0113-KDIPT1-1.4012.500.2018.1.MGO | Interpretacja indywidualna

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej,
  • uznania świadczenia w postaci sprzedaży towarów oraz usługi transportowej jako elementy świadczenia kompleksowego dostawy towarów,
  • sposobu wykazania na fakturze kosztów usługi transportu
  • INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

    Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r ., poz. 800, z późn. zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 5 marca 2018 r. (data wpływu 3 kwietnia 2018 r.), uzupełnionym pismem z dnia 22 maja 2018 r. (data wpływu 28 maja 2018 r.) o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie:

    • uznania świadczenia w postaci sprzedaży towarów oraz usługi transportowej jako elementy świadczenia kompleksowego dostawy towarów,
    • sposobu wykazania na fakturze kosztów usługi transportu

    jest prawidłowe.

    UZASADNIENIE

    W dniu 3 kwietnia 2018 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług:

    • odnośnie stanu faktycznego w zakresie:
        • uznania świadczenia w postaci sprzedaży towarów oraz usługi transportowej jako osobne świadczenie,
        • sposobu wykazania na fakturze kosztów usługi transportu,
      • odnośnie zdarzenia przyszłego w zakresie:
          • uznania świadczenia w postaci sprzedaży towarów oraz usługi transportowej jako elementy świadczenia kompleksowego dostawy towarów,
          • sposobu wykazania na fakturze kosztów usługi transportu.

        Przedmiotowy wniosek uzupełniono pismem z dnia 22 maja 2018 r. (data wpływu 28 maja 2018 r.) o doprecyzowanie opisu sprawy, pełnomocnictwo oraz opłatę.

        We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe (ostatecznie przedstawione w uzupełnieniu wniosku).

        Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zamierza produkować i dokonywać sprzedaży towarów w postaci kredy paszowej, nawozowej, technicznej oraz granulatu nawozowego wraz z dodatkową usługą transportową, jako świadczenie kompleksowe dostawy towarów, w oparciu o pisemne umowy handlowe z kupującymi. Wnioskodawca pozostanie czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT. W ramach dostawy towar wydawany będzie luzem do autocystern, w workach papierowych lub w workach typu big-bag i transportowany transportem Wnioskodawcy (własnym lub wykonywanym przez podmioty trzecie, na zlecenie Wnioskodawcy) do miejsca wskazanego przez kupującego. Chwilą realizacji dostawy (wykonaniem dostawy ze strony Wnioskodawcy) będzie chwila odbioru towaru w miejscu wskazanym przez kupującego. Wynagrodzenie za usługę transportową będzie wliczone w cenę towaru. Cena za dostawę towaru będzie ustalana według stawki za tonę towaru, z uwzględnieniem sposobu jego wydania oraz według stawki za kilometr transportu (przy czym składowa dotycząca transportu nie będzie odpowiadać ściśle poniesionym przez Wnioskodawcę kosztom transportu - czy to własnego, czy to zleconego - i może podlegać negocjacjom z kupującym). Kupujący w ramach umowy dotyczącej świadczenia kompleksowego dostawy towarów nie będzie mieć możliwości odbioru osobistego towaru. Wyłącznym sposobem dostarczenia towaru w ramach umowy będzie transport transportem Wnioskodawcy (własnym lub wykonanym przez pomioty trzecie, na zlecenie Wnioskodawcy) do wskazanego przez kupującego miejsca. Odbiór osobisty będzie możliwy jedynie przy zamówieniach kupującego dokonywanych odrębnie wobec umowy dotyczącej świadczenia kompleksowego dostawy towarów. Przy dostawie towarów w ramach umowy dotyczącej świadczenia kompleksowego dostawy towarów, Wnioskodawca wskazywać będzie na fakturze VAT wyłącznie pozycję obejmującą sprzedaż towaru, z wyszczególnieniem stawki podatku VAT odpowiedniej do sprzedaży danego towaru, przy czym cena sprzedaży będzie w sobie zawierała wynagrodzenie za usługę transportową. Na życzenie klienta, na fakturze VAT Wnioskodawca wyszczególni wynagrodzenie za dodatkową usługę transportową, stanowiącą składnik ceny sprzedaży towaru, jednakże będzie to zapis dodatkowy, nie mający znaczenia podatkowego, umieszczony w części informacyjnej faktury, poza jej częścią zasadniczą

        W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania.
        1. (we wniosku oznaczone jako a) Czy w opisanym w zdarzeniu przyszłym przypadku świadczenia Wnioskodawcy w postaci sprzedaży towarów oraz usługi transportowej (transportem własnym lub wykonywanym przez podmioty trzecie na zlecenie Wnioskodawcy) należy traktować jako osobne świadczenia podlegające osobnemu opodatkowaniu podatkiem VAT czy też jako elementy świadczenia kompleksowego dostawy towarów podlegającego opodatkowaniu jedną stawką podatku VAT właściwą dla sprzedaży towarów?
        2. (we wniosku oznaczone jako b) Czy w opisanym w zdarzeniu przyszłym przypadku sprzedaż towarów oraz usługa transportowa podlegają wyszczególnieniu jako odrębne pozycje na fakturze VAT czy też wyszczególnieniu na fakturze VAT podlega jedynie pozycja sprzedaży towarów, uwzględniająca w sobie usługę transportową?

        Zdaniem Wnioskodawcy,

        Ad. 1 (we wniosku oznaczone jako a)

        W ocenie Wnioskodawcy w opisanym w zdarzeniu przyszłym w przypadku sprzedaży towarów wraz z usługą transportową świadczenia Wnioskodawcy w postaci sprzedaży towarów oraz usługi transportowej (transportem własnym lub wykonywanym przez podmioty trzecie na zlecenie Wnioskodawcy), na podstawie pisemnej umowy handlowej z kupującym, należy traktować jako elementy świadczenia kompleksowego dostawy towarów podlegającego opodatkowaniu jedną stawką podatku VAT właściwą dla sprzedaży towarów. Opisane w zdarzeniu przyszłym elementy stosunków umownych Wnioskodawcy z kupującymi świadczą o tym, że oferowana przez Wnioskodawcę w ramach umowy usługa transportu towarów będzie funkcjonalnie związana ze sprzedażą towarów. Kupujący w ramach umowy będzie miał możliwość zakupu towarów wyłącznie wraz z usługą transportową (wykonaną przez Wnioskodawcę lub przez podmiot trzeci, na zlecenie Wnioskodawcy). Z punktu widzenia umowy sprzedaży w rozumieniu Kodeksu cywilnego, wydanie towaru w ramach umowy następować będzie z chwilą przekazania towaru kupującemu w miejscu dostawy. Transport stanowić będzie zatem element składowy konieczny do wykonania celu transakcji w postaci sprzedaży towarów.

        Ad. 2 (we wniosku oznaczone jako b)

        W ocenie Wnioskodawcy w opisanym zdarzeniu przyszłym przypadku sprzedaż towarów wraz z usługą transportową jako świadczenie kompleksowe dostawy towarów podlegać będzie wyszczególnieniu jako jedna pozycja na fakturze VAT obejmująca sprzedaż towaru (z wliczonym wynagrodzeniem za usługę transportową) wraz z właściwą dla danego towaru stawką podatku VAT. Stanowi to konsekwencję tego, że przedmiotowa sprzedaż i usługa stanowią świadczenie kompleksowe dostawy towarów podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT za sprzedaż towaru.

        W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

        Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r., poz. 1221, z późn. zm.) – zwanej dalej ustawą – opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

        W myśl art. 7 ustawy – przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).

        Przez towary, według art. 2 pkt 6 ustawy, rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

        W świetle art. 8 ust. 1 ustawy – przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (...).

        Przez sprzedaż – w myśl art. 2 pkt 22 ustawy – rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

        Na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy – stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

        Jak stanowi art. 41 ust. 2 ustawy – dla towarów i usług, wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem ust. 12 i art. 114 ust. 1.

        Zgodnie zaś z art. 146a pkt 1 i 2 ustawy – w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2018 r., z zastrzeżeniem art. 146f:

        1. stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%;
        2. stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz w tytule załącznika nr 3, wynosi 8%.

        Stosownie do treści art. 29a ust. 1 ustawy – podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2-5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.

        W myśl art. 29a ust. 6 ustawy – podstawa opodatkowania obejmuje:

        1. podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty podatku;
        2. koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy lub usługobiorcy.

        Z przytoczonych powyżej regulacji wynika, że w przypadku dostawy towarów za podstawę opodatkowania należy uznać całość świadczenia pieniężnego (bądź dokonywanego w innej dopuszczalnej prawem formie) pobieranego od nabywcy. Oznacza to, że do podstawy opodatkowania należy wliczyć pobieraną przez zbywcę wartość (cenę) towarów, a także wszystkie inne elementy zapłaty, będące częściami składowymi świadczenia zasadniczego (tj. dostawy towarów). Dotyczy to wyłącznie kosztów, które zwiększają kwotę należną z tytułu konkretnej transakcji, tj. konkretnej dostawy towarów.

        W myśl tych przepisów koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy lub usługobiorcy wchodzą do podstawy opodatkowania dla danej czynności podstawowej. Przepis ten jako regułę (a nie wyjątek) uznaje więc doliczanie kosztów dodatkowych do podstawy opodatkowania czynności podstawowej. Tylko przykładowo wskazuje on na rodzaje kosztów, jakie są wliczane do podstawy opodatkowania czynności podstawowej. Z jednej strony oznacza to, że także inne koszty dodatkowe mogą być wliczane do podstawy opodatkowania czynności podstawowej. Z drugiej natomiast strony trzeba przyjąć, że powyższe świadczenia – o kosztach których przykładowo stanowi przepis – w niektórych sytuacjach mogą być potraktowane jako odrębne świadczenia.

        Z kolei za koszty dodatkowe należy uznać wszelkie opłaty i należności, formalnie odrębne od ceny świadczenia głównego (podstawowego), jednakże w istocie składające się na zapłatę za świadczenie zapewniane w ramach wykonywania świadczenia podstawowego. Koszty dodatkowe będą wartością tych wszystkich świadczeń dodatkowych, które nie stanowią samoistnego świadczenia (przedmiotu opodatkowania), lecz są elementami świadczenia złożonego (kompleksowego).

        Należy zauważyć, że co do zasady każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji, gdy kilka świadczeń obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia jedną czynność, czynność ta nie powinna być sztucznie dzielona dla celów podatkowych. Zatem, z ekonomicznego punktu widzenia czynności nie powinny być dzielone dla celów podatkowych wówczas, gdy tworzyć będą jedną czynność kompleksową obejmującą kilka świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład świadczonej czynności wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu czynności kompleksowej.

        Co istotne, aby móc wskazać, że dana czynność jest czynnością złożoną winna się ona składać z różnych świadczeń, których realizacja prowadzi jednak do jednego celu. Na czynność złożoną składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do realizacji określonego celu – do wykonania świadczenia głównego, na które składają się różne świadczenia pomocnicze. Natomiast czynność należy uznać za pomocniczą, jeśli nie stanowi ona celu sama w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania czynności zasadniczej. Pojedyncza czynność traktowana jest zatem jak element czynności kompleksowej wówczas, jeżeli cel świadczenia czynności pomocniczej jest zdeterminowany przez czynność główną oraz nie można wykonać lub wykorzystać bez czynności pomocniczej czynności głównej.

        Należy zauważyć, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz regulacje Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego sytemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006, str. 1, z późn. zm.), nie regulują kwestii czynności złożonych. Jednakże, zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania podatkiem VAT oraz na podstawie polskiego i europejskiego orzecznictwa można stwierdzić, że świadczenie obejmujące z ekonomicznego i gospodarczego punktu widzenia jedną czynność nie powinno być sztucznie dzielone. W przypadku, gdy wykonywana czynność stanowi dla klienta całość, nie należy jej rozbijać na poszczególne elementy składowe, lecz traktować jako jedno świadczenie, zgodnie z elementem, który nadaje całemu świadczeniu charakter dominujący. Jeśli więc wykonywanych jest więcej czynności, a są one ze sobą ściśle powiązane oraz stanowią całość pod względem ekonomicznym i gospodarczym, to wówczas dla potrzeb VAT należy potraktować je jako jedną czynność opodatkowaną. Skutkiem powyższego, świadczenie pomocnicze, co do zasady dzieli los prawny świadczenia głównego, w szczególności w zakresie momentu powstania obowiązku podatkowego, miejsca świadczenia oraz stawki podatku od towarów i usług.

        W przypadku czynności wykonywanych przez Wnioskodawcę można wyróżnić następujące elementy składowe: sprzedaż towarów oraz ich transport (którego kosztami obciąża on nabywców towarów).

        W przedmiotowej sprawie nie można stwierdzić, że usługa transportowa sprzedawanych przez Wnioskodawcę towarów stanowi cel sam w sobie i powinna być traktowana jako odrębne, niezależne świadczenie. W okolicznościach przedstawionych przez Wnioskodawcę, za dostawę złożoną – której rozdzielenie na poszczególne elementy byłoby nieuzasadnione i sztuczne – należy uznać dostawę towarów wraz z usługą transportu.

        Transport sprzedawanych przez Wnioskodawcę towarów stanowi integralną część dostawy towarów. Wnioskodawca obciąża klientów kosztami transportu w związku ze sprzedażą tych towarów, a transport ten służy zrealizowaniu dostawy towarów, jest ściśle związany z ich dostawą. Transport nie może być zatem samodzielnym przedmiotem sprzedaży dla klienta. W konsekwencji, dostawa towarów stanowi świadczenie główne, natomiast świadczeniem pomocniczym jest usługa transportowa, która jest ściśle związana z ww. dostawami towarów. Z ekonomicznego punktu widzenia każda z tych dostaw wraz z transportem jest obiektywnie jedną transakcją. Zatem również z ekonomicznego punktu widzenia dostawa towarów wraz z transportem nie powinny być dzielone dla celów podatkowych na poszczególne elementy, gdyż tworzą jedną złożoną czynność.

        Biorąc pod uwagę przedstawiony opis sprawy należy zatem stwierdzić, że w niniejszym przypadku mamy do czynienia z jednym przedmiotem opodatkowania – jedną czynnością, tj. dostawą towarów.

        Podstawą opodatkowania z tytułu tych czynności jest – zgodnie z art. 29a ust. 6 pkt 2 ustawy – łączna wartość towarów oraz ich transport. Koszt transportu towarów, którym obciążani są klienci Wnioskodawcy w związku ze sprzedażą towarów, zwiększa kwotę należną od nabywcy z tytułu dostawy towarów i podlega opodatkowaniu na zasadach właściwych dla tych czynności.

        Odnosząc się zatem do wątpliwości Wnioskodawcy dotyczących uznania świadczenia w postaci sprzedaży towarów oraz usługi transportowej jako osobne świadczenie czy jako elementy świadczenia kompleksowego dostawy towarów, należy wskazać, że świadczenia Wnioskodawcy w postaci sprzedaży towarów oraz usługi transportowej (transportem własnym lub wykonywanym przez podmioty trzecie na zlecenie Wnioskodawcy) należy traktować jako elementy świadczenia kompleksowego dostawy towarów, które będą podlegały opodatkowaniu jedną stawką podatku VAT właściwą dla sprzedaży towarów.

        Tym samym, stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym świadczenia Wnioskodawcy w postaci sprzedaży towarów oraz usługi transportowej (transportem własnym lub wykonywanym przez podmioty trzecie na zlecenie Wnioskodawcy), na podstawie pisemnej umowy handlowej z kupującym, należy traktować jako elementy świadczenia kompleksowego dostawy towarów podlegającego opodatkowaniu jedną stawką podatku VAT właściwą dla sprzedaży towarów, jest prawidłowe.

        Zasady wystawiania faktur regulują przepisy art. 106a-106q ustawy.

        I tak, w myśl art. 106a pkt 1 ustawy – przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do sprzedaży, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 1a, w których usługodawca lub dokonujący dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego i faktura dokumentująca te transakcje nie jest wystawiana przez usługobiorcę lub nabywcę towarów w imieniu i na rzecz usługodawcy lub dokonującego dostawy towarów.

        Stosownie do art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy – podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem.

        Zgodnie z art. 106e ust. 1 pkt 7 ustawy – faktura powinna zawierać nazwę (rodzaj) towaru lub usługi.

        Odnosząc się do kwestii wykazania kosztów transportu na fakturze dokumentującej dostawę towarów należy wskazać, że w niniejszej sprawie przedmiotem sprzedaży – jak wyżej stwierdzono – jest jedno świadczenie złożone w postaci dostawy towarów. Zatem całość zapłaty należnej z tytułu danego świadczenia złożonego powinna być udokumentowana wystawieniem faktury, w której w części zasadniczej przeznaczonej na wskazanie nazwy towaru lub usługi winna znaleźć się wyłącznie nazwa właściwa dotycząca dostawy danego towaru.

        Faktury są dokumentami sformalizowanymi i muszą być wystawione zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa w tym względzie. Prawidłowość materialnoprawna faktury zachodzi, jeżeli odzwierciedla w sposób prawidłowy zdarzenie gospodarcze. Faktura potwierdza zaistniałe zdarzenia gospodarcze, a jej elementy formalne wymagane przez art. 106e ust. 1 ustawy mają znaczenie dowodowe. Umieszczenie zatem na fakturze w części przeznaczonej na nazwę (rodzaj) towaru lub usługi kilku rożnych świadczeń może sugerować, że przedmiotem sprzedaży było kilka odrębnych świadczeń, a nie jedno świadczenie. Powyższe natomiast skutkować może obowiązkiem zastosowania różnych stawek podatku dla wykazanych odrębnie czynności.

        W sprawie objętej wnioskiem, jak wykazano powyżej, występuje jedno świadczenie (w postaci dostawy towarów), do wartości którego są wliczone koszty towarzyszące dostawie, tj. koszty transportu. Zatem z dokumentu poświadczającego dokonanie danej dostawy musi jednoznacznie wynikać, że przedmiotem transakcji jest dostawa towaru, a nie dostawa towaru i jakiejś innej usługi.

        Wobec powyższego, na fakturze dokumentującej taką sprzedaż – a precyzyjniej rzecz ujmując, w tej jej części, która odzwierciedla elementy obligatoryjne w świetle przepisów prawa – powinna widnieć tylko jedna pozycja – dostawa towarów. W pozycji tej – co należy wywodzić z treści art. 29a ust. 1 w zw. z ust. 6 ustawy – powinna być zsumowana wartość świadczenia głównego – dostawy towarów oraz świadczenia pomocniczego (transportu).

        W konsekwencji prawidłowy będzie sposób dokumentowania świadczenia przez Wnioskodawcę, zgodnie z którym wskazywać będzie na fakturze VAT wyłącznie pozycję obejmującą sprzedaż towaru, z wyszczególnieniem stawki podatku VAT odpowiedniej do sprzedaży danego towaru, przy czym cena sprzedaży będzie w sobie zawierała wynagrodzenie za usługę transportową.

        Tym samym, koszty transportu towarów sprzedawanych przez Wnioskodawcę w ramach dostawy towarów, będą ujmowane przez niego jako jedna pozycja na fakturze.

        Zatem, stanowisko Wnioskodawcy w zakresie sposobu wykazania na fakturze kosztów usługi transportu jest prawidłowe.

        Dodatkowo należy zaznaczyć, że cel fiskalny realizowany poprzez obligatoryjne „fakturowanie” niektórych zdarzeń gospodarczych, nie wyklucza prywatnoprawnego charakteru faktury. Może to mieć szczególne znaczenie dla stron transakcji, gdy jest to jedyny dokument sporządzony dla jej potrzeb. Zatem nic nie stoi na przeszkodzie, aby – po wypełnieniu obowiązków nałożonych przez obowiązujące przepisy prawa podatkowego – Wnioskodawca mógł, niezależnie od podania jednolitej pozycji – dostawy towarów, umieścić w części informacyjnej faktury albo w dowolnym załączniku do niej dodatkowe informacje skierowane do klienta, np. wyszczególnić elementy składowe danego świadczenia wraz z informacją o wartościach tych elementów. Jednak powyższe nie oznacza, że możliwość zamieszczania na fakturze dodatkowych informacji daje możliwość ujmowania kosztów dodatkowych w osobnej pozycji faktury.

        Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

        Tut. Organ informuje, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania). Inne kwestie przedstawione w opisie sprawy, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.

        Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.

        Jednocześnie należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

        Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

        1. z zastosowaniem art. 119a;
        2. w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

        Niniejszą interpretacją załatwiono wniosek odnoszący się do opisanego zdarzenia przyszłego w zakresie:

        • uznania świadczenia w postaci sprzedaży towarów oraz usługi transportowej jako elementy świadczenia kompleksowego dostawy towarów,
        • sposobu wykazania na fakturze kosztów usługi transportu.

        Natomiast wniosek odnoszący się do opisanego stanu faktycznego w zakresie:

        • uznania świadczenia w postaci sprzedaży towarów oraz usługi transportowej jako osobne świadczenie,
        • sposobu wykazania na fakturze kosztów usługi transportu

        został załatwiony odrębnym rozstrzygnięciem.

        Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w ..., w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

        Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

        Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.