IPTPP1/4512-71/15-3/RG | Interpretacja indywidualna

Zwolnieni z VAT na mocy art. 113 ust. 1 i 9 ustawy o VAT w przypadku przekroczenia wartości sprzedaży 150.00 zł.
IPTPP1/4512-71/15-3/RGinterpretacja indywidualna
  1. biuro rachunkowe
  2. doradztwo
  3. limit
  4. usługi rachunkowe
  5. zwolnienia podmiotowe
  1. Podatek od towarów i usług (VAT) -> Procedury szczególne -> Szczególne procedury dotyczące drobnych przedsiębiorstw -> Drobni przedsiębiorcy

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 5a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 2 lutego 2015 r. (data wpływu 5 lutego 2015 r.), uzupełnionym pismem z dnia 9 marca 2015 r. (data wpływu 11 marca 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie możliwości zastosowania zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy, dla usług świadczonych przez biuro rachunkowe – jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 5 lutego 2015 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie możliwości zastosowania zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy, dla usług świadczonych przez biuro rachunkowe.

W dniu 11 marca 2015 r. Wnioskodawca uzupełnił wniosek w zakresie doprecyzowania stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny (ostatecznie przedstawiony w uzupełnieniu wniosku).

Od 01 lipca 2011 r do nadal Wnioskodawczyni prowadzi biuro rachunkowe. Zainteresowana była czynnym podatnikiem VAT od 01 lipca 2011 r. do 31 grudnia 2013 r. Od 01 stycznia 2014 r. Wnioskodawczyni wybrała zwolnienie podmiotowe na podstawie art. 113 ust. 1, z którego korzysta nadal.

Zainteresowana w okresie od 01 lipca 2011 r. do nadal nie wykonuje i nie zamierza wykonywać dostaw i świadczyć usług wymienionych w art. 113 ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług. W okresie od 01 lipca 2011 r. do nadal nie dokonuje odpłatnej dostawy towarów oraz odpłatnego świadczenia usług zwolnionych przedmiotowo od podatku od towarów i usług. Nie wykonywała nie wykonuje i nie planuje wykonywać pojedynczych zleceń dla osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej w tym np. wypełniania PIT-ów rocznych. Obroty Wnioskodawczyni za 2013 r. wyniosły 38.011,57 zł. Obroty za 2014 rok wyniosły 48.954 zł. Zainteresowana posiada certyfikat księgowy, natomiast nie ma uprawnień doradcy podatkowego, nie świadczy usług doradczych. Wnioskodawczyni nie zatrudniała i nie zatrudnia doradców podatkowych i prawników.

W ramach prowadzonej działalności wg PKD 69.20.Z świadczy wyłącznie usługi polegające na kompleksowej obsłudze rachunkowo-księgowej i płacowej firm, w związku z powyższym wykonuje poniższe czynności:

  • prowadzenie w imieniu i na rzecz podatników, płatników podatkowej książki przychodów i rozchodów, ewidencji przychodów, ewidencji środków trwałych, wyposażenia, itp. ewidencji/dowodów księgowo-podatkowo-płacowych, rejestrów zakupu i sprzedaży VAT;
  • sporządzanie i podpisywanie i składanie w imieniu i na rzecz podatników, płatników zeznań i deklaracji podatkowych deklaracji do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

Wszystko to w ramach kompleksowej ciągłej obsługi księgowej w związku z zawartą umową na prowadzenie spraw księgowo-płacowych, a nie w ramach odrębnych i jednorazowych zleceń. Wnioskodawczyni nie udziela porad, opinii, zaleceń, wyjaśnień prawnych, podatkowych, finansowych i ekonomicznych. Firmom, które rozlicza odpowiada jedynie z obszaru dokonywanych przez Zainteresowaną księgowań w ich ewidencjach, np. czy dana faktura jest kosztem uzyskania przychodów, jak pod względem podatkowym zostanie ujęta przekazana do biura faktura, ile wynoszą aktualne składki ZUS itp., nie są to opinie, porady i zalecenia. Firmy, które Wnioskodawca rozlicza to mikroprzedsiębiorstwa, które nie mają ksiąg rachunkowych, (pełnej księgowości), tylko książki przychodów i rozchodów oraz ewidencje przychodów rozumiane jako księgi podatkowe. Zainteresowana nie wykonuje i nie zamierza wykonywać usług dla osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej i rolników ryczałtowych. Nie reprezentowała dotychczas i nie planuje reprezentować firm z którymi ma podpisane umowy przed organami administracji publicznej, co jest zastrzeżone dla doradców podatkowych.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie (ostatecznie przedstawione w uzupełnieniu wniosku).

Czy w związku z przedstawionym stanem faktycznym Wnioskodawczyni może nadal (po 9 sierpnia 2014 r. czyli do deregulacji i wprowadzeniu zmian w ustawie o doradztwie podatkowym i uchyleniu większości przepisów o usługowym prowadzeniu ksiąg rachunkowych) stosować zwolnienie z VAT ze względu na obroty na podstawie art. 113 ust 1 ustawy o VAT...

Zdaniem Wnioskodawczyni (ostatecznie przedstawionym w uzupełnieniu wniosku), w związku z przedstawionym stanem faktycznym może ona nadal (po 9 sierpnia 2014 r. czyli po deregulacji i wprowadzeniu zmian w ustawie o doradztwie podatkowym i uchyleniu większości przepisów o usługowym prowadzeniu ksiąg rachunkowych) stosować zwolnienie z VAT ze względu na obroty, gdyż spełnia przesłanki: obroty za 2013 r. i 2014 r. nie przekroczyły 150.000 zł, w okresie od 01 lipca 2011 r. do nadal nie dokonuje dostaw i nie świadczy usług zawartych w art. 113 ust. 13 ustawy o VAT.

Doprecyzowując: mimo zgłoszonego PKD 69.20.Z (ogólne brak możliwości zawężenia) Wnioskodawca nie wykonuje w tym usług zawartych w art. 113 ust 13 pkt 2b ustawy o VAT. Odnosząc się do powołanego wyżej art. 113 ust. 13 pkt 2 ustawy, w którym ustawodawca wymienia usługi w zakresie doradztwa jako wyłączone ze zwolnienia z podatku VAT, należy stwierdzić, iż termin „doradztwo” obejmować może szereg usług doradczych np.: podatkowe, prawne, finansowe i inne. Odwołując się do wykładni językowej, zgodnie z definicją zawartą w Słowniku Języka Polskiego (Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa1966), pod pojęciem „doradcy” należy rozumieć tego, „kto doradza”. Natomiast „doradzić” w myśl powołanego wyżej Słownika Języka Polskiego, oznacza „udzielić porady, wskazać sposób postępowania w jakiejś sprawie. Zatem użyty w ustawie o podatku od towarów i usług termin „usługi w zakresie doradztwa” należy rozumieć szeroko. Mieści się w tym doradztwo podatkowe, które reguluje ustawa o doradztwie podatkowym. Zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy aby zaliczyć określone usługi do doradztwa podatkowego muszą one mieścić się w zakresie czynności wymienionych w powyższym artykule i muszą wystąpić łącznie. Zainteresowana w ramach biura rachunkowego, które prowadzi nie wykonuje czynności zawartych w art. 2 ust. 1 pkt 1 i pkt 4 o doradztwie podatkowym. W odniesieniu do kolejnych punktów art. 2 ust. 1 czyli do pkt 2 i 3 ustawy o doradztwie podatkowym, to wykonuje te czynności jednak bez udzielania pomocy i doradztwa w tym zakresie.

Czyli reasumując, usługi które wykonuje Zainteresowana w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nie są doradztwem podatkowym, a więc nie są jednocześnie usługami w zakresie doradztwa wymienionymi w ustawie o VAT art. 113 ust. 13 pkt 2b. Ponadto Wnioskodawczyni otrzymała interpretację indywidualną w tym temacie IPTPP1/443-895/13-4/RG, w której stwierdza się, że stanowisko to jest prawidłowe. W oparciu o tę interpretacje Wnioskodawczyni bezpiecznie korzystała ze zwolnienia z VAT. Po 9 sierpnia 2014 r. czyli po deregulacji i wprowadzeniu zmian w ustawie o doradztwie podatkowym i uchyleniu większości przepisów o usługowym prowadzeniu ksiąg rachunkowych zakres wykonywanych czynności Zainteresowanej jako biura rachunkowego absolutnie nie zmienił się, nadal wykonuje te same czynności, na które Wnioskodawczyni dostała interpretację, że są one poza art. 113 ust. 13 pkt 2b ustawy o VAT. W wyniku nowelizacji przepisów ustawy o doradztwie podatkowym zmianie uległ art. 2 ust. 1 i art. 3. Mając na uwadze wskazane przepisy należy zauważyć, że o wyłączeniu ze zwolnienia podmiotowego decyduje kwalifikacja bądź istota wykonywanych czynności.

A zatem w sytuacji świadczenia usług rachunkowych lub rachunkowo-księgowo-podatkowych, kadrowo-płacowych (przy założeniu, że nie są to usługi doradztwa) przysługuje prawo do korzystania ze zwolnienia podmiotowego od podatku od towarów i usług regulowanego przepisami art. 113 ust. 1 lub ust. 9 ustawy o VAT. W związku z deregulacją zawodów ustęp 2 ustawy o rachunkowości został uchylony na mocy ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o ułatwieniu dostępu do wykonywania niektórych zawodów regulowanych w art. 2 i dokonano analogicznych zmian w ustawie o doradztwie podatkowym. Kwestia ta nadal nie wpływa na uznanie wykonywania kompleksowych czynności księgowych w ramach prowadzonych książek przychodów i rozchodów i ewidencji przychodów tj. prowadzenia ewidencji księgowych, podatkowych, sporządzania i podpisywania i składania deklaracji itp. za świadczenie usług doradczych w rozumieniu słownikowym. Celem ustawodawcy było po prostu uregulowanie prawne/zmiany w zakresie kto może wykonywać określone czynności z zakresu doradztwa podatkowego, czy prowadzenia ksiąg rachunkowych istota zmian w tym zakresie dotyczy m.in. likwidacji procesu wydawania certyfikatu księgowego przez Ministra Finansów, czy też umożliwienia szerszemu gronu osób wykonywania czynności, które wcześniej zarezerwowane były tylko dla doradców podatkowych. W ustawie o doradztwie podatkowym po zmianach w art. 2 ust. 1 pkt 2 obok ksiąg podatkowych dopisano księgi rachunkowe. Wg definicji słownikowej księgi rachunkowe prowadzone są na podstawie dowodów księgowych i ujmują zapisy zdarzeń w porządku chronologicznym i systematycznym. Obejmują one zbiory zapisów księgowych, obrotów i sald, które tworzą dziennik księgę główną, księgi pomocnicze, zestawienia: obrotów i sald kont księgi głównej oraz sald kont ksiąg pomocniczych, a także wykaz składników aktywów i pasywów. Biuro Wnioskodawczyni, co jest tu również istotne, dotychczas nie rozliczało firm, które mają księgi rachunkowe, jedynie są to podatkowe książki przychodów i rozchodów oraz ewidencje przychodów, rozumiane jako księgi podatkowe (zgodnie z Ordynacją podatkową) w kwestii tej nie planuje zmian. Zapis o księgach podatkowych w ustawie o doradztwie podatkowym widniał już przed zmianami, na które się obecnie powołuje.

Zainteresowana otrzymała mimo wszystko wówczas interpretację uprawniająca do korzystania ze zwolnienia z VAT. Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny i przyszły oraz obowiązujące przepisy Wnioskodawca uważa, że należy stwierdzić, że skoro nie wykonuje i nie będzie wykonywać usług doradczych ani innych usług, które ze zwolnienia korzystać nie mogą, to w przedmiotowej sprawie nie będzie mieć zastosowanie wyłączenie ze zwolnienia, określone w art. 113 ust. 13 ustawy o VAT. Dlatego też działalność gospodarcza polegająca na sprzedaży usług księgowych i kadrowo-płacowych może korzystać ze zwolnienia od podatku od towarów i usług przewidzianego w art. 113 ust. 1 lub 9 ww. ustawy. Skorzystanie ze zwolnienia będzie możliwe do czasu, gdy wartość sprzedaży opodatkowanej nie przekroczy kwoty określonej w art. 113 ust. 1 ustawy oraz Wnioskodawczyni nie wykona innych czynności, które ze zwolnienia korzystać nie mogą. Poza tym Wnioskodawczyni podpiera się tu również interpretacją IBPP1/443-932/14/AW, gdzie wprawdzie Dyrektor Izby Skarbowej odmówił podatnikowi prawa do zwolnienia ale powodem tego nie było jednak prowadzenie kompleksowej obsługi księgowej lecz fakt, iż podatnik nie wykluczał sporządzania jednorazowych zeznań podatkowych, które są doradztwem prawnym jako jednorazowa pomoc prawna, a więc doradztwo prawne. Dodatkowo Zainteresowana posiłkowała się interpretacją IPTPP1/443-532/14-4/MW, gdzie Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi uznał, że podmioty świadczące usługi księgowe mogą nadal (po 9 sierpnia 2014 r.) korzystać ze zwolnienia z VAT ze względu na obroty. Również Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy wg interpretacji ITPP2/443-864/14/AW - 30 września 2014 r. zaprezentował takie stanowisko.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem, podlegają:

  1. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
  2. eksport towarów;
  3. import towarów na terytorium kraju;
  4. wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
  5. wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy – przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Przez towary – na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy – rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy – przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

  1. przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
  2. zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
  3. świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Jedną z generalnych zasad na gruncie podatku od towarów i usług jest to, że czynności wymienione w art. 5 ust. 1 ustawy podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdy wykonane są przez podatnika.

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy – podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy – działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy – zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatników, u których wartość sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 150.000 zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku.

Z kolei przepis art. 113 ust. 2 ustawy stanowi, że do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się:

  1. wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz sprzedaży wysyłkowej z terytorium kraju oraz sprzedaży wysyłkowej na terytorium kraju;
  2. odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, z wyjątkiem:
    1. transakcji związanych z nieruchomościami,
    2. usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41,
    3. usług ubezpieczeniowych

- jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych;

  1. odpłatnej dostawy towarów, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji.

W myśl natomiast art. 113 ust. 5 ustawy – jeżeli wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie ust. 1 przekroczy kwotę, o której mowa w ust. 1, zwolnienie traci moc począwszy od czynności, którą przekroczono tę kwotę.

Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika rozpoczynającego w trakcie roku podatkowego wykonywanie czynności określonych w art. 5, jeżeli przewidywana przez niego wartość sprzedaży nie przekroczy, w proporcji do okresu prowadzonej działalności gospodarczej w roku podatkowym, kwoty określonej w ust. 1 – art. 113 ust. 9 ustawy.

Na podstawie art. 113 ust. 10 ustawy – jeżeli faktyczna wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie ust. 9, w proporcji do okresu prowadzonej działalności gospodarczej, przekroczy w trakcie roku podatkowego kwotę określoną w ust. 1, zwolnienie traci moc począwszy od czynności, którą przekroczono tę kwotę.

Podatnik, który utracił prawo do zwolnienia sprzedaży od podatku lub zrezygnował z tego zwolnienia, może, nie wcześniej niż po upływie roku, licząc od końca roku, w którym utracił prawo do zwolnienia lub zrezygnował z tego zwolnienia, ponownie skorzystać ze zwolnienia określonego w ust. 1 (art. 113 ust. 11 ustawy).

Przepis ust. 11 stosuje się odpowiednio do podatnika będącego osobą fizyczną, który przed zakończeniem działalności gospodarczej utracił prawo do zwolnienia od podatku lub zrezygnował z tego zwolnienia, a następnie rozpoczął ponownie wykonywanie czynności, o których mowa w art. 5 (art. 113 ust. 11a ustawy).

Zgodnie z art. 113 ust. 13 ustawy – zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do podatników:

  1. dokonujących dostaw:
    1. towarów wymienionych w załączniku nr 12 do ustawy,
    2. towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym, z wyjątkiem:
      • energii elektrycznej (PKWiU 35.11.10.0),
      • wyrobów tytoniowych,
      • samochodów osobowych, innych niż wymienione w lit. e, zaliczanych przez podatnika, na podstawie przepisów o podatku dochodowym, do środków trwałych podlegających amortyzacji,
    3. budynków, budowli lub ich części, w przypadkach, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 lit. a i b,
    4. terenów budowlanych,
    5. nowych środków transportu;
  1. nieposiadających siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju.

W świetle powyższego usługi prawnicze oraz usługi w zakresie doradztwa nie korzystają ze zwolnienia , o którym mowa w art. 113 ust. 1 i 9 ustawy.

Termin „doradztwo” obejmować może szereg usług doradczych, np. podatkowe, gospodarcze, czy finansowe. Odwołując się do wykładni językowej, zgodnie z definicją zawartą w internetowym Słowniku Języka Polskiego PWN, pod pojęciem „doradcy” należy rozumieć tego, „kto udziela porad”. Natomiast „doradzać”, w myśl powołanego wyżej Słownika Języka Polskiego PWN, oznacza „udzielić porady, wskazać sposób postępowania w jakiejś sprawie”. Na podobny kierunek wskazuje również potoczne rozumienie tego terminu, zgodnie z którym „doradztwo” to udzielanie porad, opinii i wyjaśnień. Tak więc doradztwo jest udzielaniem fachowych opinii, porad, np. ekonomicznych, czy finansowych. Jednym z rodzajów doradztwa jest doradztwo podatkowe.

Doradztwo podatkowe i związany z tym zawód doradcy podatkowego jest materią regulowaną ustawowo - ustawą z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym (Dz. U. z 2011 r. Nr 41, poz. 213, z późn. zm.). Dla celów określenia czynności jakie może wykonywać doradca podatkowy został określony ustawowo zakres czynności uznawanych za czynności doradztwa podatkowego. Czynności doradztwa podatkowego- zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o doradztwie podatkowym (w brzmieniu obowiązującym od 10 sierpnia 2014r.) - dla celów stosowania tej ustawy obejmują zatem:

  1. udzielanie podatnikom, płatnikom i inkasentom, na ich zlecenie lub na ich rzecz, porad, opinii i wyjaśnień z zakresu ich obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami;
  2. prowadzenie, w imieniu i na rzecz podatników, płatników i inkasentów, ksiąg rachunkowych, ksiąg podatkowych i innych ewidencji do celów podatkowych oraz udzielanie im pomocy w tym zakresie:
  3. sporządzanie, w imieniu i na rzecz podatników, płatników i inkasentów, zeznań i deklaracji podatkowych lub udzielanie im pomocy w tym zakresie;
  4. reprezentowanie podatników, płatników i inkasentów w postępowaniu przed organami administracji publicznej i w zakresie sądowej kontroli decyzji, postanowień i innych aktów administracyjnych w sprawach wymienionych w pkt 1.

Stosownie do art. 2 ust. la ustawy o doradztwie podatkowym, przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do czynności wykonywanych na rzecz osób trzecich odpowiedzialnych za zaległości podatkowe oraz następców prawnych podatników, płatników lub inkasentów w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej.

Ustawa o podatku od towarów i usług przywołując pojęcie usług w zakresie doradztwa (zakres tego pojęcia obejmuje również doradztwo podatkowe), nie odwołuje się jednak wprost do innych aktów prawnych, w tym do ustawy o doradztwie podatkowym, zatem do celów stosowania przepisu art. 113 ust. 13 pkt 2 lit. b ustawy definicją czynności doradztwa podatkowego, stworzoną na potrzeby uregulowania zawodu doradcy podatkowego, można posiłkować się jedynie pomocniczo - decydujące znaczenie ma więc w omawianym zakresie wykładnia językowa.

W konsekwencji, biorąc pod uwagę wykładnię językową terminu „doradztwo” oraz potoczne rozumienie tego terminu, jak również brzmienie art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o doradztwie podatkowym, należy zauważyć, iż doradztwo podatkowe sensu stricio obejmuje czynności polegające na udzielaniu porad z zakresu podatków czy też wskazywaniu sposobu postępowania w sprawie związanej z podatkami, w tym również na opracowaniu pewnej koncepcji czy strategii, którą podmiot np. podatnik może wykorzystać w prowadzonej przez siebie działalności np. do podjęcia lub zaniechania konkretnego działania. Tym samym z katalogu czynności uznawanych za doradztwo podatkowe w rozumieniu ustawy o doradztwie podatkowym, do celów stosowania przepisu art. 113 ust. 13 pkt 2 lit. b ustawy, za czynności o charakterze doradczym powinny zostać uznane tylko czynności polegające na udzielaniu takim podmiotom jak: podatnicy, płatnicy i inkasenci, osoby trzecie odpowiedzialne za zaległości podatkowe oraz następcy prawni podatników, płatników lub inkasentów, na ich zlecenie lub na ich rzecz, porad, opinii i wyjaśnień z zakresu ich obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami. Powyższe znajduje również potwierdzenie w uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 maja 2007 r.. sygn. .....

Natomiast czynności polegające na prowadzeniu ksiąg i ewidencji podatkowych z istoty swej bliskie są działalności zawodowej osób uprawnionych do usługowego prowadzenia ksiąg rachunkowych, czyli czynnościom księgowym, a czynności polegające na sporządzaniu deklaracji i zeznań podatkowych mają w znacznej mierze charakter techniczny, a nie prawny, choćby z tego względu, że sporządzane są na podstawie innych dokumentów, w szczególności ksiąg rachunkowych (vide uzasadnienie ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego). Tym samym czynności te nie stanowią doradztwa, o którym mowa w art. 113 ust. 13 pkt 2 lit. b ustawy o VAT, niezależnie od tego, że zostały uznane za czynności doradztwa podatkowego w rozumieniu ustawy o doradztwie podatkowym (art. 2 ust. 1 pkt 2 i 3 tej ustawy).

Powyższą wykładnię potwierdza również systematyka ustawy o podatku od towarów i usług, zgodnie z którą prawodawca rozróżnia usługi doradcze od księgowych (art. 28l pkt 3).

Odnosząc się natomiast do czynności reprezentowania podatników, płatników i inkasentów w postępowaniu przed organami administracji publicznej i w zakresie sądowej kontroli decyzji, postanowień i innych aktów administracyjnych w sprawach m.in. podatkowych i celnych, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o doradztwie podatkowym, wskazania wymaga, że czynności te pomimo zdefiniowania ich dla potrzeb ustawy o doradztwie podatkowym jako czynności doradztwa podatkowego mają z reguły charakter usług prawniczych, których świadczenie również nie może być objęte zwolnieniem na podstawie art. 113 ustawy.

Wobec powyższego, w sytuacji gdy podmiot (niezależnie od jego statusu czy też posiadania określonych uprawnień) będzie świadczył wyłącznie usługi prowadzenia ksiąg rachunkowych, ksiąg podatkowych i innych ewidencji do celów podatkowych lub też sporządzania (wypełniania) zeznań i deklaracji podatkowych i nie będzie świadczył usług doradczych lub prawniczych (np. wskazane w art. 2 ust. 1 pkt 1 lub pkt 4 ustawy o doradztwie podatkowym) nie znajdą zastosowania przepisy art. 113 ust. 13 pkt 2 lit. a lub lit. b ustawy. Podmiot taki będzie zatem mógł korzystać ze zwolnienia z podatku VAT na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy, chyba, że zajdą inne niż omawiane przesłanki wyłączające ze zwolnienia określonego w art. 113 ustawy.

Jeżeli natomiast dany podmiot (niezależnie od jego statusu czy też posiadania określonych uprawnień) będzie świadczył usługi o charakterze doradczym lub prawniczym (np. wskazane w art. 2 ust. 1 pkt 1 lub pkt 4 ustawy o doradztwie podatkowym) znajdą zastosowanie odpowiednio przepisy art. 113 ust. 13 pkt 2 lit. a lub lit. b ustawy. W konsekwencji podmiotowi temu nie będzie przysługiwało prawo do korzystania ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 1 i 9 ustawy.

Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że Wnioskodawczyni od 01 lipca 2011 r. do nadal prowadzi biuro rachunkowe. Zainteresowana była czynnym podatnikiem VAT od 01 lipca 2011 r. do 31 grudnia 2013 r. Od 01 stycznia 2014 r. Wnioskodawczyni wybrała zwolnienie podmiotowe na podstawie art. 113 ust. 1, z którego korzysta nadal. Zainteresowana w okresie od 01 lipca 2011 r. nie wykonuje i nie zamierza wykonywać dostaw i świadczyć usług wymienionych w art. 113 ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług. Nie wykonywała i nie planuje wykonywać pojedynczych zleceń dla osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej w tym np. wypełniania PIT-ów rocznych. Obroty Wnioskodawczyni za 2013 r. wyniosły 38.011,57 zł. Obroty za 2014 rok wyniosły 48.954 zł. Zainteresowana posiada certyfikat księgowy, natomiast nie ma uprawnień doradcy podatkowego, nie świadczy usług doradczych. Wnioskodawczyni nie zatrudniała i nie zatrudnia doradców podatkowych i prawników. W ramach prowadzonej działalności wg PKD 69.20.Z świadczy wyłącznie usługi polegające na kompleksowej obsłudze rachunkowo-księgowej i płacowej firm, w związku z powyższym wykonuje poniższe czynności: prowadzenie w imieniu i na rzecz podatników, płatników podatkowej książki przychodów i rozchodów, ewidencji przychodów, ewidencji środków trwałych, wyposażenia, itp. ewidencji/dowodów księgowo-podatkowo-płacowych, rejestrów zakupu i sprzedaży VAT; sporządzanie i podpisywanie i składanie w imieniu i na rzecz podatników, płatników zeznań i deklaracji podatkowych deklaracji do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Wszystko to w ramach kompleksowej ciągłej obsługi księgowej w związku z zawartą umową na prowadzenie spraw księgowo-płacowych, a nie w ramach odrębnych i jednorazowych zleceń. Wnioskodawczyni nie udziela porad, opinii, zaleceń, wyjaśnień prawnych, podatkowych, finansowych i ekonomicznych. Firmom, które rozlicza odpowiada jedynie z obszaru dokonywanych przez Zainteresowaną księgowań w ich ewidencjach, np. czy dana faktura jest kosztem uzyskania przychodów, jak pod względem podatkowym zostanie ujęta przekazana do biura faktura, ile wynoszą aktualne składki ZUS itp., nie są to opinie, porady i zalecenia. Firmy, które Wnioskodawczyni rozlicza to mikroprzedsiębiorstwa, które nie mają ksiąg rachunkowych (pełnej księgowości), tylko książki przychodów i rozchodów oraz ewidencje przychodów rozumiane jako księgi podatkowe. Zainteresowana nie wykonuje i nie zamierza wykonywać usług dla osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej i rolników ryczałtowych. Nie reprezentowała dotychczas i nie planuje reprezentować firm z którymi ma podpisane umowy przed organami administracji publicznej, co jest zastrzeżone dla doradców podatkowych.

W świetle powołanych wyżej przepisów należy zauważyć, że o wyłączeniu ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 13 pkt 2 lit. a lub lit. b ustawy, decyduje kwalifikacja, bądź istota wykonywanych czynności.

Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że w sytuacji gdy Wnioskodawczyni nie będzie świadczyła usług prawniczych lub o charakterze doradczym, tj. np. usług wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 1 i 4 ustawy o doradztwie podatkowym – zastosowania nie znajdzie art. 113 ust. 13 pkt 2 lit. a lub b ustawy.

Mając na uwadze opis usług świadczonych przez Wnioskodawczynię oraz analizę ww. przepisów, a także okoliczność, iż Wnioskodawczyni nie świadczy i nie zamierza świadczyć usług wymienionych w art. 113 ust. 13 ustawy, należy stwierdzić, iż Wnioskodawczyni w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, nie świadczy usług, które nie są objęte zwolnieniem z art. 113 ust. 1 ustawy.

Wobec powyższego, należy stwierdzić, iż skoro Wnioskodawczyni świadczy wyłącznie usługi polegające na kompleksowej obsłudze rachunkowo-księgowej i płacowej firm i nie świadczy usług prawniczych lub o charakterze doradczym oraz nie świadczy pozostałych usług wymienionych w art. 113 ust. 13 ustawy, to może przy świadczeniu tych usług korzystać ze zwolnienia z podatku VAT na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy. Zauważyć należy, że skorzystanie ze zwolnienia będzie możliwe do czasu, gdy wartość sprzedaży opodatkowanej nie przekroczy kwoty 150.000 zł netto oraz gdy Wnioskodawczyni nie zacznie wykonywać czynności, o których mowa w art. 113 ust. 13 ustawy.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Dodatkowo tut. Organ zwraca uwagę, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Zaznaczenia wymaga, że organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w ..., po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Łodzi, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Piotrkowie Trybunalskim, ul. Wronia 65, 97-300 Piotrków Trybunalski.

© 2011-2016 Interpretacje.org
StrukturaWybrane zagadnieniaSerwis
Działy przedmiotowe
Komentarze podatkowe
Najnowsze interpretacje
Aport
Gmina
Koszty uzyskania przychodów
Najem
Nieruchomości
Obowiązek podatkowy
Odszkodowania
Pracownik
Prawo do odliczenia
Projekt
Przedsiębiorstwa
Przychód
Różnice kursowe
Sprzedaż
Stawki podatku
Świadczenie usług
Udział
Zwolnienia przedmiotowe
Aktualności
Informacje o serwisie
Kanały RSS
Reklama w serwisie
Serwis zawiera interpretacje podatkowe publikowane przez Ministerstwo Finansów, na które składają się: interpretacje indywidualne oraz interpretacje ogólne wydane na podstawie art. 14a oraz art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), jak również informacje o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego (interpretacje podatkowe wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed 1 lipca 2007 r.), a także wybrane orzeczenia dotyczące problematyki podatkowej.