0115-KDIT2-1.4011.193.2018.1.MST | Interpretacja indywidualna

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej,
Wydatkowanie środków pieniężnych na zakup działki stanowi wydatek na własne cele mieszkaniowe, gdy zawarcie umowy przedwstępnej oraz zapłacenie całej kwoty nastąpiło w 2017 roku, a przepisanie własności notarialnie w roku 2018.

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 7 maja 2018 r. (data wpływu 10 maja 2018 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zastosowania zwolnienia przedmiotowego – jest nieprawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 10 maja 2018 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zastosowania zwolnienia przedmiotowego.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawczyni otrzymała od ojca darowiznę w postaci ½ części lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość. Przekazanie darowizny i podpisanie aktu notarialnego nastąpiło 19 maja 2015 r. Następnie swoją część lokalu mieszkalnego Wnioskodawczyni sprzedała siostrze, która również otrzymała darowiznę od ojca w postaci ½ części tego samego lokalu. Podpisanie aktu notarialnego dotyczącego umowy sprzedaży ½ części lokalu mieszkalnego nastąpiło 24 września 2015 r. Za sprzedaż swojej części lokalu Wnioskodawczyni otrzymała środki pieniężne w wysokości 92.000 zł. W deklaracji podatkowej PIT-39 zeznała, że chce skorzystać z ulgi mieszkaniowej, gdyż uzyskane środki pieniężne przeznaczyła na własne cele mieszkaniowe. Dotyczy to zakupu gruntu pod budowę budynku mieszkalnego, nabycia mieszkania, czy też remontu własnego budynku mieszkalnego.

W związku z tym, Wnioskodawczyni rozpoczęła poszukiwania mieszkania lub działki budowlanej. Przez długi okres czasu nie znalazła nic odpowiedniego. W 2016 roku Wnioskodawczyni zainteresowała się działką w miejscowości Z., na którą złożyła wniosek o ustalenie warunków zabudowy. Niestety działka ta nie miała możliwości zabudowy mieszkalnej, a okres oczekiwania na odpowiedź z Urzędu Gminy przeciągnął się do 2017 roku. Po odmowie udzielenia warunków zabudowy, Wnioskodawczyni udało się znaleźć w tej samej miejscowości inną działkę i rozpoczęła starania o sprawdzenie, czy jest możliwość uzyskania na tę działkę warunków zabudowy. W dniu 9 sierpnia 2017 r. został złożony wniosek o uzyskanie warunków zabudowy. Dnia 4 września 2017 r. Wnioskodawczyni uzyskała wstępny projekt warunków zabudowy, lecz działka była zbyt duża i co za tym idzie – przekraczała możliwości finansowe Wnioskodawczyni. Wobec tego, 3 listopada 2017 r. złożono wniosek o podział działki. W tym momencie zaczęły się problemy z czasem oczekiwania na dokumenty. Ze względu na obawy, że Wnioskodawczyni może nie zdążyć z zapisem i kupnem działki oraz po zasięgnięciu informacji, jak ten problem rozwiązać, udała się Ona z ówczesnym właścicielem działki do notariusza celem podpisania umowy przedwstępnej i zapłaty za całość zakupywanej działki.

W dniu 29 grudnia została podpisana umowa przedwstępna oraz obecny właściciel działki wystawił pokwitowanie odbioru pieniędzy w kwocie 92.000 zł. Dnia 3 stycznia 2018 r. wydano ostateczną decyzję o podziale działki. Następnie operat podziałowy trafił do ośrodka dokumentacji geodezyjnej w Starostwie Powiatowym. Kolejno musiały nastąpić zmiany w księgach wieczystych w sądzie i dopiero wtedy był możliwy zapis notarialny. Tylko i wyłącznie przez czas oczekiwania na dokumenty nie udało się notarialnie potwierdzić zakupu działki w 2017 roku. Akt notarialny został podpisany 30 stycznia 2018 r. Wnioskodawczyni zrobiła co tylko możliwe, aby przyspieszyć wydawanie wszelkich dokumentów, lecz czas, w jakim one muszą być wydawane pozostał niezmienny.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy wydatkowanie środków pieniężnych na zakup działki stanowi wydatek na własne cele mieszkaniowe, gdy zawarcie umowy przedwstępnej oraz zapłacenie całej kwoty nastąpiło w 2017 roku, a przepisanie własności notarialnie w roku 2018?

Zdaniem Wnioskodawczyni, nie powinna być Ona narażona na skutki podatkowe, za jakie rozumie zapłacenie 19% podatku od osiągniętego dochodu.

Wnioskodawczyni uważa, że przysługuje Jej ulga mieszkaniowa, gdyż faktycznie uzyskane środki pieniężne w całości przeznaczyła na własne cele mieszkaniowe, w tym przypadku na zakup działki. Zakup działki z przekazaniem całej kwoty 92.000 zł został dokonany w 2017 roku. Potwierdza to zawarta 29 grudnia umowa przedwstępna oraz pokwitowanie otrzymania całej kwoty przez ówczesnego właściciela działki. Z powodu oczekiwania na wydanie dokumentacji, nie udało się notarialnie potwierdzić zakupu działki w 2017 roku, nastąpiło to 30 stycznia 2018 r.

Wnioskodawczyni jest przekonana, że dopełniła warunku „mówiącego” o tym, że wydatkowanie środków pieniężnych na własne cele mieszkaniowe powinno nastąpić w ciągu dwóch lat, gdyż rzeczywiście środki te w całości wydała i przekazała w 2017 roku. Jedynie formalny zapis w postaci aktu notarialnego nastąpił w styczniu 2018 roku. Wnioskodawczyni jest zdania, że spełnia także kryterium zwolnienia, jakim jest poniesienie wydatków na własne cele mieszkaniowe, ponieważ zakup działki pod budowę budynku mieszkalnego spełnia ten warunek.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 2032 ze zm.), wolne od podatku dochodowego są dochody z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 30e, w wysokości, która odpowiada iloczynowi tego dochodu i udziału wydatków poniesionych na własne cele mieszkaniowe w przychodzie z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, jeżeli począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie później niż w okresie dwóch lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie, przychód uzyskany ze zbycia tej nieruchomości lub tego prawa majątkowego został wydatkowany na własne cele mieszkaniowe; udokumentowane wydatki poniesione na te cele uwzględnia się do wysokości przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych.

Cele mieszkaniowe, których sfinansowanie przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych uprawnia do skorzystania ze zwolnienia z opodatkowania, wymienione zostały w art. 21 ust. 25 cytowanej ustawy.

Stosownie do art. 21 ust. 25 pkt 1 ww. ustawy, za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki poniesione na:

  1. nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem,
  2. nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie,
  3. nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie, prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
  4. budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
  5. rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub własnego pomieszczenia niemieszkalnego

– położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej.

Ulgi i zwolnienia są wyjątkiem od zasady powszechności opodatkowania wynikającej z art. 84 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, który stanowi, że każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie. Oznacza to, że wszelkie odstępstwa od tej zasady muszą bezwzględnie wynikać z przepisów prawa i być interpretowane ściśle z jego literą. Tym samym podkreślenia wymaga fakt, że tylko określone zdarzenia prawne bądź spełnienie określonych przesłanek, od których ustawodawca uzależnia prawo do zwolnienia z opodatkowania skutkuje zwolnieniem przychodu z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Oznacza to, że w prawie podatkowym w stosunku do wszelkich ulg i zwolnień zabronione jest stosowanie rozszerzającej wykładni przepisów.

Zatem, aby możliwe było skorzystanie z ww. zwolnienia, to poniesione wydatki na cele określone m.in. w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych muszą spełniać warunki z art. 21 ust. 1 pkt 131 tejże ustawy.

W świetle powołanych przepisów, o prawie do skorzystania ze zwolnienia wymienionego w art. 21 ust. 1 pkt 131 ww. ustawy decyduje wydatkowanie, nie później niż w okresie dwóch lat od dnia sprzedaży, przychodu ze sprzedaży nieruchomości na realizację własnych celów mieszkaniowych. Jednakże należy podkreślić, iż korzystanie z każdej preferencji podatkowej, w tym ze zwolnienia od podatku jest możliwe wyłącznie w sytuacji, gdy spełnione są wszelkie przesłanki określone w przepisie stanowiącym podstawę prawną danej preferencji.

Jak wynika z powyższego, wolne od podatku dochodowego są dochody z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy, jeśli nie później niż w okresie dwóch lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie, przychód uzyskany ze zbycia danej nieruchomości lub prawa majątkowego zostanie wydatkowany na własne cele mieszkaniowe, do których ustawodawca zalicza m.in. nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego.

Pojęcie „nabycie”, o którym mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zostało w niej zdefiniowane. Należy zatem odwołać się do przepisów prawa cywilnego stanowiących, że „nabycie” obejmuje każde uzyskanie własności. Zaznaczenia ponadto wymaga, że umowę przedwstępną zawiera się wtedy, gdy z jakichkolwiek względów strony nie chcą, czy nie mogą zawrzeć jeszcze umowy definitywnej (przenoszącej własność), a jednocześnie chcą zabezpieczyć swoje interesy.

W związku z tym podkreślenia wymaga, że zarówno zawarcie umowy przedwstępnej, jak też dokonanie – stosownie do tej umowy – wpłat na poczet ceny, bez wątpienia mogą prowadzić do nabycia własności nieruchomości, ale nie są z nim równoważne. Treścią tej umowy jest jedynie zobowiązanie się stron do zawarcia umowy przenoszącej własność, lecz tej własności sama umowa nie przenosi. Brak zawartej w formie aktu notarialnego umowy przeniesienia własności nieruchomości ma oczywisty skutek w postaci braku nabycia jej własności, a tym samym powoduje niewypełnienie warunku do skorzystania ze zwolnienia od opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że analiza treści normy prawnej sformułowanej w art. 21 ust. 25 pkt 1 ww. ustawy, a w szczególności użyte w niej słowa „wydatki poniesione na nabycie” prowadzi do jednoznacznego wniosku, że wyłącznie wydatkowanie przychodu na definitywne nabycie np. gruntu pod budowę budynku mieszkalnego, to znaczy skutkujące przeniesieniem własności w terminie dwóch lat liczonych od końca roku podatkowego, w którym doszło do odpłatnego zbycia, upoważnia do skorzystania ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W sytuacji przedstawionej we wniosku, samo wydatkowanie środków uzyskanych ze sprzedaży udziału w nieruchomości na zakup działki pod budowę budynku mieszkalnego bez zaistnienia faktu przeniesienia jej własności w ustawowym terminie – wbrew twierdzeniu Wnioskodawczyni – nie przesądza o prawie do zastosowania zwolnienia przedmiotowego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Istotne jest bowiem zarówno wydatkowanie środków, jak i zawarcie aktu notarialnego przenoszącego własność, sporządzonego nie później niż w okresie dwóch lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie. W związku z powyższym, dochód uzyskany ze sprzedaży części lokalu mieszkalnego otrzymanego w drodze darowizny należy opodatkować 19% podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach określonych w art. 30e ww. ustawy.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, ul. Jana Kazimierza 5, 85-035 Bydgoszcz, w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.