IPPP3/4512-206/15-2/JŻ | Interpretacja indywidualna

Opodatkowanie umowy pożyczki i depozytu nieprawidłowego
IPPP3/4512-206/15-2/JŻinterpretacja indywidualna
  1. depozyt nieprawidłowy
  2. miejsce świadczenia usług
  3. podatek od towarów i usług
  4. pożyczka
  1. Podatek od towarów i usług (VAT) -> Miejsce świadczenia -> Miejsce świadczenia przy świadczeniu usług -> Miejsce świadczenia usług transportowych

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.) oraz § 8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112 poz. 770 z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Strony, przedstawione we wniosku z dnia 9 marca 2014 r., nadanym za pośrednictwem Poczty Polskiej w dniu 10 marca 2015 r. (data wpływu 13 marca 2015 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania umowy pożyczki i depozytu nieprawidłowego – jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 13 marca 2015 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania umowy pożyczki i depozytu nieprawidłowego.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:

L. GmbH z siedzibą w Niemczech (dalej zwana „L. DE” lub „Wnioskodawca”) jest jedynym udziałowcem L. POLSKA Sp. z o.o. (dalej zwana „L. PL”). Spółka L. DE nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności i nie jest zarejestrowana na potrzeby polskiego podatku od towarów i usług. L. PL jest natomiast czynnym podatnikiem podatku VAT.L. PL i L. DE ustaliły, że L. PL zaciągnie w polskim banku kredyt, a następnie pozyskane środki finansowe przekaże na finansowanie bieżącej działalności jedynemu udziałowcowi - L. DE.

Przekazanie środków finansowych przez L. PL na rzecz L. DE nastąpi albo na podstawie umowy pożyczki albo na podstawie umowy depozytu nieprawidłowego zakładającej, iż depozytariusz - L. DE będzie mieć możliwość dysponowania przekazanymi pieniędzmi, a składający do depozytu nieprawidłowego deponent - L. PL będzie otrzymywać z tego tytułu wynagrodzenie w postaci odsetek.

Umowa pożyczki lub depozytu nieprawidłowego zostanie zawarta na terytorium Republiki Federalnej Niemiec. Natomiast odnośnie lokalizacji w chwili zawarcia umowy środków pieniężnych, które będą przedmiotem umowy pożyczki lub depozytu nieprawidłowego Wnioskodawca rozważa dwie możliwości: środki te mogą znajdować się na terytorium Rzeczypospolitej Polski lub na terenie Republiki Federalnej Niemiec i zwraca się z wnioskiem o wydanie interpretacji dla obu wariantów.

W związku z przedstawionym zdarzeniem przyszłym zadano następujące pytanie oznaczone we wniosku nr 1:

Czy przekazanie przez L. PL na rzecz L. DE środków finansowych na podstawie umowy pożyczki lub depozytu nieprawidłowego stanowi świadczenie usług na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 r. (Dz. U. Nr 177, poz. 1054, dalej: „uptu”) i podlega opodatkowaniu tym podatkiem...

Stanowisko Wnioskodawcy:

Zdaniem Wnioskodawcy przekazanie środków pieniężnych za wynagrodzeniem, niezależnie od tego, czy odbywa się na podstawie umowy pożyczki czy umowy depozytu nieprawidłowego stanowi usługę w rozumieniu przepisów uptu, która w opiasanym stanie faktycznym podlega opodatkowaniu w państwie siedziby L. DE, tj. w Niemczech, stosownie do art. 28b uptu. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 uptu opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Stosownie do art. 8 ust. 1 uptu przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów. Tym samym, na gruncie uptu, każde świadczenie niebędące dostawą towarów - co do zasady - stanowi usługę.

Zgodnie natomiast z art. 15 ust. 1 uptu, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel i rezultat takiej działalności. Stosownie do ust. 2 powyższego artykułu, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w ramach i w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą.

Nie ulega wątpliwości, że udzielając pożyczki/składając depozyt nieprawidłowy Spółka działa w charakterze podatnika VAT. Potwierdza to ukształtowana linia orzecznicza dotycząca wprawdzie tylko opodatkowania podatkiem VAT umów pożyczek, jednak z uwagi na zbliżony charakter pożyczki do depozytu nieprawidłowego, należy ją uwzględniać również przy ocenie umowy depozytu nieprawidłowego, przewidującej wynagrodzenie dla deponenta środków finansowych. Zgodnie bowiem z art. 845 kodeksu cywilnego do depozytu nieprawidłowego stosuje się odpowiednio przepisy o pożyczce.

Organy podatkowe kwalifikują pożyczki udzielane przez podatników podatku VAT jako usługi podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT.

Przykładowo Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji z dnia 9 czerwca 2014 r. (sygn. IPPP3/443-233/14-2/MKw) oraz Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy w interpretacji z dnia 12 kwietnia 2013 r. (sygn. ITPP2/443-66/13/AW) uznali, że czynności polegające na udzielaniu oprocentowanych pożyczek pieniężnych stanowią odpłatne świadczenie usług i podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Udzielanie pożyczek przez podatnika podatku od towarów i usług spełnia przesłanki uznania tych czynności za podlegające opodatkowaniu, niezależnie od częstotliwości i celu ich udzielenia, czy statusu nabywcy. Udzielanie bowiem pożyczek przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą, w związku z jej prowadzeniem, można identyfikować i zaliczać do zawodowej płaszczyzny jednostki, a więc uznać za rodzącą obowiązki w podatku od towarów i usług, nawet gdy te czynności nie znajdują się w jej zakresie przedmiotowym. Podobne stanowisko prezentują pozostali Dyrektorzy Izb Skarbowych uprawnieni do wydawania interpretacji indywidualnych - interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 3 czerwca 2013 r. (sygn. IPTPP2/443-217/13-2/AW), interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 23 maja 2013 r. (sygn. ITPP2/443-191/13/AK), interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 8 lutego 2013 r. (sygn. IBPP2/443-1153/12/IK).

Stanowisko analogiczne do przedstawionego w powołanych interpretacjach jest reprezentowane także w doktrynie prawa podatkowego. Autorzy zwracają uwagę, że „status podmiotu świadczącego te usługi jest nieistotny z punktu widzenia zastosowania zwolnienia z VAT. Nie ma więc znaczenia, czy czynności te wykonywane są przez bank lub inną instytucję finansową, czy też przez podatnika niezajmującego się zasadniczo działalnością finansową. Również pożyczki, które udzielane są ze środków własnych pożyczkodawcy, nawet jeżeli wykonywane są przez podatnika sporadycznie, korzystają ze zwolnienia z VAT. W przypadku zatem gdy podatnik wykorzystuje własne zasoby finansowe w celu udzielenia pożyczki, prowadzi działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o VAT” (tak Jerzy Martini w: „Podatek od towarów i usług. Komentarz”, Jerzy Martini, Przemysław Skorupa, Marek Wojda, 2014, Legalis).

W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy opisane w stanie faktycznym udzielanie pożyczki przez L. PL na rzecz L. DE, bądź przekazanie środków do depozytu w zamian za wynagrodzenie w postaci odsetek, stanowią czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT. Mając na uwadze fakt, iż zgodnie z art. 28b uptu miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, przedmiotowa usługa będzie opodatkowana podatkiem od wartości dodanej w Niemczech, tj. w kraju siedziby usługobiorcy - L. DE.

Konsekwencją uznania, że dana czynności podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (podatkiem od wartości dodanej w innym państwie członkowskim UE) lub jest od niego zwolniona - jest wyłączenie jej z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 2 pkt 4 upcc.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez dostawę towarów, w myśl art. 7 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).

W świetle art. 2 pkt 6 ustawy przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Z kolei, w myśl art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (...).

Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza – na mocy ust. 2 powołanego artykułu – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Definicja powyższa, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem podatnika tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

Z przedstawionego zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawca jest jedynym udziałowcem L. POLSKA Sp. z o.o. Spółka L. DE nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności i nie jest zarejestrowana na potrzeby polskiego podatku od towarów i usług. L. PL jest natomiast czynnym podatnikiem podatku VAT. L. PL i L. DE ustaliły, że L. PL zaciągnie w polskim banku kredyt, a następnie pozyskane środki finansowe przekaże na finansowanie bieżącej działalności jedynemu udziałowcowi - L. DE. Przekazanie środków finansowych przez L. PL na rzecz L. DE nastąpi albo na podstawie umowy pożyczki albo na podstawie umowy depozytu nieprawidłowego zakładającego, iż depozytariusz - L. DE będzie mieć możliwość dysponowania przekazanymi pieniędzmi, a składający do depozytu nieprawidłowego deponent - L. PL, będzie otrzymywać z tego tytułu wynagrodzenie w postaci odsetek.

Wątpliwości Wnioskodawcy sprowadzają się do ustalenia czy przekazanie przez L. PL na rzecz Wnioskodawcy środków finansowych na podstawie umowy pożyczki lub depozytu nieprawidłowego stanowi świadczenie usług na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług oraz podlega opodatkowaniu w państwie siedziby Wnioskodawcy, tj. w Niemczech.

W odniesieniu do przywołanej powyżej definicji usługi, aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.

Istota umowy pożyczki została zawarta w art. 720 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r., poz. 121). Zgodnie z art. 720 § 1 Kodeksu cywilnego, przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. W wyniku spełnienia świadczenia przez dającego pożyczkę, określone przedmioty majątkowe stają się własnością biorącego pożyczkę. Zasilają one jednak tylko czasowo majątek biorącego pożyczkę, który obowiązany jest do zwrotu, tj. do przeniesienia na drugą stronę własności tej samej ilości pieniędzy albo rzeczy tego samego rodzaju.

Udzielanie pożyczek przez podatnika podatku od towarów i usług spełnia przesłanki uznania tych czynności za podlegające opodatkowaniu, niezależnie od częstotliwości i celu ich udzielenia, czy statusu nabywcy. Udzielanie pożyczek przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą, w związku z jej prowadzeniem, można identyfikować i zaliczać do zawodowej płaszczyzny jednostki, a więc uznać za rodzącą obowiązki w podatku od towarów i usług. Udzielenie pożyczki stanowi świadczenie na rzecz innego podmiotu, polegające na udostępnieniu kapitału na wskazany w umowie okres czasu. Czynność udzielenia pożyczki w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zamian za wynagrodzenie (np. odsetki), stanowi zatem odpłatne świadczenie usług, co do zasady podlegające opodatkowaniu VAT. Zatem, odsetki otrzymane z tytułu udzielonej pożyczki stanowią wynagrodzenie z tytułu jej udzielenia.

Przepisy prawa cywilnego regulują również umowę depozytu. Na podstawie art. 835 Kodeksu cywilnego przez umowę przechowania przechowawca zobowiązuje się zachować w stanie niepogorszonym rzecz ruchomą oddaną mu na przechowanie. Jeżeli wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie jest określona w umowie albo w taryfie, przechowawcy należy się wynagrodzenie w danych stosunkach przyjęte, chyba że z umowy lub z okoliczności wynika, iż zobowiązał się przechować rzecz bez wynagrodzenia (art. 836 Kodeksu cywilnego).

W umowie przechowania przechowawca (depozytariusz) zobowiązuje się zachować za wynagrodzeniem lub bez wynagrodzenia w stanie niepogorszonym rzecz ruchomą oddaną mu przez składającego (deponenta) na przechowanie. Przykładem tej umowy może być pozostawienie samochodu na parkingu strzeżonym, umieszczenie bagażu w przechowalni dworca, oddanie wierzchniego okrycia w szatni. Do zawarcia umowy konieczne jest wydanie rzeczy. Od tej chwili powstają odpowiednie obowiązki przechowawcy i składającego rzecz.

Oprócz klasycznego depozytu (umowy przechowania) funkcjonuje także depozyt nieprawidłowy (łac. depositum irregulare). W stosunku tym przechowawcy przysługuje prawo rozporządzania oddanymi mu na przechowanie pieniędzmi lub innymi rzeczami oznaczonymi tylko co do gatunku. Art. 845 Kodeksu cywilnego nakazuje odpowiednio stosować przepisy o pożyczce. Depozyt nieprawidłowy może wynikać bądź z przepisów prawa, bądź z okoliczności. Składający do depozytu nieprawidłowego może żądać w każdym czasie zwrotu rzeczy oddanej w przechowanie w miejscu gdzie rzecz miała być przechowywana.

Z powyższego wynika, że umowa pożyczki i depozytu wykazują pewne podobieństwa ale i różnią się od siebie. Pożyczka dotyczy przeniesienia na własność umówionej wcześniej ilości rzeczy lub pieniędzy a pożyczkobiorca ma obowiązek zwrócić taką samą ilość pieniędzy lub rzeczy tego samego gatunku i ilości. Jeżeli natomiast strony zawierają umowę, na podstawie której składający oddaje przechowawcy na przechowanie pieniądze bądź inne rzeczy oznaczone co do gatunku, ponadto z przepisów szczególnych albo z umowy lub okoliczności wynika, że przechowawca może rozporządzać przedmiotem przechowania, jest to depozyt nieprawidłowy. O tym więc, czy zawarta umowa kreuje stosunek prawny depozytu nieprawidłowego czy pożyczki, decydują przepisy szczególne albo umowa stron lub okoliczności.

Zauważyć należy, że stosunek prawny powstały na podstawie umowy depozytu nieprawidłowego łączy w sobie elementy zarówno przechowania, jak i pożyczki. Stosuje się bowiem do niego przepisy o pożyczce, poza przepisami dotyczącymi zwrotu przedmiotu depozytu. Umieszczenie przepisów o depozycie nieprawidłowym w tytule poświęconym umowie przechowania i wskazanie w treści art. 845 Kodeksu cywilnego na oddanie na przechowanie oraz określenie strony umowy mianem przechowawcy wskazuje na zamiar ustawodawcy potraktowania depozytu nieprawidłowego jako pewnej szczególnej odmiany umowy przechowania. Jednakże odmienny jest cel gospodarczy tej umowy w porównaniu z klasycznym przechowaniem. Przechowanie bowiem wykonywane jest w interesie składającego, ma na celu zaspokojenie jego interesu. Natomiast w przechowaniu nieprawidłowym równomiernie zostaje zaspokojony interes obu stron. Składający, oddając rzeczy czy pieniądze na przechowanie, nie ponosi ryzyka ich utraty czy uszkodzenia, nawet przypadkowej, natomiast przechowawca uzyskuje prawo rozporządzania tymi rzeczami bądź pieniędzmi według swojego uznania (por. B. Łubkowski (w:) Komentarz, t. II, 1972, s. 1677).

Biorąc pod uwagę wskazane przepisy prawa cywilnego dotyczące pożyczki i umowy depozytu nieprawidłowego należy uznać, że czynności te spełniają przesłanki do uznania ich za świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy i tym samym czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

W przypadku świadczenia usług, bardzo istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług jest określenie miejsca świadczenia danej usługi. Od poprawności określenia miejsca świadczenia zależeć będzie, czy dana usługa podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce, czy też podatkiem od wartości dodanej w kraju siedziby usługobiorcy tj. Niemczech.

Stosownie do art. 28a ustawy, na potrzeby stosowania Rozdziału 3 „Miejsce świadczenia przy świadczeniu usług”:

  1. ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
    1. podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
    2. osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku od wartości dodanej;
  2. podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.

Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy, miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 i art. 28n.

Z ww. przepisu wynika, że miejscem świadczenia usług na rzecz podatnika działającego w takim charakterze jest miejsce, w którym podatnik ten posiada siedzibę swojej działalności gospodarczej. Tę zasadę ogólną należy stosować, gdy usługa jest świadczona na rzecz podatnika, a przepisy art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 i art. 28n ustawy nie będą przewidywać innych zasad ustalenia miejsca świadczenia.

W przedmiotowej sprawie Wnioskodawca jest podatnikiem w rozumieniu art. 28a ustawy oraz wskazane w art. 28b ust. 1 ustawy zastrzeżenia nie będą miały zastosowania. Zatem, miejscem świadczenia przedmiotowej usługi, tj. udzielenia pożyczki lub depozytu nieprawidłowego na podstawie art. 28b ust. 1 ustawy będzie miejsce, w którym usługobiorca (Wnioskodawca) posiada siedzibę, tj. Niemcy.

Z uwagi na powyższe należy stwierdzić, że przedmiotowa usługa będzie opodatkowana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa na terytorium Niemiec.

Zatem, stanowisko Wnioskodawcy w wyżej przedstawionym zakresie jest prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania niniejszej interpretacji.

Jednocześnie tut. Organ informuje, że w niniejszej interpretacji załatwiono wniosek w części dotyczacej podatku od towarów i usług, natomiast w zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

– Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z poźn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.

© 2011-2016 Interpretacje.org
StrukturaWybrane zagadnieniaSerwis
Działy przedmiotowe
Komentarze podatkowe
Najnowsze interpretacje
Aport
Gmina
Koszty uzyskania przychodów
Najem
Nieruchomości
Obowiązek podatkowy
Odszkodowania
Pracownik
Prawo do odliczenia
Projekt
Przedsiębiorstwa
Przychód
Różnice kursowe
Sprzedaż
Stawki podatku
Świadczenie usług
Udział
Zwolnienia przedmiotowe
Aktualności
Informacje o serwisie
Kanały RSS
Reklama w serwisie
Serwis zawiera interpretacje podatkowe publikowane przez Ministerstwo Finansów, na które składają się: interpretacje indywidualne oraz interpretacje ogólne wydane na podstawie art. 14a oraz art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), jak również informacje o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego (interpretacje podatkowe wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed 1 lipca 2007 r.), a także wybrane orzeczenia dotyczące problematyki podatkowej.