0114-KDIP1-3.4012.524.2018.4.KP | Interpretacja indywidualna

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej,
Uznania Wnioskodawcy za podatnika podatku VAT z tytułu sprzedaży działki niezabudowanej

ZMIANA INTERPRETACJI INDYWIDUALNEJ

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14e § 1a pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w wyniku uwzględnienia w całości skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2018 r. (data wpływu 16 listopada 2018 r.) z urzędu zmienia interpretację indywidualną z dnia 9 października 2018 r. znak 0114-KDIP1-3.4012.524.2018.1.KP i uznaje, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 10 września 2018 r. (data wpływu 18 września 2018 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania Wnioskodawczyni za podatnika podatku VAT z tytułu sprzedaży działki niezabudowanej – jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 18 września 2018 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania Wnioskodawczyni za podatnika podatku VAT z tytułu sprzedaży działki niezabudowanej.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Wnioskodawczyni jest podatnikiem podatku od towarów i usług zarejestrowanym jako podatnik VAT czynny. Wnioskodawczyni nie prowadzi pozarolniczej działalności gospodarczej. Przyczyną rejestracji Wnioskodawczyni do celów VAT jest osiąganie przychodów z najmu opodatkowywanych podatkiem dochodowym od osób fizycznych ze źródła przychodów wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W latach 90-tych XX wieku Wnioskodawczyni otrzymała w drodze darowizny od matki dwie działki:

  1. Nieruchomość 1” w dn. 6 czerwca 1991 r.,
  2. Nieruchomość 2” w dn. 21 maja 1996 r.

Nieruchomość 1 została nabyta w trakcie trwania małżeństwa, aczkolwiek nie zostały zawarte umowy majątkowe małżeńskie. Nieruchomość 2 została nabyta po rozwodzie.

W 2013 r. Wnioskodawczyni podjęła decyzję o wystawieniu powyższych Nieruchomości na sprzedaż i zawarła umowę pośrednictwa w zakresie znalezienia nabywcy.

W 2018 r. Wnioskodawczyni dokonała częściowej sprzedaży działek niezabudowanych po uprzednim podziale Nieruchomości 1 na dwie działki wraz z działką wytyczoną na drogę lokalną oraz podziale Nieruchomości 2 na dwie działki wraz z działką wytyczoną na drogę lokalną.

Nieruchomość będąca przedmiotem sprzedaży jest nieuzbrojona. Wnioskodawczyni nie występowała o wydanie decyzji o warunkach zabudowy w zakresie sprzedanej działki.

Teren wynikający z podziału Nieruchomości 1 i Nieruchomości 2, który został sprzedany (nieruchomości niezabudowane) nie był wynajmowany ani wydzierżawiany. Nieruchomość niezabudowana będąca przedmiotem zaistniałej sprzedaży była wykorzystywana w celach rolniczych.

W przyszłości Wnioskodawczyni planuje sprzedaż pozostałych dwóch działek zabudowanych budynkami gospodarczymi, które były i są wynajmowane. Nabywcą będzie inny podmiot niż ten, któremu zostały sprzedane działki w 2018 r. (przedmiot sprzedaży również wynika wyłącznie z podziału Nieruchomości 1 i Nieruchomości 2). W zakresie powyższej przyszłej sprzedaży została zawarta umowa przedwstępna. Ponadto powyższa nieruchomość zabudowana budynkami gospodarczymi, która powstała z uprzedniego podziału dokonanego w 2018 r. jest wynajmowana w ramach źródła przychodów wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wynajem tej nieruchomości podlega opodatkowaniu VAT i wypełniane są wszelkie obowiązki podatkowe w tym zakresie.

Podział Nieruchomości 1 oraz Nieruchomości 2 został dokonany zgodnie z wytycznymi nabywców i był rynkowo uzasadniony ze względu na powierzchnię działek wynoszącą łącznie ok. 8 hektarów oraz pojawienie się ofert zakupu dopiero po pięciu latach od wystawienia działek na sprzedaż.

Na przestrzeni ostatnich 25 lat Wnioskodawczyni nie dokonywała transakcji w zakresie sprzedaży gruntów, jak również nie planuje w przyszłości sprzedaży działek (za wyjątkiem transakcji objętej umową przedwstępną wymienioną w opisie niniejszego stanu faktycznego).

Dla obydwu Nieruchomości został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Teren został przeznaczony pod usługi, obiekty produkcyjne, składy i magazyny, zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i usługową oraz pod drogę lokalną (pierwsza część działki wynikająca z podziału, która została sprzedana) oraz pod usługi, obiekty produkcyjne, składy i magazyny, zabudowę usługową, wody powierzchniowe oraz pod drogę gminną lokalną oraz pod drogę wewnętrzną (druga część działki wynikająca z podziału, która zostanie sprzedana w przyszłości). Przedmiotowe Nieruchomości nie są przedmiotem prawa pierwokupu, a w szczególności nie są położone na obszarze rewitalizacji oraz na obszarze Specjalnej Strefy Rewitalizacji, o których mowa w ustawie z dn. 9 października 2015 r. o rewitalizacji.

Nieruchomości nie stanowią nieruchomości rolnej, ani leśnej oraz nie są objęte uproszczonym planem urządzania lasu, a nadto nie została również sporządzona inwentaryzacja stanu lasu, a w związku z tym nie została wydana decyzja w myśl art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach dla Nieruchomości.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy sprzedaż działki niezabudowanej, która została dokonana w 2018 r. podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?

Zdaniem Wnioskodawcy:

Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług „Ustawa” podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych, (art. 15 ust. 2 Ustawy).

Z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wynika, że rozporządzanie majątkiem prywatnym nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o VAT.

Z wyroku TSUE z dn. 15 września 2011 r. w połączonych sprawach C-180/10 i C-181/10 Jarosław Słaby vs. Minister Finansów i Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć vs. Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie wynika ponadto, że: „inaczej jest natomiast w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy VAT. Takie aktywne działania mogą polegać na przykład na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, w związku, z czym w takiej sytuacji dostawy terenu budowlanego nie można uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności”.

Z orzeczenia nie wynika precyzyjna granica pomiędzy zwykłym wykonywaniem prawa własności, a przypadkiem, gdy zaangażowane zostaną dla sprzedaży majątku środki właściwe dla podmiotów prowadzących określoną działalność gospodarczą. Dotyczy to również prostych środków zmierzających do sprzedaży w tym umieszczaniu ogłoszeń w prasie oraz Internecie. W stanie faktycznym będącym przedmiotem wniosku o interpretację nawet takie działania nie wystąpiły. Wnioskodawca zawarł umowę pośrednictwa pięć lat temu i dopiero po tym czasie została dokonana sprzedaż części działki.

Kolejna i zarazem ostatnia transakcja planowana jest w niedalekiej przyszłości. Nadto Wnioskodawczyni nie prowadziła dodatkowych akcji marketingowych, związanych z uzbrojeniem terenu ani nie dokonywała uprzedniego podziału nieruchomości poza wyznaczonym przez nabywców.

W związku z powyższym kluczowym argumentem w sprawie jest nie podejmowanie przez Wnioskodawczynię działań właściwych dla podmiotów zajmujących się zawodowo handlem nieruchomościami oraz działanie wyłącznie w ramach dysponowania majątkiem własnym.

Zdaniem Podatnika, rejestracja na potrzeby VAT z tytułu wynajmu nieruchomości (świadczenia usług) nie oznacza automatycznie, że wszelkie transakcje (w tym dokonywane z majątku osobistego) dokonywane są przez podatnika w rozumieniu art. 15 Ustawy.

Zgodnie z wyrokiem ETS w sprawie C-291/92 Dieter Armbrecht „(...) sam formalny status osoby dokonującej dostawy jako podatnika nie stanowi przesłanki wystarczającej do przyjęcia, że osoba ta jest podatnikiem w odniesieniu do tej konkretnej czynności, a w konsekwencji do uznania, czy dana transakcja powinna podlegać opodatkowaniu. Konsekwencją jest także i to, że każda transakcja dokonywana przez podatnika powinna zostać w odrębny sposób przeanalizowana, by ustalić, czy podatnik jej dokonujący jest podatnikiem w odniesieniu do każdorazowej czynności. W ten sposób dyrektywa podkreśla, iż nie wystarczy, by daną czynność wykonał podatnik prowadzący jakąś działalność gospodarczą i ze względu na tę działalność zarejestrowany na VAT - warunkiem sine qua non opodatkowania czynności jest to, aby: 1) dana czynność zawarta była w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu i 2) wykonana została przez podmiot, który w związku z jej wykonywaniem jest podatnikiem podatku VAT. (...)”.

W zakresie zaistniałej transakcji będącej przedmiotem stanu faktycznego częstotliwość i charakter dotychczasowych transakcji związanych z nieruchomościami nie wskazują na ciągłość, zorganizowanie i profesjonalizm tj. działania podejmowane przez profesjonalnych producentów, handlowców lub usługodawców, o których mowa w art. 15 Ustawy. Nie ma zatem przesłanek świadczących o aktywności Wnioskodawcy w zakresie zbycia nieruchomości, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie sprzedażą nieruchomości tj. nie ma podstaw do przyjęcia, że aktywność opisana w stanie faktycznym ma charakter stały oraz zorganizowany.

Od nabycia gruntów w formie darowizny w ramach rodziny upłynęło ponad 20 lat. W tym czasie Wnioskodawczyni nie dokonała jakiejkolwiek transakcji sprzedaży działek. Teren, który został sprzedany nie był również wynajmowany ani wydzierżawiany.

Również sposób przeprowadzenia zaistniałej transakcji potwierdza, że nie były podejmowane profesjonalne działania marketingowe zmierzające do sprzedaży wykraczające poza podpisaniem umowy z pośrednikiem (ponad 5 lat temu) oraz związane z tym zwykłe formy ogłoszeń. Nie były również podejmowane, czy realizowane zamierzenia związane z uzbrojeniem nieruchomości, czy uzyskaniem jakiejkolwiek decyzji administracyjnej związanej z zabudową nieruchomości będącej przedmiotem sprzedaży w 2018 r.

W związku z powyższym Wnioskodawczyni prosi o potwierdzenie stanowiska, zgodnie z którym sprzedaż działki niezabudowanej, która została dokonana w 2018 r. nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ Wnioskodawca z tytułu powyższej czynności nie jest podatnikiem, o którym mowa w art. 15 Ustawy.

Podobne wnioski wynikają również z interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dn. 17 marca 2016 r. (nr IPPP3/4512-87/16-4/ISK). Z interpretacji wynika, że: „nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności. Działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. (...) W kwestii opodatkowania dostawy gruntów istotne znaczenie ma to, czy (...) Wnioskodawca w celu dokonania sprzedaży działki, podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym.

W konsekwencji organ wydający interpretację potwierdził stanowisko podatnika, zgodnie z którym transakcja zostanie dokonana w ramach rozporządzania własnym majątkiem i nie będzie podlegała opodatkowaniu VAT.

W dniu 9 października 2018 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał dla Wnioskodawczyni interpretację indywidualną znak 0114-KDIP1-3.4012.524.2018.1.KP, w której stanowisko Zainteresowanej w zakresie uznania Wnioskodawczyni za podatnika podatku VAT z tytułu sprzedaży działki niezabudowanej uznał za nieprawidłowe.

Zainteresowana będąca stroną postępowania na powyższą interpretację przepisów prawa podatkowego złożyła skargę z dnia 5 listopada 2018 r. (data wpływu 16 listopada 2018 r.).

W złożonej skardze wydanej interpretacji indywidualnej zarzucono:

Naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:

  • Błędną wykładnię art. 15 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z dn. 24 czerwca 2017 r., poz. 1221 ze zm.) „Ustawa o VAT” poprzez uznanie, że Skarżąca jest podatnikiem podatku od towarów i usług w zakresie sprzedaży działki niezabudowanej stanowiącej majątek prywatny i w konsekwencji sprzedaż tejże działki podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.

Naruszenie przepisów prawa procesowego tj.:

  • art. 14c § 2 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 800 ze zm.) „Ordynacja podatkowa” oraz art. 121 § 1 i art. 124 Ordynacji podatkowej poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie stanu faktycznego przedstawionego przez Skarżącą, co stanowi naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych oraz zasady uzasadniania przesłanek.

Po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania Strona Skarżąca obszerne uzasadniła powyższe zarzuty.

W wyniku ponownej analizy sprawy, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 14e § 1a pkt 1 Ordynacji podatkowej (Dz. U. z 2018 r., poz. 800, z późn. zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej może z urzędu zmienić interpretację indywidualną w wyniku uwzględnienia skargi do sądu administracyjnego na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.).

W myśl art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, z późn. zm.), organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W przypadku skargi na decyzję, uwzględniając skargę w całości, organ uchyla zaskarżoną decyzję i wydaje nową decyzję. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa.

Mając na uwadze powyższe, po ponownym rozpatrzeniu sprawy w wyniku uwzględnienia
w całości skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2018 r. stanowisko Wnioskodawczyni przedstawione we wniosku z dnia 10 września 2018 r. (data wpływu 18 września 2018 r.) o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania Wnioskodawczyni za podatnika podatku VAT z tytułu sprzedaży działki niezabudowanej należało uznać za prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r., poz. 2174 z późn. zm.) – zwanej dalej ustawą – opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy – przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).

Art. 2 pkt 6 ustawy stanowi, że przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Według art. 2 pkt 22 ustawy, sprzedaż to odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Natomiast w art. 8 ust. 1 ustawy wskazano, że przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (...).

Jednakże należy zauważyć, że nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 5 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podatnika.

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza - mocą ust. 2 powołanego artykułu - obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma na tyle uniwersalny charakter, że pozwala na objęcie pojęciem „podatnika” te wszystkie podmioty, które prowadzą określoną działalność występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

W świetle definicji zawartej w art. 15 ustawy o podatku od towarów i usług dla uznania określonych zachowań podmiotu za działalność gospodarczą istotne znaczenie ma ich zorganizowany charakter. Przy czym, taka działalność wystąpi również w przypadku wykorzystywania towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Zatem dostawa towarów (w tym gruntów) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy, można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu statusu podatnika. Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, gdyż związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym.

W kwestii opodatkowania dostawy towarów (np. gruntów, nieruchomości) istotne jest również, czy dokonujący dostawy w celu dokonania sprzedaży podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawców w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu, jako że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy. Natomiast okoliczność podjęcia m.in. takich czynności jak uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych, uzyskanie przed sprzedażą decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, stanowią o takiej aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, które mogą wskazywać, że czynności sprzedającego przybierają formę zawodową (profesjonalną), a w konsekwencji zorganizowaną.

Wskazany problem był przedmiotem, powołanego również przez Wnioskodawcę orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości UE wydanego w dniu 15 września 2011 r. w sprawach połączonych sygn. akt C-180/10 i C-181/10. Z powyższego wyroku wynika, że dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Przy spełnieniu powyższych warunków nie ma znaczenia fakt, że podmiot dokonujący dostawy jest „rolnikiem ryczałtowym”. Ponadto podejmowanie przez dany podmiot zorganizowanych działań, takich jak podział gruntu na mniejsze działki czy uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych, uzyskanie przed sprzedażą decyzji o warunkach zabudowy, podjęcie czynności marketingowych, świadczy o tym, że czynności te przybierają formę zawodową (profesjonalną).

Zauważyć należy, że określenie, czy dana osoba fizyczna sprzedając działki gruntu działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec), wymaga ustalenia, czy jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze.

Z okoliczności przedstawionych we wniosku wynika, że Wnioskodawczyni jest podatnikiem podatku od towarów i usług zarejestrowanym jako podatnik VAT czynny. Wnioskodawczyni nie prowadzi pozarolniczej działalności gospodarczej. Przyczyną rejestracji Wnioskodawczyni do celów VAT jest osiąganie przychodów z najmu. Wnioskodawczyni otrzymała w drodze darowizny od matki dwie działki: „Nieruchomość 1” w dn. 6 czerwca 1991 r., „Nieruchomość 2” w dn. 21 maja 1996 r. W 2013 r. Wnioskodawczyni podjęła decyzję o wystawieniu powyższych Nieruchomości na sprzedaż i zawarła umowę pośrednictwa w zakresie znalezienia nabywcy. W 2018 r. Wnioskodawczyni dokonała częściowej sprzedaży działek niezabudowanych po uprzednim podziale Nieruchomości 1 na dwie działki wraz z działką wytyczoną na drogę lokalną oraz podziale Nieruchomości 2 na dwie działki wraz z działką wytyczoną na drogę lokalną. Nieruchomość będąca przedmiotem sprzedaży jest nieuzbrojona. Wnioskodawczyni nie występowała o wydanie decyzji o warunkach zabudowy w zakresie sprzedanej działki. Teren wynikający z podziału Nieruchomości 1 i Nieruchomości 2, który został sprzedany (nieruchomości niezabudowane) nie był wynajmowany ani wydzierżawiany. Nieruchomość niezabudowana będąca przedmiotem zaistniałej sprzedaży była wykorzystywana w celach rolniczych. W przyszłości Wnioskodawczyni planuje sprzedaż pozostałych dwóch działek zabudowanych budynkami gospodarczymi, które były i są wynajmowane. Nabywcą będzie inny podmiot niż ten, któremu zostały sprzedane działki w 2018 r. (przedmiot sprzedaży również wynika wyłącznie z podziału Nieruchomości 1 i Nieruchomości 2). W zakresie powyższej przyszłej sprzedaży została zawarta umowa przedwstępna. Podział Nieruchomości 1 oraz Nieruchomości 2 został dokonany zgodnie z wytycznymi nabywców i był rynkowo uzasadniony ze względu na powierzchnię działek wynoszącą łącznie ok. 8 hektarów oraz pojawienie się ofert zakupu dopiero po pięciu latach od wystawienia działek na sprzedaż. Na przestrzeni ostatnich 25 lat Wnioskodawczyni nie dokonywała transakcji w zakresie sprzedaży gruntów, jak również nie planuje w przyszłości sprzedaży działek (za wyjątkiem transakcji objętej umową przedwstępną wymienioną w opisie niniejszego stanu faktycznego). Dla obydwu Nieruchomości został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Teren został przeznaczony pod usługi, obiekty produkcyjne, składy i magazyny, zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i usługową oraz pod drogę lokalną (pierwsza część działki wynikająca z podziału, która została sprzedana) oraz pod usługi, obiekty produkcyjne, składy i magazyny, zabudowę usługową, wody powierzchniowe oraz pod drogę gminną lokalną oraz pod drogę wewnętrzną (druga część działki wynikająca z podziału, która zostanie sprzedana w przyszłości).

Wątpliwości Wnioskodawczyni dotyczą kwestii uznania Jej za podatnika podatku od towarów i usług w związku ze sprzedażą w 2018 r. przedmiotowej działki niezabudowanej.

Analiza sprawy w kontekście powołanych przepisów oraz wyroków TSUE z dnia 15 września 2011 r. w sprawach C-180/10 i C-181/10 prowadzi do wniosku, że sprzedaż przedmiotowej działki nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż brak jest przesłanek, aby w związku z tą transakcją uznać Wnioskodawczynię za podatnika tego podatku.

Pomimo, że grunt spełnia definicję towaru, o którym mowa w art. 2 pkt 6 ustawy o podatku od towarów i usług, to nie można uznać, że przy dokonywaniu sprzedaży przedmiotowej działki Wnioskodawczyni działała w charakterze handlowca, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy.

Z opisu sprawy nie wynika taka aktywność Wnioskodawczyni, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Wnioskodawczyni nie podjęła bowiem ciągu działań, które wskazywałyby na aktywność w zakresie obrotu nieruchomościami (takich jak: nabycie z zamiarem odsprzedaży, uzbrojenie terenu, ogrodzenie działek). Wnioskodawczyni nabyła przedmiotowe działki w drodze darowizny od mamy. Ponadto Wnioskodawczyni wskazała, że sprzedane działki nie były wynajmowane ani wydzierżawiane. Wnioskodawczyni nie występowała o wydanie decyzji o warunkach zabudowy w zakresie sprzedanej działki. Natomiast podział Nieruchomości 1 oraz Nieruchomości 2 został dokonany zgodnie z wytycznymi nabywców i był rynkowo uzasadniony ze względu na powierzchnię działek wynoszącą łącznie ok. 8 hektarów. Przy czym Wnioskodawczyni nie prowadziła dodatkowych akcji marketingowych, nie ponosiła wydatków związanych z uzbrojeniem terenu ani nie dokonywała uprzedniego podziału nieruchomości poza wyznaczonym przez nabywców. Zatem z wniosku wynika, że Wnioskodawczyni nie angażowała środków podobnych do wykorzystywanych przez handlowca, tj. nie wykazywała aktywności w przedmiocie zbycia wskazanej we wniosku działki porównywalnych do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem.

W konsekwencji, w niniejszej sprawie brak jest przesłanek pozwalających uznać Wnioskodawczynię za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy VAT, prowadzącego działalność gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 ustawy VAT.

Tym samym Wnioskodawczyni dokonując sprzedaży przedmiotowej działki, nie działała w charakterze podatnika podatku VAT, a jedynie korzystała z przysługującego jej prawa do rozporządzania własnym majątkiem. W konsekwencji sprzedaż przedmiotowej działki nie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Zatem stanowisko Wnioskodawczyni należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

  1. z zastosowaniem art. 119a;
  2. w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Zaznaczenia wymaga, że organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego. Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Podkreślenia wymaga, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z tym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego.

Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.