IPPP2/4512-1206/15-2/IZ | Interpretacja indywidualna

Dotyczy prawa do korzystania ze zwolnienia podmiotowego
IPPP2/4512-1206/15-2/IZinterpretacja indywidualna
  1. biuro rachunkowe
  2. doradztwo podatkowe
  3. usługi
  4. usługi rachunkowe
  5. zwolnienia podmiotowe
  1. Podatek od towarów i usług (VAT) -> Procedury szczególne -> Szczególne procedury dotyczące drobnych przedsiębiorstw -> Drobni przedsiębiorcy
  2. Podatek od towarów i usług (VAT) -> Zakres opodatkowania -> Dostawa towarów i świadczenie usług -> Świadczenie usług

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 z późn. zm.) oraz § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Strony - przedstawione we wniosku z dnia 7 grudnia 2015 r. (data wpływu 15 grudnia 2015 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do korzystania ze zwolnienia podmiotowego - jest nieprawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 15 grudnia 2015 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do korzystania ze zwolnienia podmiotowego.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Działalność gospodarczą w zakresie usług księgowo - rachunkowych, jako biuro rachunkowe Wnioskodawczyni rozpoczęła w dniu 5 lipca 2010 roku. Nie wykonuje czynności w zakresie doradztwa podatkowego mimo, że zgodnie z kodem PKD działalność rachunkowo - księgowa obejmuje także doradztwo podatkowe. Nie wykonuje także czynności doradztwa podatkowego w zakresie reprezentowania podatników, płatników i inkasentów w postępowaniach przed organami administracji publicznej i w zakresie sądowej kontroli decyzji, postanowień i innych aktów administracyjnych. W zakresie usług księgowych obsługuje jedynie tzw. małe podmioty gospodarcze tj. jednoosobowych przedsiębiorców, spółki cywilne i inne spółki osobowe z wyłączeniem podmiotów rozliczaniem w systemie tzw. „pełnej księgowości”.

Zakres świadczonych przez Wnioskodawczynię usług księgowych obejmuje w szczególności:

  • prowadzenie podatkowej księgi przychodów i rozchodów oraz ewidencji przychodów,
  • prowadzenie rejestrów sprzedaży, zakupów towarów handlowych i kosztów VAT oraz przygotowanie na ich podstawie deklaracji VAT miesięcznych lub kwartalnych,
  • prowadzenie ewidencji środków trwałych i wyposażenia,
  • rozliczanie na podstawie dowodów księgowych zaliczek na podatek dochodowy przedsiębiorców,
  • posiadanie pełnomocnictwa do wysyłania w formie elektronicznej deklaracji podatkowych/informacji do Urzędów Skarbowych,
  • sporządzanie na podstawie dowodów księgowych sprawozdań finansowych,
  • sporządzanie list płac, kart przychodów pracowników oraz sporządzanie PIT-11, PIT- 4R, prowadzenia akt osobowych dla pracowników przedsiębiorców,
  • obliczanie i rozliczanie składek ZUS dotyczących przedsiębiorców i ich pracowników oraz wysyłanie drogą elektroniczną do ZUS-u stosownych raportów/deklaracji.

W treści umowy zawieranej z klientami Wnioskodawczyni wyklucza wykonywanie czynności doradztwa podatkowego.

Jako podatnik VAT Wnioskodawczyni zarejestrowała się w dniu 5 lipca 2010 roku. Następnie od dnia 1 stycznia 2013 roku powróciła do zwolnienia od podatku z powodu nieprzekroczenia pułapu obrotów oraz treści interpretacji podatkowych wskazujących, że usługi księgowe nie stanowią usług doradztwa podatkowego. W dniu 1 marca 2015 r. nastąpiła powtórna rejestracja do VAT ze względu na zmianę stanowiska fiskusa w zakresie traktowania usług księgowych jako usług doradztwa. Od dnia 1 maja 2015 r. Wnioskodawczyni znów powróciła do zwolnienia od podatku VAT w oparciu o interpretację ogólną Ministra Finansów.

Wnioskodawczyni dodała, że wysokość obrotów od momentu wykonywania usług księgowych nie przekroczyła 150.000 zł w żadnym roku prowadzenia działalności.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy Wnioskodawczyni ma prawo do zwolnienia z podatku VAT na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 ustawy o podatku od towarów i usług, jeżeli wartość sprzedaży za rok ubiegły nie przekroczyła 150.000 ...

Zdaniem Wnioskodawczyni ma Ona prawo do powrotu do zwolnienia podmiotowego z VAT ponieważ wykonywane przez Wnioskodawczynię czynności rachunkowo-księgowe nie są czynnościami doradczymi.

Pojęcie „doradztwa” nie jest zdefiniowane w ustawie o podatku od towarów i usług, dlatego powstało tyle niejasności podatników. Słownikowe pojęcie doradztwa obejmuje „udzielanie fachowych zaleceń,porad”, co bez wątpienia nie jest przedmiotem wykonywanych przez Wnioskodawczynię usług. Czynności polegające na prowadzeniu ksiąg i ewidencji podatkowych ze swej istoty nie stanowią usług doradztwa, bowiem nie ma tu elementu doradzania, a jedynie techniczne wykonanie czynności prawidłowego zaewidencjonowania zdarzeń gospodarczych w odpowiednich rejestrach. Podobnie czynności polegające na sporządzeniu deklaracji i zeznań podatkowych mają w znacznej mierze charakter techniczny, a nie prawny, choćby z tego względu, że sporządzone są na podstawie innych dokumentów, w szczególności ksiąg rachunkowych. Posiadana przez Wnioskodawczynię wiedza i umiejętności nie zostają przekazywane klientom, lecz służą wyłącznie do prawidłowego wykonania usług rachunkowo - księgowych.

Wnioskodawczyni dodaje, że w umowie zawieranej z klientem na świadczenie usług rachunkowo-księgowych z zakresu świadczonych usług Wnioskodawczyni wyłącza świadczenie usług o charakterze doradczym oraz zastrzega, że nie będzie udzielała porad, zaleceń podatkowych oraz opinii.

Tym samym Wnioskodawczyni uważa, że wykonywane czynności nie stanowią doradztwa, o którym mowa w art. 113 ust. 13 pkt 2 lit b ustawy o VAT niezależnie od tego, że zostały uznane za czynności doradztwa podatkowego w rozumieniu ustawy o doradztwie podatkowym (art. 2 pkt 2 i 3 tej ustawy) oraz faktu sklasyfikowania ich pod jednym kodem PKD.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.

Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 z późn. zm.) opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).

W myśl art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (...).

Jak wynika z art. 113 ust. 1 ustawy o VAT, zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatników, u których wartość sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 150.000 zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku.

Zgodnie z art. 113 ust. 2 powołanej ustawy, do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się:

  1. wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz sprzedaży wysyłkowej z terytorium kraju oraz sprzedaży wysyłkowej na terytorium kraju;
  2. odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, z wyjątkiem:
    1. transakcji związanych z nieruchomościami,
    2. usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41,
    3. usług ubezpieczeniowych
    4. - jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych;
  3. odpłatnej dostawy towarów, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji.

W myśl art. 113 ust. 5 ww. ustawy, jeżeli wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie ust. 1 przekroczy kwotę, o której mowa w ust. 1, zwolnienie traci moc począwszy od czynności, którą przekroczono tę kwotę.

Stosownie do art. 113 ust. 9 ww. ustawy, zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika rozpoczynającego w trakcie roku podatkowego wykonywanie czynności określonych w art. 5, jeżeli przewidywana przez niego wartość sprzedaży nie przekroczy, w proporcji do okresu prowadzonej działalności gospodarczej w roku podatkowym, kwoty określonej w ust. 1.

Zgodnie z art. 113 ust. 10 ustawy o VAT, jeżeli faktyczna wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie ust. 9, w proporcji do okresu prowadzonej działalności gospodarczej, przekroczy w trakcie roku podatkowego kwotę określoną w ust. 1, zwolnienie traci moc począwszy od czynności, którą przekroczono tę kwotę.

Zgodnie z art. 113 ust. 11 ustawy o VAT podatnik, który utracił prawo do zwolnienia sprzedaży od podatku lub zrezygnował z tego zwolnienia, może, nie wcześniej niż po upływie roku, licząc od końca roku, w którym utracił prawo do zwolnienia lub zrezygnował z tego zwolnienia, ponownie skorzystać ze zwolnienia określonego w ust. 1.

Przepis ust. 11 stosuje się odpowiednio do podatnika będącego osobą fizyczną, który przed zakończeniem działalności gospodarczej utracił prawo do zwolnienia od podatku lub zrezygnował z tego zwolnienia, a następnie rozpoczął ponownie wykonywanie czynności, o których mowa w art. 5 - art. 113 ust. 11a ww. ustawy.

Z kolei przepis art. 113 ust. 13 pkt 2 ustawy o VAT, stanowi, że zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do podatników świadczących usługi:

  1. prawnicze,
  2. w zakresie doradztwa, z wyjątkiem doradztwa rolniczego związanego z uprawą i hodowlą roślin oraz chowem i hodowlą zwierząt, a także związanego ze sporządzaniem planu zagospodarowania i modernizacji gospodarstwa rolnego,
  3. jubilerskie.

W świetle powyższych przepisów usługi prawnicze oraz usługi w zakresie doradztwa nie korzystają ze zwolnienia podmiotowego.

W celu udzielenia odpowiedzi na sprecyzowane we wniosku pytanie należy na wstępie rozstrzygnąć, czy świadczone usługi opisane we wniosku należy zaliczyć do usług w zakresie doradztwa lub do usług prawniczych, które nie korzystają ze zwolnienia z podatku VAT.

Podkreślić należy, że ani ustawa o podatku od towarów i usług ani przepisy wykonawcze do tej ustawy nie definiują pojęcia doradztwa. Skoro jednak ustawa o podatku od towarów i usług w art. 113 ust. 13 pkt 2 lit. b ustawy zastrzega, że do osób świadczących usługi doradztwa nie stosuje się zwolnienia, określonego w ust. 1 i 9 należy - wobec braku w ustawie definicji doradztwa należy posłużyć się znaczeniem językowym.

Odnosząc się do powołanego wyżej art. 113 ust. 13 pkt 2 ustawy o VAT, w którym ustawodawca wymienia usługi w zakresie doradztwa jako wyłączone ze zwolnienia z podatku VAT, stwierdzić należy, że termin „doradztwo” obejmować może szereg usług doradczych, np.: podatkowe, prawne, finansowe i inne. Odwołując się do wykładni językowej, zgodnie z definicją zawartą w Słowniku Języka Polskiego (Wydawnictwo Naukowe PWN. Warszawa 1996), pod pojęciem „doradcy” należy rozumieć tego, „kto doradza”. Natomiast „doradzać”, w myśl powołanego wyżej Słownika Języka Polskiego, oznacza „udzielić porady, wskazać sposób postępowania w jakiejś sprawie”. Na podobny kierunek wskazuje również potoczne rozumienie tego terminu, zgodnie z którym „doradztwo” to udzielanie porad, opinii i wyjaśnień. Tak więc doradztwo jest udzielaniem fachowych opinii, porad, np. ekonomicznych, czy finansowych.

Jednym z rodzajów doradztwa jest doradztwo podatkowe.

Jak stanowi art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 41 poz. 213 ze zm.) czynności doradztwa podatkowego obejmują:

  1. udzielanie podatnikom, płatnikom i inkasentom, na ich zlecenie lub na ich rzecz, porad, opinii i wyjaśnień z zakresu ich obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami;
  2. prowadzenie, w imieniu i na rzecz podatników, płatników i inkasentów, ksiąg rachunkowych,ksiąg podatkowych i innych ewidencji do celów podatkowych oraz udzielanie im pomocy w tym zakresie;
  3. sporządzanie, w imieniu i na rzecz podatników, płatników i inkasentów, zeznań i deklaracji podatkowych lub udzielanie im pomocy w tym zakresie;
  4. reprezentowanie podatników, płatników i inkasentów w postępowaniu przed organami administracji publicznej i w zakresie sądowej kontroli decyzji, postanowień i innych aktów administracyjnych w sprawach wymienionych w pkt 1.

Stosownie do art. 2 ust. 1a ustawy o doradztwie podatkowym, przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do czynności wykonywanych na rzecz osób trzecich odpowiedzialnych za zaległości podatkowe oraz następców prawnych podatników, płatników lub inkasentów w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej.

Należy w tym miejscu zaznaczyć, że ustawa o VAT przywołując pojęcie usług w zakresie doradztwa (zakres tego pojęcia obejmuje również doradztwo podatkowe), nie odwołuje się jednak wprost do innych aktów prawnych, w tym do ustawy o doradztwie podatkowym, zatem do celów stosowania ww. art. 113 ust. 13 pkt 2 lit. b ustawy o VAT definicją czynności doradztwa podatkowego, stworzoną na potrzeby uregulowania zawodu doradcy podatkowego, można posiłkować się jedynie pomocniczo – decydujące znaczenie ma więc w omawianym zakresie wykładnia językowa.

Ze złożonego wniosku wynika, że działalność gospodarczą w zakresie usług księgowo - rachunkowych, jako biuro rachunkowe Wnioskodawczyni rozpoczęła w dniu 5 lipca 2010 roku. Nie wykonuje czynności w zakresie doradztwa podatkowego mimo, że zgodnie z kodem PKD działalność rachunkowo - księgowa obejmuje także doradztwo podatkowe. Nie wykonuje także czynności doradztwa podatkowego w zakresie reprezentowania podatników, płatników i inkasentów w postępowaniach przed organami administracji publicznej i zakresie sądowej kontroli decyzji, postanowień i innych aktów administracyjnych. W zakresie usług księgowych obsługuje jedynie tzw. małe podmioty z wyłączeniem podmiotów rozliczaniem w systemie tzw. „pełnej księgowości”.

Zakres świadczonych przez Wnioskodawczynię usług księgowych obejmuje w szczególności:

  • prowadzenie podatkowej księgi przychodów i rozchodów oraz ewidencji przychodów,
  • prowadzenie rejestrów sprzedaży, zakupów towarów handlowych i kosztów VAT oraz przygotowanie na ich podstawie deklaracji VAT miesięcznych lub kwartalnych,
  • prowadzenie ewidencji środków trwałych i wyposażenia,
  • rozliczanie na podstawie dowodów księgowych zaliczek na podatek dochodowy przedsiębiorców,
  • posiadanie pełnomocnictwa do wysyłania w formie elektronicznej deklaracji podatkowych/informacji do Urzędów Skarbowych,
  • sporządzanie na podstawie dowodów księgowych sprawozdań finansowych,
  • sporządzanie list płac, kart przychodów pracowników oraz sporządzanie PIT-11, PIT- 4R, prowadzenia akt osobowych dla pracowników przedsiębiorców,
  • obliczanie i rozliczanie składek ZUS dotyczących przedsiębiorców i ich pracowników oraz wysyłanie drogą elektroniczną do ZUS-u stosownych raportów/deklaracji.

W treści umowy zawieranej z klientami Wnioskodawczyni wyklucza wykonywanie czynności doradztwa podatkowego.

Jako podatnik VAT Wnioskodawczyni zarejestrowała się w dniu 5 lipca 2010 roku. Następnie od dnia 1 stycznia 2013 roku powróciła do zwolnienia od podatku z powodu nieprzekroczenia pułapu obrotów oraz treści interpretacji podatkowych wskazujących, że usługi księgowe nie stanowią usług doradztwa podatkowego. W dniu 1 marca 2015 r. nastąpiła powtórna rejestracja do VAT ze względu na zmianę stanowiska fiskusa w zakresie traktowania usług księgowych jako usług doradztwa. Od dnia 1 maja 2015 r. Wnioskodawczyni znów powróciła do zwolnienia od podatku VAT w oparciu o interpretację ogólną Ministra Finansów. Wnioskodawczyni dodała, że wysokość obrotów od momentu wykonywania usług księgowych nie przekroczyła 150.000 zł. w żadnym roku prowadzenia działalności.

Wnioskodawczyni ma wątpliwość czy wykonując opisane we wniosku usługi może wybrać zwolnienie od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i ust. 9 ustawy.

Wykładnia językowa terminu „doradztwo” oraz potoczne rozumienie tego terminu, jak również treść art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o doradztwie podatkowym wskazuje, że doradztwo podatkowe sensu stricto obejmuje czynności polegające na udzielaniu porad z zakresu podatków, czy też wskazywaniu sposobu postępowania w sprawie związanej z podatkami, w tym również na opracowaniu pewnej koncepcji czy strategii, którą podmiot np. podatnik może wykorzystać w prowadzonej przez siebie działalności np. do podjęcia lub zaniechania konkretnego działania. Tym samym z katalogu czynności uznawanych za doradztwo podatkowe w rozumieniu ustawy o doradztwie podatkowym, do celów stosowania przepisu art. 113 ust. 13 pkt 2 lit. b ustawy o VAT, za czynności o charakterze doradczym powinny zostać uznane tylko czynności polegające na udzielaniu takim podmiotom jak: podatnicy, płatnicy i inkasenci, osoby trzecie odpowiedzialne za zaległości podatkowe oraz następcy prawni podatników, płatników lub inkasentów, na ich zlecenie lub na ich rzecz, porad, opinii i wyjaśnień z zakresu ich obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami. Powyższe twierdzenie znajduje również potwierdzenie w uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 maja 2007 r., sygn. K 42/05.

Natomiast czynności polegające na prowadzeniu ksiąg i ewidencji podatkowych z istoty swej bliskie są działalności zawodowej osób uprawnionych do usługowego prowadzenia ksiąg rachunkowych, czyli czynnościom księgowym, a czynności polegające na sporządzaniu deklaracji i zeznań podatkowych mają w znacznej mierze charakter techniczny, a nie prawny, choćby z tego względu, że sporządzane są na podstawie innych dokumentów, w szczególności ksiąg rachunkowych (vide uzasadnienie ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego). Tym samym czynności te nie stanowią doradztwa, o którym mowa w art. 113 ust. 13 pkt 2 lit. b ustawy o VAT, niezależnie od tego, że zostały uznane za czynności doradztwa podatkowego w rozumieniu ustawy o doradztwie podatkowym (art. 2 ust. 1 pkt 2 i 3 tej ustawy).

Powyższą wykładnię potwierdza również systematyka ustawy o VAT, zgodnie z którą prawodawca rozróżnia usługi doradcze od księgowych, co znajduje swoje odzwierciedlenie w art. 28l pkt 3 ustawy o VAT.

Zatem, czynności wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o doradztwie podatkowym nie sposób uznać za czynności, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, polegających na udzielaniu porad, opinii i wyjaśnień z zakresu obowiązków podatkowych i tym samym nie stanowią doradztwa, o którym mowa w art. 113 ust. 13 pkt 2 lit. b ustawy.

Ponadto zauważyć należy, że zwolnienie na podstawie art. 113 ustawy nie ma zastosowania do czynności reprezentowania podatników, płatników i inkasentów w postępowaniu przed organami administracji publicznej i w zakresie sądowej kontroli decyzji, postanowień i innych aktów administracyjnych w sprawach m.in. podatkowych i celnych, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o doradztwie podatkowym, mających z reguły charakter usług prawniczych, których świadczenie również nie może być objęte zwolnieniem na podstawie art. 113 ustawy.

Jak wynika z opisu sprawy do zakresu wykonywanych przez Wnioskodawczynię usług w ramach prowadzonej działalności księgowej należą m.in. prowadzenie księgi przychodów i rozchodów, ewidencji przychodów, rejestrów zakupu i sprzedaży VAT, sporządzanie listy płac, sporządzanie deklaracji VAT. Innymi słowy Wnioskodawczyni prowadzi kompleksową obsługę księgową, w ramach której nie udziela żadnych porad, zaleceń podatkowych i nie sporządza opinii w zakresie prawa podatkowego, oraz nie reprezentuje podatników, płatników i inkasentów przed organami administracji publicznej i w zakresie sądowej kontroli decyzji, postanowień i innych aktów administracyjnych.

Z uwagi na powyższe okoliczności uznać należy, że skoro w ramach prowadzonej działalności Strona wykonuje wyłącznie czynności o charakterze rachunkowo-księgowym, to w opisanej we wniosku sytuacji w odniesieniu do świadczonych usług zastosowania nie znajduje art. 113 ust. 13 pkt 2 lit. a i b ustawy o podatku od towarów i usług wyłączający możliwość korzystania ze zwolnienia podmiotowego.

A zatem w niniejszej sytuacji, gdy wartość sprzedaży w 2014 r. nie przekroczyła u Wnioskodawczyni kwoty 150.000 zł, a w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nie wykonuje Ona jakichkolwiek czynności doradczych lub prawniczych (takich jak wskazane w art. 2 ust. 1 pkt 1 lub pkt 4 ustawy o doradztwie podatkowym), nie znajdą zastosowania przepisy art. 113 ust. 13 pkt 2 lit.a lub lit.b ustawy, a to powoduje, że Wnioskodawczyni może korzystać ze zwolnienia podmiotowego od podatku od towarów i usług przewidzianego w art. 113 ust. 1 ww. ustawy, do momentu, gdy faktyczna wartość sprzedaży przekroczy w trakcie roku podatkowego ww. kwotę.

Przedstawiając stan faktyczny sprawy Wnioskodawczyni wskazała, że od dnia 1 maja 2015 r. powróciła do zwolnienia z podatku VAT. Biorąc pod uwagę powyższą informację nie można zgodzić się z Wnioskodawczynią, że ma Ona prawo do powrotu do zwolnienia podmiotowego z VAT, gdyż Wnioskodawczyni z tego prawa już korzysta od dnia 1 maja 2015 r.

Z tego też względu stanowisko Wnioskodawczyni rozpatrywane całościowo jest nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.

Dodatkowe interpretacje podatkowe i orzeczenia

© 2011-2016 Interpretacje.org
StrukturaWybrane zagadnieniaSerwis
Działy przedmiotowe
Komentarze podatkowe
Najnowsze interpretacje
Aport
Gmina
Koszty uzyskania przychodów
Najem
Nieruchomości
Obowiązek podatkowy
Odszkodowania
Pracownik
Prawo do odliczenia
Projekt
Przedsiębiorstwa
Przychód
Różnice kursowe
Sprzedaż
Stawki podatku
Świadczenie usług
Udział
Zwolnienia przedmiotowe
Aktualności
Informacje o serwisie
Kanały RSS
Reklama w serwisie
Serwis zawiera interpretacje podatkowe publikowane przez Ministerstwo Finansów, na które składają się: interpretacje indywidualne oraz interpretacje ogólne wydane na podstawie art. 14a oraz art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), jak również informacje o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego (interpretacje podatkowe wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed 1 lipca 2007 r.), a także wybrane orzeczenia dotyczące problematyki podatkowej.