IPPB4/4511-1020/15-2/JK | Interpretacja indywidualna

Czy od opisanych w stanie faktycznym świadczeń wpływających na rachunek Klientki Bank powinien stosować art. 17 ust. 1, a nie art. 18 ust. 2 Konwencji z dnia 6 grudnia 2001 r. między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Danii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku (Dz. U. z 2003 r. Nr 43, poz. 368), tj. nie pobierać zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 i nst. ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: UPDOF)?
IPPB4/4511-1020/15-2/JKinterpretacja indywidualna
  1. Dania
  2. banki
  3. emerytura
  4. płatnik
  5. renta
  1. Podatek dochodowy od osób fizycznych (PIT) -> Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników -> Pobór zaliczek przez pozostałych płatników

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613) oraz § 5 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643), Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 31 sierpnia 2015 r. (data wpływu 7 września 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania rent rodzinnych z Danii – jest nieprawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 7 września 2015 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania rent rodzinnych.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca posiada siedzibę dla celów podatkowych i miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w sposób stały na terytorium Polski. Bank prowadzi działalność bankową na podstawie stosownego zezwolenia wydanego przez Komisję Nadzoru Finansowego, w oparciu o regulacje ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (jest „bankiem krajowym” w rozumieniu tej ustawy). W ramach prowadzonej działalności bankowej otwiera i prowadzi rachunki bieżące dla klientów detalicznych – osób fizycznych mających miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce, którzy otrzymują na te rachunki wpływy pieniężne z tytułu rent i emerytur zagranicznych.

Na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych Bank pełni funkcje płatnika zaliczek na podatek dochodowy i składek na ubezpieczenie zdrowotne, z uwzględnieniem wyłączeń i zwolnień przewidzianych w tych ustawach oraz zawartych przez Polskę umowach o unikaniu podwójnego opodatkowania. Na rachunek jednej z klientek Banku (dalej w skrócie: „Klientka”) wpływają dwa świadczenia w ramach duńskiego systemu ubezpieczeń społecznych:

  1. tzw. emerytura wdowia – należna Klientce,
  2. renta dla dziecka – należna synowi Klientki i jej zmarłego małżonka.

Emerytura wdowia i renta dla dziecka są formą rent rodzinnych (odpowiednikami rent rodzinnych z polskiego systemu ubezpieczeń społecznych), tj. przysługują uprawnionym członkom rodziny osoby, która w chwili śmierci miała ustalone prawo do emerytury, tu: małżonka Klientki (ojca dziecka), który był uprawniony do duńskiej emerytury w związku z jego pracą w duńskiej administracji państwowej. Organem wypłacającym jest Statens Administrations, czyli wydział emerytur duńskiej administracji państwowej (http://www.statens-adm.dk/). Od powyższych świadczeń Statens Administrations potrąca duński podatek dochodowy (wpływy na rachunek prowadzony w Banku trafiają w kwotach netto). Zarówno Klientka jak i jej syn są obywatelami Rzeczpospolitej Polskiej i posiadają w Polsce miejsce zamieszkania (polscy rezydenci podatkowi). Według posiadanej dokumentacji osoby te mają również duńskie numery PESEL. Bank nie ma natomiast informacji odnośnie danych jakie posiada Statens Administrations względem aktualnej rezydencji i obywatelstwa powyższych świadczeniobiorców, tj. czy organ ten jest świadomy polskiej rezydencji podatkowej i polskiego obywatelstwa Klientki i jej syna (pisma kierowane są na ich polski adres). Praktyka Banku polegająca na potrącaniu zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych (PIT) zgodnie z brzmieniem art. 18 ust. 2 Konwencji z dnia 6 grudnia 2001 r. między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Danii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku (Dz. U. z 2003 r. Nr 43, poz. 368) została zakwestionowana przez Klientkę i jej pełnomocnika (Bank powieli argumentację w uzasadnieniu stanowiska, które Bank przyjął dla celów niniejszego wniosku za zbieżne z Klientką i jej pełnomocnikiem).

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy od opisanych w stanie faktycznym świadczeń wpływających na rachunek Klientki Bank powinien stosować art. 17 ust. 1, a nie art. 18 ust. 2 Konwencji z dnia 6 grudnia 2001 r. między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Danii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku (Dz. U. z 2003 r. Nr 43, poz. 368), tj. nie pobierać zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 i nst. ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: UPDOF)...

Zdaniem Wnioskodawcy, zastosowanie powinien znaleźć art. 17 ust 1 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Danii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku (dalej: Konwencja) i od opisanych w stanie świadczeń (emerytury wdowiej i renty dla dziecka) Bank jako płatnik nie powinien potrącać zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych.

Art. 18 ust. 2 Konwencji dotyczący pracowników państwowych (cyt. „2. a) Jakakolwiek emerytura wypłacana przez lub pochodząca z funduszy utworzonych przez Umawiające się Państwo, jego jednostkę terytorialną lub organ lokalny osobie fizycznej z tytułu świadczenia usług na rzecz tego Państwa, jego jednostki terytorialnej lub organu lokalnego podlega opodatkowaniu tylko w tym Państwie, b) Jednakże taka emerytura podlega opodatkowaniu tylko w drugim Umawiającym się Państwie, jeśli osoba jest obywatelem tego Państwa i posiada w nim miejsce zamieszkania” nie powinien znaleźć zastosowania, ponieważ otrzymywane świadczenia, mimo, że związane z prawem do emerytury zmarłego małżonka i jego pracę na rzecz duńskiej administracji państwowej, nie są objęte zakresem przedmiotowym tego przepisu. Klientka i jej syn nie wykonywali żadnych usług (w tym pracy) na rzecz państwa duńskiego, a jedynie ich zmarły małżonek. Tym samym wyłączenie przewidziane w tym przepisie powinno być stosowane ściśle i dotyczyć tylko podatników (osób) jacy faktycznie świadczyli usługi (w tym pracę) na rzecz umawiającego się państwa (tu: Królestwa Danii) i którzy posiadają rezydencję podatkową i obywatelstwo drugiego umawiającego się państwa (tu: Rzeczpospolitej Polskiej). W przedmiotowym stanie faktycznym dotyczyłoby to zatem tylko małżonka Klientki gdyby przed swoją śmiercią zmienił kraj rezydencji podatkowej na Polskę i przyjął polskie obywatelstwo. Wszelkie inne świadczenia nawet pośrednio związane jak tutaj z faktem świadczenia usług (pracy) zmarłego małżonka (uprawnionego) na rzecz tego państwa nie będą objete zakresem przedmiotowym tego przepisu a podlegać będą regulacji ogólnej wynikającej z art. 17 ust. 1 Konwencji („1. Świadczenia pieniężne otrzymywane przez osobę fizyczną mającą miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie w ramach systemu ubezpieczeń społecznych drugiego Umawiającego się Państwa albo w ramach jakiegokolwiek innego systemu, z wyjątkiem funduszy utworzonych przez to drugie Państwo, jego jednostkę terytorialną lub organ lokalny, mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie”).

Ponadto w interpretacji indywidualnej z dnia 13 września 2012 r. (Nr ILPB2/415-538/12-4/AJ, wydanej względem podatnika otrzymującego duńską rentę chorobową) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu stwierdził: „Stosownie do art. 17 ust. 1 Konwencji z dnia 6 grudnia 2001 r. między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Danii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku (Dz. U. z 2003 r. Nr 43, poz. 368), świadczenia pieniężne otrzymywane przez osobę fizyczną mającą miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie w ramach systemu ubezpieczeń społecznych drugiego Umawiającego się Państwa albo w ramach jakiegokolwiek innego systemu, z wyjątkiem funduszy utworzonych przez to drugie Państwo, jego jednostkę terytorialną lub organ lokalny, mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie. W świetle powyższego, świadczenia pieniężne otrzymywane przez osobę mającą miejsce zamieszkania w Polsce w ramach systemu ubezpieczeń społecznych Danii mogą być opodatkowane zarówno w państwie miejsca zamieszkania, tj. w Polsce, jak i w państwie źródła, tj. w Danii. Postanowienie w umowie, że danego rodzaju dochód „może podlegać” opodatkowaniu w jednym z państw (najczęściej w państwie źródła) wskazuje bowiem, że państwo źródła ma prawo opodatkować dany dochód, bez względu na to, czy dochód ten podlegać będzie opodatkowaniu w drugim państwie (państwie rezydencji). Przypisanie prawa do opodatkowania nie ma tutaj charakteru wyłączności. Jednocześnie, w celu zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu tego dochodu w Polsce, należy zastosować określoną w umowie metodę unikania podwójnego opodatkowania. Stosownie do art. 22 ust. 1 lit. a) ww. umowy, w przypadku Polski podwójnego opodatkowania unika się w następujący sposób jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce osiąga dochód, który zgodnie z postanowieniami niniejszej Konwencji może być opodatkowany w Danii, Polska zwolni taki dochód z opodatkowania, z zastrzeżeniem postanowień punktu b) niniejszego ustępu. Biorąc pod uwagę opisany we wniosku stan faktyczny oraz przedstawiony powyżej stan prawny, należy stwierdzić, że do renty otrzymywanej przez Wnioskodawczynię z Danii ma zastosowanie przepis art. 17 ust. 1 polsko – duńskiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Oznacza to, że jest ona opodatkowana zarówno w Danii jak i w Polsce. Jednakże w celu zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu należy zastosować metodę unikania podwójnego opodatkowania określoną w art. 22 ust. 1 lit. a) ww. umowy (metoda wyłączenia z progresją) w związku z art. 27 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie bowiem z art. 27 ust. 8 ww. ustawy, jeżeli podatnik, o którym mowa w art. 3 ust. 1, oprócz dochodów podlegających opodatkowaniu, zgodnie z ust. 1, osiągał również dochody z tytułu działalności wykonywanej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub ze źródeł przychodów znajdujących się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zwolnione od podatku na podstawie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych umów międzynarodowych – podatek określa się w następujący sposób:

  1. do dochodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym dodaje się dochody zwolnione od tego podatku i od sumy tych dochodów oblicza się podatek według skali określonej w ust. 1;
  2. ustala się stopę procentową tego podatku do tak obliczonej sumy dochodów;
  3. ustaloną zgodnie z pkt 2 stopę procentową stosuje się do dochodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym.

Zasadę opodatkowania przedstawioną w wyżej powołanym art. 27 ust. 8 ustawy, stosuje się wyłącznie w przypadku, jeżeli podatnik oprócz dochodów zwolnionych z opodatkowania na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, osiągnął inne dochody podlegające opodatkowaniu w Polsce na ogólnych zasadach albo chciał skorzystać z preferencyjnego rozliczenia rocznego np. łącznie z małżonkiem.

Mając na uwadze przedstawiony opis zdarzenia przyszłego oraz przytoczone przepisy prawne należy wskazać, że dochód Wnioskodawczyni z renty duńskiej może być opodatkowany zarówno w Danii, jak i w Polsce. Jednakże w Polsce należy zastosować tzw. metodę wyłączenia z progresją, określoną w art. 22 ust. 1 lit. a) Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Danii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku w związku z art. 27 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zatem od otrzymywanej renty, nie powinna być pobierana zaliczka na podatek dochodowy od osób fizycznych.”

Tym samym nawet gdyby uznać, źe art. 18 ust. 2 Konwencji znajduje zastosowanie lub gdyby uznać, że art. 17 Konwencji zobowiązuje Bank do potrącania zaliczek na PIT to powinien on zastosować metodę wyłączenia z progresją z art. 22 ust. 1 Konwencji i art. 27 ust. 8 UPDOF i w rezultacie nie pobierać tym samym zaliczki na PIT w Polsce.

Mając powyższe na względzie, Bank wnosi o potwierdzenie zasadności powyższego stanowiska.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.), osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

W myśl art. 3 ust. 1a ww. ustawy, za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

  1. posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
  2. przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

W świetle art. 4a wyżej cytowanej ustawy przepis art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

W myśl art. 17 ust. 1 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Danii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, sporządzona w Warszawie dnia 6 grudnia 2001 r. (Dz. U. z 2003 r. Nr 43 poz. 368), świadczenia pieniężne otrzymywane przez osobę fizyczną mającą miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie w ramach systemu ubezpieczeń społecznych drugiego Umawiającego się Państwa albo w ramach jakiehokolwiek innego systemu, z wyjątkiem funduszy utworzonych przez to drugie Państwo, jego jednostkę terytorialną lub organ lokalny, mogą być opodatkowanie w tym drugim Państwie.

Natomiast zgodnie z treścią art. 18 ust. 2 lit. a) ww. Konwencji, jakakolwiek emerytura, wypłacana przez lub pochodząca z funduszy utworzonych przez Umawiające się Państwo, jego jednostkę terytorialną lub organ lokalny osobie fizycznej z tytułu świadczenia usług na rzecz tego Państwa, jego jednostki terytorialnej lub organu lokalnego podlega opodatkowaniu tylko w tym Państwie.

Jednakże taka emerytura podlega opodatkowaniu tylko w tym drugim Umawiającym się Państwie, jeżeli osoba jest obywatelem tego Państwa i posiada w nim miejsce zamieszkania (art. 18 ust. 2 lit. b) ww. Konwencji).

Postanowienia artykułów 14, 15, 16 i 17 stosuje się do pensji, płac i innych podobnych wynagrodzeń oraz emerytur z tytułu świadczenia usług pozostających w związku z działalnością gospodarczą prowadzoną przez Umawiające się Państwo, jego jednostkę terytorialną lub organ lokalny (art. 18 ust. 3 ww. konwencji).

Z powołanych wyżej przepisów wynika, że w Danii mogą być opodatkowane świadczenia pieniężne otrzymywane przez osobę fizyczną mającą miejsce zamieszkania w Polsce w ramach systemu ubezpieczeń społecznych Danii albo w ramach jakiegokolwiek innego systemu, z wyjątkiem funduszy utworzonych przez państwo duńskie, jego jednostkę terytorialną lub organ lokalny.

Natomiast emerytura/renta wypłacana przez lub pochodzące z funduszy utworzonych przez państwo duńskie, jego jednostkę terytorialną lub organ lokalny osobie fizycznej z tytułu świadczenia usług na rzecz tego państwa, jego jednostki terytorialnej lub organu lokalnego podlega opodatkowaniu tylko w Danii. Jednocześnie jednak – jak stanowi art. 18 ust. 2 pkt b) Konwencji – tego rodzaju świadczenia podlegają opodatkowaniu tylko w państwie rezydencji (w niniejszej sprawie w Polsce) w sytuacji gdy świadczeniobiorca ma w Polsce zarówno miejsce zamieszkania, jak i posiada obywatelstwo państwa polskiego.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Bank jest płatnikiem zaliczek na podatek dochodowy i składek na ubezpieczenie zdrowotne, z uwzględnieniem wyłączeń i zwolnień przewidzianych w tych ustawach oraz zawartych przez Polskę umowach o unikaniu podwójnego opodatkowania. Na rachunek jednej z klientek Banku wpływają dwa świadczenia w ramach duńskiego systemu ubezpieczeń społecznych: tzw. emerytura wdowia – należna Klientce i renta dla dziecka – należna synowi Klientki i jej zmarłego małżonka. Emerytura wdowia i renta dla dziecka są formą rent rodzinnych (odpowiednikami rent rodzinnych z polskiego systemu ubezpieczeń społecznych), tj. przysługują uprawnionym członkom rodziny osoby, która w chwili śmierci miała ustalone prawo do emerytury, tu: małżonka Klientki (ojca dziecka), który był uprawniony do duńskiej emerytury w związku z jego pracą w duńskiej administracji państwowej. Organem wypłacającym jest Statens Administrations, czyli wydział emerytur duńskiej administracji państwowej. Zarówno Klientka jak i jej syn są obywatelami Rzeczpospolitej Polskiej i posiadają w Polsce miejsce zamieszkania (polscy rezydenci podatkowi). Banku potrąca zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych.

Mając na uwadze ww. okoliczności faktyczne oraz przedstawiony powyżej stan prawny należy zatem stwierdzić, że w sytuacji przedstawionej we wniosku emerytura wdowia oraz renta dla dziecka otrzymywana przez Klientkę Banku – mającą obywatelstwo polskie oraz miejsce zamieszkania w Polsce – stosownie do cytowanego powyżej art. 18 ust. 2 pkt b) Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Danii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku – podlega opodatkowaniu tylko w Polsce.

Tym samym, nie znajduje zastosowania w tym przypadku metoda unikania podwójnego opodatkowania określona w art. 22 ww. Konwencji, bowiem przedmiotowe dochody zgodnie z cytowaną umową podlegają opodatkowaniu tylko w Polsce.

W związku z powyższym, stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, na banku w Polsce spoczywa obowiązek płatnika w zakresie obliczania, pobierania i odprowadzania zaliczek na podatek dochodowy od wypłacanych Klientce Banku świadczeń emerytalnych z Danii.

Zgodnie bowiem z tym przepisem do poboru zaliczek miesięcznych jako płatnicy są obowiązane osoby prawne i ich jednostki organizacyjne, które dokonują wypłaty emerytur i rent z zagranicy – od wypłacanych przez nie emerytur i rent.

Zaliczki, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2, 4 i 7, za miesiące od stycznia do grudnia ustala się w sposób określony w art. 32 ust. 1-1c, z tym że w przypadku poboru zaliczek od emerytur i rent z zagranicy stosuje się postanowienia umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, zawartej z państwem, z którego pochodzą te emerytury i renty (art. 35 ust. 3 ww. ustawy).

Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawcy jest nieprawidłowe.

Krańcowo należy podkreślić, że przywołana przez Wnioskodawcę interpretacja indywidualna została wydana w indywidualnej sprawie i nie może być źródłem praw i obowiązków w innych sprawach.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.

© 2011-2016 Interpretacje.org
StrukturaWybrane zagadnieniaSerwis
Działy przedmiotowe
Komentarze podatkowe
Najnowsze interpretacje
Aport
Gmina
Koszty uzyskania przychodów
Najem
Nieruchomości
Obowiązek podatkowy
Odszkodowania
Pracownik
Prawo do odliczenia
Projekt
Przedsiębiorstwa
Przychód
Różnice kursowe
Sprzedaż
Stawki podatku
Świadczenie usług
Udział
Zwolnienia przedmiotowe
Aktualności
Informacje o serwisie
Kanały RSS
Reklama w serwisie
Serwis zawiera interpretacje podatkowe publikowane przez Ministerstwo Finansów, na które składają się: interpretacje indywidualne oraz interpretacje ogólne wydane na podstawie art. 14a oraz art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), jak również informacje o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego (interpretacje podatkowe wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed 1 lipca 2007 r.), a także wybrane orzeczenia dotyczące problematyki podatkowej.