, na rzecz osób używających na podstawie innego tytułu niż prawo własności lokale należące do właścicieli tworzących tę wspólnotę mieszkaniową, za które pobierane są opłaty niezależne od właściciela, jeżeli lokale te są wykorzystywane wyłącznie na cele mieszkaniowe. Wynajem 4 komórek lokatorskich i 2 miejsc postojowych osobom będącym członkami Wspólnoty lub/i osobom niebędącym członkami Wspólnoty na cele niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej nie podlega zwolnieniu od podatku od towarów i usług na podstawie § 3 ust. 1 pkt 10 i 11 Rozporządzenia, gdyż są to pomieszczenia przeznaczone na cele inne, niż mieszkaniowe. Wobec powyższego przychody uzyskane z wynajmu 4 komórek lokatorskich i 2 miejsc postojowych osobom będącym członkami Wspólnoty lub/i osobom niebędącym członkami Wspólnoty na cele niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej, będą wliczane do wartości sprzedaży decydującej o zwolnieniu od podatku od towarów i usług, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego w zakresie podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r., poz. 1221, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).

Przez towary – na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy – rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

W myśl art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (...).

Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usługi w rozumieniu art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podatnika.

W świetle art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel i rezultat takiej działalności.

Jak wynika natomiast z art. 15 ust. 2 ustawy, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności działa jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej – zawarta w ustawie – ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

Zgodnie z art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2017 r., poz. 459, z późn. zm.), przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nie oznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz.

Z powyższego zapisu wynika, że najem jest umową dwustronnie obowiązującą i wzajemną; odpowiednikiem świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie najemcy polegające na płaceniu umówionego czynszu.

Z uwagi na powyższe przepisy należy stwierdzić, że świadczenie usług najmu wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej, jeżeli jest wykonywane w sposób ciągły do celów zarobkowych. Z kolei zawierane umowy najmu mają zazwyczaj długotrwały charakter, a uzyskiwane korzyści z tego tytułu są w zasadzie stałe.

W konsekwencji najem nieruchomości stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Stosownie do art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku od towarów i usług wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Jednocześnie, na podstawie art. 146a pkt 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2018 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.

Jednakże, zarówno w treści wskazanej ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi lub możliwość zwolnienia od podatku VAT oraz określił warunki stosowania obniżonych stawek i zwolnień.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest podmiotem zwolnionym podmiotowo z podatku VAT na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Wnioskodawca zamierza wynająć 2 miejsce postojowe oraz 4 komórki lokatorskie, które nie są przyporządkowane członkom Wspólnoty. Wspólnota będzie wynajmować komórki lokatorskie i miejsca postojowe osobom będącym członkami Wspólnoty, jednak nie wyklucza możliwości wynajmu tych pomieszczeń osobom spoza Wspólnoty. Osoby te nie będą wykorzystywać wynajmowanych komórek lokatorskich i miejsc postojowych na cele związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Dochody uzyskane z tego tytułu Wnioskodawca zamierza przeznaczyć na cele związane z utrzymaniem zasobów gospodarki mieszkaniowej.

Wnioskodawca ma wątpliwości w kwestii czy wartość sprzedaży osiągnięta z tytułu wynajmu komórek lokatorskich i miejsc postojowych będzie wliczała się do limitu sprzedaży decydującego o zwolnieniu z podatku VAT, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT.

Zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy, zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatników, u których wartość sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 200 000 zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku.

Na podstawie art. 113 ust. 2 ustawy, do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się:

  1. wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz sprzedaży wysyłkowej z terytorium kraju oraz sprzedaży wysyłkowej na terytorium kraju;
  2. odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, z wyjątkiem:
    1. transakcji związanych z nieruchomościami,
    2. usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41,
    3. usług ubezpieczeniowych
    • jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych;
  3. odpłatnej dostawy towarów, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji.

W myśl natomiast art. 113 ust. 5 ustawy, jeżeli wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie ust. 1 przekroczy kwotę, o której mowa w ust. 1, zwolnienie traci moc począwszy od czynności, którą przekroczono tę kwotę.

Odnosząc się do wątpliwości Wnioskodawcy dotyczących kwestii ustalenia czy wartość sprzedaży z tytułu najmu miejsc postojowych i komórek lokatorskich wliczyć do limitu należy stwierdzić, że obliczając limit sprzedaży uprawniający podatnika do zwolnienia od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy, po przekroczeniu którego podatnik traci prawo do zwolnienia od podatku, zgodnie z art. 113 ust. 2 pkt 2 ustawy, nie bierze się pod uwagę m.in. odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, z wyjątkiem transakcji związanych z nieruchomościami, jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych.

W myśl art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy, zwalnia się od podatku usługi w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania nieruchomości o charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości, na własny rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe.

Zgodnie z art. 82 ust. 3 ustawy o VAT, Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, wprowadzić inne niż określone w art. 43-81 zwolnienia od podatku, a także określić szczegółowe warunki stosowania tych zwolnień, uwzględniając:

  1. specyfikę wykonywania niektórych czynności oraz uwarunkowania obrotu gospodarczego niektórymi towarami;
  2. przebieg realizacji budżetu państwa;
  3. potrzebę uzyskania dostatecznej informacji o towarach będących przedmiotem zwolnienia;
  4. przepisy Unii Europejskiej.

W wykonaniu ww. delegacji Minister Finansów wydał rozporządzenie z dnia 20 grudnia 2013 r. w sprawie zwolnień od podatku od towarów i usług oraz warunków stosowania tych zwolnień (Dz.U. z 2018 r., poz. 701).

I tak w myśl § 3 ust. 1 pkt 10 ww. rozporządzenia, zwalnia się od podatku czynności związane z utrzymaniem lokali mieszkalnych, wykorzystywanych wyłącznie na cele mieszkaniowe, za które pobierane są opłaty, wykonywane przez wspólnotę mieszkaniową na rzecz właścicieli tych lokali, tworzących w określonej nieruchomości tę wspólnotę.

Natomiast zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 11 ww. rozporządzenia, zwalnia się od podatku czynności wykonywane przez wspólnotę mieszkaniową lub właścicieli lokali mieszkalnych tworzących w określonej nieruchomości wspólnotę mieszkaniową, na rzecz osób używających na podstawie innego tytułu prawnego niż prawo własności lokale należące do właścicieli tworzących tę wspólnotę mieszkaniową, za które pobierane są opłaty niezależne od właściciela w rozumieniu ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1610, z 2017 r. poz. 1442 i 1529 oraz z 2018 r. poz. 374) lub opłaty pośrednie w rozumieniu ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2018 r. poz. 133 i 138), jeżeli lokale te są wykorzystywane wyłącznie na cele mieszkaniowe.

Z opisu sprawy, wynika że Wnioskodawca zamierza wynająć 2 miejsca postojowe oraz 4 komórki lokatorskie. Jak wskazał Wnioskodawca są to pomieszczenia przeznaczone na cele inne niż mieszkaniowe. Tym samym wynajem ww. pomieszczeń nie korzysta ze zwolnienia od podatku.

W związku z powyższym, należy wskazać, że do wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT, należy wliczyć wartość sprzedaży z tytułu najmu ww. pomieszczeń, tj. 2 miejsc postojowych oraz 4 komórek lokatorskich.

W konsekwencji, stanowisko Wnioskodawcy w zakresie podatku od towarów i usług zgodnie z którym przychody uzyskane z wynajmu 4 komórek lokatorskich i 2 miejsc postojowych osobom będącym członkami Wspólnoty lub/i osobom niebędącym członkami Wspólnoty na cele niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej, będą wliczane do wartości sprzedaży decydującej o zwolnieniu od podatku od towarów i usług, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, jest prawidłowe.

W zakresie objętym podatkiem dochodowym od osób prawnych wydane zostanie odrębne rozstrzygnięcie.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej, przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

  1. z zastosowaniem art. 119a;
  2. w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w ..., w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 z późn zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.